رمانِ: #أميرة_القلب_(شهبانوی_قلب):_به معنای_محبوب_دل.

نویسنده: #دوشیزه_سادات 
قسمت:#_دوم
ناشر: #دوشیزه_سادات


زنگ ساعت اخیر هم به صدا درآمد و رخصت شدیم الحمدلله.
مروه: خا کلثوم عید خوش برایت میخایم.
___ همچنین جانم
می‌دانم که دق میشی پشتم ولی تحمل کن دگه هههه
از خنده کم ماند که منفجر شود.
با مروه خداحافظی کرده و رفتم به سوی خانه
بعد اینکه لباس های راحتی ام را بر تن کردم آواز بلای جانم آمد
مریم: کلثوم هله بیا که پاک کاری داریم زود جمع شود اینجا بیخی دلم را گرفته.
رفته و گفتم: خا درست است بلای جان بگین چی کنم  برای تان؟
____ بیا مه شیشه ها را پاک می‌کنم تو خشک شان کن.
گفتم: درست است.
ولی نمی‌دانم چرا با این همه پولی که داریم الحمدلله یک خدمتکار نمی‌گیریم حداقل بخاطر این روز ها.
فلوران گفت: نه که مادرم خیلی خوش داره درست است که پولدار استیم شکر ولی خود ما بهتر است کنیم.
فقط سرم‌ را تکان دادم و هیچ چیز نگفتم.
چند روز بعد:                         
                         بلاخره عید آمد....
عیدی که برای خوشحالی تمام مسلمانان آمده....
  عیدی که باعث می شود همه مسلمانان که با هم قهر استند آشتی کنند.....
عید همه ما...
عیدی که برای خوشحالی....
و همدلی....
ما آمده است.

_ بیا دیوانه عید مبارکی کنیم.این مریم بود که با شور و هیجان به طرفم آمده و گفت. 
منم گفتم: مریم جان چرا دیوانه میگی  بیا عیدت مبارک روزه و نماز گرفته گی و نگرفته گیت قبول.
مریم با تعجبی که در چهره اش موج میزد گفت:_ از خودت همچنان چطور که تو مرا مریم جان خطاب کردی؟
با یک لبخند گفتم:_ من‌ همیشه ترا مریم جان خطاب می‌کنم عزیزم هله عیدی مرا بتی زودد.
_ آهان حالی معلوم‌ شد که تو چطور انقدر ناز میتی مرا.
برو دیوانه یکی باشد به خودم عیدی بده.
_ هی خداا دیگه دیگرا خواهر دارن ما هم خوش استیم که خواهر داریم متأسف استم برایت.
_  تو باش تو اول از پیش لالا حارث شان عیدی بگیریم باز گپ میزنیم.
_ با خوشحالی گفتم پس صحیح است.
همینطور همرای پدر جان و مادر جانم و دیگه خواهرا و برادرهایم  هم عید مبارکی کردیم. و بلاخره نوبت عیدی گرفتن رسید.
رو به لالا حارث کردم و با یک لبخند زیبا گفتم:_ حارث جان لالای جذاب من چطور استین؟
بسیار بی تفاوت گفت:_ شکر است خوب استم.
گفتم:_ منتظر استیم...
خود را بی خبر گرفته گفت: منتظر چی؟
مریم گفت: عیدی.
دوباره خود را به بی خیالی زدند و گفتند:خاا مه پیسه ندارم که عیدی بتم این چطور میشه؟
منم که چشم سفید آدم گفتم: خاا شما پیسه ندارین که عیدی بتین؟ مارا بازی میتین شما؟
آواز حمزه برامد که گفت:  نی داره داره حارث جان عیدی میته برتان.
گفتم: خوو لالا حارث خو بی ازو عیدی میتن شما هم میتین مقصد.
حمزه که می‌خواست خود را از عیدی دادن خلاص کند گفت: نی دگه حارث از طرف من هم برتان میته.
حارث: خو بچیم دگه چطور استی مقصد حمزه را نمانین بگیرین از پیشش عیدی.
من‌ گفتم: صحیح است اول شما بتین باز حمزه جان هم میتن.
لالا حارث گفت: صحیح است بیاین که عیدی تان را بتم.

