بر او پایان آغازی معنا ندارد لای تنایی است …🕊

همه ای زیبایی کمالات دروجود مخلوق ما است …🕊

خداوند از هر عیب نقصان و منزه است 🕊

اراده مطلق همه از آن خدا است🕊

عالم محضر خدا است و خداوند احاطه دارد بر تمام خلایق و قدرت بی نهایت مطلق …🕊

عالم محضر خداست تمام هستی، یعنی هر جا و هر زمان، در حضور خداوند است. هیچ‌کس و هیچ‌چیز از دید و علم او پنهان نیست.
خداوند احاطه دارد بر تمام خلایق خدا بر همه مخلوقاتش انسان، حیوان، فرشته، جن، موجودات زنده و بی‌جان احاطه کامل دارد؛ از درون، بیرون، نیت، عمل و سرنوشت‌شان باخبر است.
قدرت بی‌نهایت و مطلق دارد قدرت خدا محدود نیست، به چیزی وابسته نیست، کم و زیاد نمی‌شود. هر کاری را که اراده کند، بدون نیاز به کمک دیگران می‌تواند انجام دهد.

خداوند معانی ندارد یعنی صفات او عین ذات اوست🕊

الهی امین 🔥🕊
خواب های عجیب خوف ناک که نفس را میگرد …

اما نه عزیزم، پسر بودن فرق می‌کند...
آن‌ها آزادند،
از کوچه و خیابان نترسیده‌اند،
با هرکه بخواهند، حرف می‌زنند، می‌خندند،
کسی نگاه‌شان را به قضاوت نمی‌کشد.

نه نگران لباس‌شان‌اند، نه صدای خنده‌شان...
کسی نمی‌گوید "تو مگر دختر نیستی؟"
و هیچ‌کس از آن‌ها نمی‌پرسد که "چرا این وقت شب هنوز بیرونی؟"

پسر بودن یعنی دنیایت امن‌تر است،
نه اینکه آسان‌تر باشد،
اما کمتر به جرم بودنت محاکمه می‌شوی...

و ما دختران؟
ما در دنیایی زندگی می‌کنیم که
هر قدم‌مان را باید هزار بار بسنجیم
تا مبادا فقط "دختر بودن‌مان" بهانه‌ای برای قضاوت باشد…

#دوشیزه_سادات

‌
‍
«تو هرگز واقعا یک انسان را
درک نخواهی کرد،
مگر از دیدگاه او نگاه کنی،
در پوست او بخزی
و مدتی با آن زندگی کنی.»
-
‍

‌
تذكر بأن الأبواب التي ستفتحها لهم،
ستتحمل مشقة إغلاقها  وحدك.
«یادت باشه درهایی که برای آنها
باز میکنی خودت تنهایی باید
زحمت بستنش بکشی.»
- ناشناس

عشق من اگر ظلم است،
پس بگذار ستمگرترینِ عالم باشم،
که این دل، جز با گناهِ دوست‌داشتنت آرام نمی‌گیرد…

#بهشت_ماندگار

اما هر روز بیشتر از دیروز به این جمله ایمان پیدا می‌کنم که: «قلب دختری را که پدرش شکسته باشد، هیچ مرد دیگری نمی‌تواند بشکند.»

مشاعره کنیم؟

پنجه بر مو میکشد آتش به قلبم میزند
تار موهایش چه زیبا نغمه سازی میکند

قد و قامت چون صنوبردر میان دلبران
رنگ رخسارش ز گُل ها پیش تازی میکند

هر کجا پا می نهد هنگامه بر پا میشود
چشم بد دور از نگارم یکه تازی میکند

من فدای خالقش کز بهر آراییدَش
واه که در حُسن و صفت چی بی نیازی میکند

در کمنت همین پست مشاعره...

و دست‌هایش را
از عقب بسته بودند
تا نکند
آزادی را
بر دیوارهای بلند خسته‌ی بالاحصار
نقاشی کند
و کابل
دوباره عروس قشنگ شعرها شود
همان شهر آرام
با آدم‌های کاکه‌اش

و تو کابل
تنها مانده‌یی
دفن درد‌های خودت شده‌یی
نه شاعر برای آسمانت سرود
و‌ نه قناریی
بر فراز باغ‌هایت پرید

گویی برایت
سکوت سرنوشت شده است
و زمستان تقدیر نانوشته ات

مگر تو باز
بدز خواهی داد؟
سبز خواهی شد؟
و ترانه‌ی معارف
از دریچه لیسه‌های دخترانه‌ات بلند خواهد شد ؟
نمی‌دانم
ولی تو زجز دیده‌یی
زخم خورده‌یی
و در این ظلمت تاریک
دفن شده‌یی
نمی‌دانم تا کی
ولی فراموش شده‌یی
فراموش
#مصطفی_خیام