چـکـامـهـ زار 🌘📜

رمان_بانوی_حلال‌کُـش نویسنده_حسنا_سادات پارت_ششم آن خانه‌ای که روزی مأوای خاطرات شاد و کودکانه‌ام بود، اکنون جز تلی از خاکستر و دیوارهای فروریخته، نشانی از حیات نداشت. دیوارهایی که سال‌ها آغوش‌گر خنده‌های من و نغمه‌های مادرم بودند، اکنون همچون استخوان‌های…

رمان_بانوی_حلال‌کُـش
نویسنده_حسنا_سادات
پارت_هفتم

دختر کاکایم، یسنا، مهربانی را از مادرش به ارث برده بود؛ درست مثل مادرش، زنی نرم‌خو و دل‌نازک که در این خانه‌ی سرد، گرمایی از محبت بود. همیشه برایم عجیب بود که در بسیاری از خانه‌ها خانم‌کاکا به سختی با دیگران کنار می‌آید، اما اینجا، برخلاف سردی کاکایم، خانم کاکایم، همیشه با مهر و دلسوزی به من نگاه می‌کرد و مرا همچون دختر خود می‌دانست. این مهربانی را به یسنا هم منتقل کرده بود، دختری که با تمام وجود دوست‌داشتنی بود.

سال‌ها بود که ما از کاکایم و خانواده‌اش دور بودیم. درست است که در یک شهر زندگی می‌کردیم، اما رابطه‌ی میان پدرم و کاکایم به شدت تیره و پرتنش بود. یک خشم و کینه‌ی پنهان که هرگز اجازه نمی‌داد ما رفت‌وآمد کنیم یا حتی ساده‌ترین گفت‌وگو را داشته باشیم. نمی‌دانم از کجا و چگونه این دشمنی آغاز شده بود، اما پیامدش این بود که میان ما دیواری بلند کشیده شده بود و فقط ارسلان، پسر کاکایم، گهگاهی با ما تماس می‌گرفت و خبر می‌آورد.

حالا اما من در خانه‌ای نشسته بودم که سال‌ها دور از آن بودم؛ خانه‌ای که خاطرات را به یادم می‌آورد و قلبم را پر از احساسات متناقض می‌کرد.
شب آرام بود و صدای خنده‌ی یسنا و سها در فضا می‌پیچید، ولی ذهنم درگیر دلهره‌ها و پرسش‌های بی‌پاسخ آینده بود. سها و یسنا تلاش می‌کردند که فضا را پر از انرژی مثبت کنند، اما من هنوز در میان غم‌های خودم غرق بودم.

در این حال، در باز شد و خانم کاکایم که رفته بود به دیدن‌مادرش وارد شد. نگاهش که به من افتاد، گویی روشنایی کوچکی در دل تاریک‌ام تابید. به آرامی به سویم آمد و مرا در آغوش گرفت. گرمای آغوشش دلم را نرم کرد و بغضم شکست.

با صدایی پر از محبت گفت:
– خوش آمدی دختر نازم، خیلی دلم برایت تنگ شده بود. خوبی؟

اشک در چشمانم حلقه زد و با صدایی گرفته گفتم:
– خوبم مادر... خودت خوبی؟

پیشانی‌ام را بوسید و با آرامش ادامه داد:
– ان‌شاءالله بهتر ازینم میشی جان مادر. همه چیز خوب میشه. فقط به خدا توکل کن.

کلماتش مثل نسیمی آرام‌بخش بود که زخمی را تسکین می‌داد، هرچند درد هنوز بود.
– ان‌شاءالله مادر... ان‌شاءالله...

دستش را روی شانه‌ام گذاشت و گفت:
– من همیشه کنارت هستم دخترم. هر وقت نیاز داشتی، خجالت نکش و با من حرف بزن. با هم از پس هر چیزی برمی‌آییم.

لبخندی زدم و گفتم:
– ممنون مادر، خوشحالم که هستی.

– یادت باشد که هیچ وقت تنها نیستی. تا وقتی من هستم، همیشه کسی هست که دوستت داشته باشد.

این حرفش آرامش عمیقی به دلم داد. برای اولین بار بعد از مدت‌ها احساس کردم که پناهی دارم.

بعد از مدتی، خانم کاکایم به سوی سها رفت و با او احوالپرسی کرد. سفره پهن شد و یسنا با مهربانی غذاهای مورد علاقه‌ی من و سها را آماده کرده بود. بعد از شام، چای معطری نوشیدیم.
بعد از نوشیدن چای خانم کاکایم با لبخندی گفت:
– شب‌تان بخیر دختران گلم.

همه با لبخند پاسخ دادیم:
– شب شما هم بخیر.

پس از رفتن او به اتاقش، از یسنا پرسیدم:
– ارسلان کجاست؟ از وقتی آمدم ندیدمش.

یسنا گفت:
– امشب با دوستانش قرار داشت، شاید دیر بیاید.

گفتم:
– باشه.

همه به اتاق یسنا رفتیم، شب بخیر گفتیم و به خواب رفتیم. اما ذهن من هنوز درگیر بود و آرامش نداشت. امیدوار بودم که فردا روزی بهتر باشد.

ادامه دارد...

71 viewsedited 18:42