_ بعد از اینکه عیدی گرفتیم از هر دو طرف تشکری کردیم و
در آغوش گرفتیم شان و یک بوسه از گونه شان هم گرفتیم.
_ تا چی وقت پیسه باشد که اینطور کار ها را بکنین؟
لالا حارث بود که این سخن را گفت.
با اخم‌گفتم: خا لالا جان مطمئن استین که تنها وقتی پول می‌دهید ما تشکری می کنیم و در آغوش می گیریم تان؟
دوباره قسمی که از هیچ چیز خبر نداشته باشد گفت:_ هاا؟ من خو چیزی نگفتیم شما چیزی شنیدین؟
گفتم:_ نه نشنیدیم گوش های ما هم که کر است. با یک ژست خاص چشم های خود را برگرداندم. که صدای لالا حارث آمد:( جان اِی) تو این طرف.. چشم برگرداندن را هم یاد داشتی؟
فقط یک لبخند ملیح کردم به سوی شان.
از اتاق می‌خواستم خارج شوم که مادرم گفت: بچیم برین لباس‌ های تان را بپوشین که خانه بی بی و عمیت شان برویم.
با خوشحالی گفتم صحیح است مادر جان.
پیش خواهرانم رفتم و گفتم:وای بلاخره روز موعود فرا رسید.
مریم: دوباره چی گپ است؟
مادرم میگن که آماده شوین عید گشتک میریم.
_صحیح است پس کلثوم تو بیاا که مو های تو را من  اول جور کنم که از دست این مو های تو به خودم اصلاً وقت نمی ماند.
_ من چطور کنم دیگر مادرم را میگم بگذاريد قیچی کنم مو هایم را نمی گذارد. میگن هر وقت‌ که عروسی کردی بعد اش می توانی هر کاری خواستی کنی. دیگر اینکه
ظرف هایم مانده به شستن اون را چطور کنم؟
مریم که در دلش قند آب میشد گفت: خی برو زود بشور باز بیا خی تا او وقت مه خود را آماده میکنم.
منم گفتم: صحیح است  خی تو خود را تا او وقت آماده کن من هم زود می آیم.
رفتم زود زود ظرف هاره شستم و جمع شان کردم!
و رفتم پیش مریم دیدم که وقت خود را آماده ساخته بود.
و خیلی هم مقبول شده بود او هم بدون فیشن فقط با یک جلای لب.
گفتم ماشاءالله نظر نشی مقبولک.
به سویم لبخند زد و گفت بیا دیوانه که خودت را هم کمی مقبول کنیم.

ادامه دارد....

کانال قشنگی است 😊

رمانِ: #أميرة_القلب_(شهبانوی_قلب):_به معنای_محبوب_دل.

نویسنده: #دوشیزه_سادات 
قسمت:#_چهارم
ناشر: #دوشیزه_سادات


عمیم آمد و گفت: شما دختر عمه و دختر ماما یکی دیگر را که بیبینین دیگرا یادتان میره؟
_ نی عمه جانم مگر میشه شما فراموش ما شوید عید مبارکی کردیم و داخل خانه شدیم با زهرا یک چند دقیقه  خنده و مزاق کردیم.
زهرا جان مرا بیکار گیر کرد و باز شروع کرد در باره بی تی اس..( بی تی اس باند و یا گروه پسرا است که خواننده و دانسر استند در کوریا )
زهرا: کلثوم عکس های جدید بی تی اس را دیدی؟
_نی بچیش می‌فهمی که من دست کشیدیم از این چیز ها.
با لحن شوخی گفت:_ باش خی که مه بیارم نشانت بتم.
گفتم: __  یا الله خودت هدایت کن بنده هایت را مه چی میگم‌ دنبوره ام‌ چی میگه!
عکس هاره آورد کمی اختلاط کردیم بالای عکس و ویدیو های بی تی اس یک گپ او می‌گفت در باره شان یک گپ من!
البته مه می‌گفتم که نکو دیگر نبین همین ها را ولی مگر او رها کردنی بود تمام تیلفونش پر بود از عکس و ویدیوهای شان به یاد قدیم های خودم افتادم قبلاً ها منم همينطور بودم!
وای دگه دوران جاهلیت عکس و ویدیوی چند تا پسر نامحرم‌ را نگهدار  و بیست و چهار ساعت به طرف شان نگاه کن و یا آهنگ های شان را گوش بده در حالیکه آنها حتی نمیفهمند که یکی اینجا کشته و مرده شان وجود دارد.
به جز اینکه غرق در گناه شوی دیگر هیچ سودی برایت ندارند.
البته  از برکت آشنا شدن با آنها زبان کوریایی را یاد گرفتم و خوش‌حال استم که حداقل یک فایده برایم رسانده توانستند
ولی باز هم الحمدلله شکر که زود برامدم از او دوران.
سر وصدای فلوران بلند شد!
اوو معتاد های بی تی اس بجای اینکه یکی دیگر را دیدین بنشینین سر یگان چیز خوب اختلاط کنین نشستین و بالای ازونا اختلاط دارین، باز ملا صاحب تو چطور رفتی و پسرای نامحرم را نگاه می‌کنی هه؟
زهرا: وی نگین بی تی اس مره چیزی. دگه این که ما دیگر گپ نداریم به گفتن.
بعدش با شوخی گفتم: دیدن نامحرم‌ گناه دارد ولی به جز از مقبول هایش ههههههه
همه گی را خنده گرفت!
دوباره‌ با جدیت گفتم مه خو سابق بود که کشته و مرده اینا بودم ( بی تی اس) حالی الحمدلله الله را هزار مرتبه شکر که هدایت شدیم و دگه در قصه شان نیستم.
فلوران رو به دیگرا کرده گفت: راست میگه ولا تا چند سال قبل را کشته و مرده شان بود ولی حالی حتی تلویزیون درست تماشا نمی‌کنه آهنگ گوش نمی‌کنه ولی خب انقدر سختی هم خوب نیست دگه!
گفتم: به شما سختی است اما به من آسانی.
عایشه گفت: حالی خو ماشاءالله حافظ قرآن است باید هم که دوری کند از این چیز ها.
مه فقط سکوت کرده و گوش می‌کردم به سخنان شان.
دیری نگذشت که دوباره‌ موضوع بحث شان عوض شد الحمدلله.

رو به زهرا کرده گفتم: خا خانم جان پیش تر شما چی گفتین که غیر از او نامحرمانو دگه بحث نداری که صحبت کنیم بالایش
مطمئن استی؟
_ هاا دگه خو تو بگوو در باره چی گپ بزنیم؟
حالی یک چند کلمه خوبش نثارت کرده بودم.
_ نی خیر است خواهر مقبولم او گپهای خوبت را پیش خودت نگهدار. راستی از حسنا خبر داری؟
_ هاا صبح مسج کرده بود عید مبارکی کردیم.
_ خاا یک به ما بیچارا کسی مسج نمیکنه دو تا دخترای کاکا یکجا شدن منی بیچاره را به کل فراموش کردن.
_ جان جان تو خودت کجا مسج میکنی که ما کنیم برت عزیز دل. خاا خیر بگذریم نا حق عید مارا نگذار که در جنگ سپری کنیم.
_ صحیح است حالی چرا زود قهر میشی بریم او اتاق یک چند قطعه عکس بگیریم.
_ بریم.
یک چند عکس گرفتیم و وقت رفتن فرا رسید.
زهرا: کلثوم خانه حسنا شان میرین؟
نمی دانم ولا خانه اونا زیادی دور است فکر نکنم که برویم.
_ خاا صحیح است.
موذیانه پرسیدم: چطور که پرسیدی؟
گفت: هیچ همینطوری.
گفتم: درست است.
زهرا را در  آغوشم گرفتم و خدا حافظی کردیم با همه گی. بعد از او چند جای دیگر مانده بود که اونجا هم باید می‌رفتیم.
بعد از او هم دوباره به طرف خانه.
_ وای چقدر زود گذشت عید گشتک ما حالی دیگر نوبت مردم است که بیاین عیش و نوش کنند. و منم جانم می برآید ظرف شسته.
مریم گفت: _ چقدر نالیدی کلثوم خوو تو هم رفتی عیش و نوش کردی دیگر چه می خواهی انقدر گپ‌ میزنی. یک دو دقیقه گپ نزنی نمیگن که لال استی.
_اولاً به شما مربوط نميشود دوماً  این  باز کدام دیالوگ رمان جدیدت است؟
_ هاا همینطور است زورت بدهد.
منم به آرامی گفتم: سکوت می کنم که این سکوت منطقی تر است.
فلوران: اوو موش و‌ پشک باز شروع کردین شما؟
  در جواب شان گفتم نخیر ختم کردیم.
دوباره گفت: خاا شکر که ختم کردین کدام سپاره قرآن کریم را ختم کردین؟ این دیگر طعنه بود. در حالی که خنده گرفته بود مرا  گفتم:  منظورم جر و بحث مه و مریم بود.
_ خاا شکر خی.
مریم دَیک را بیار که کمی رقص کنیم.

_حالی اگر یک حدیث بگم بر ازینا باز مرا ملا ملا میگن. باش کمی حرص شان را در بیاریم منم که مضر صدای خود را کمی بلند کردم و گفتم:
الغِنَاءُ یُنبِتُ النِفاق في القَلب کَما یُنبِتُ المَاءُ الزَرعَ‌.
(موسیقی، نفاق را در قلب می‌رویاند، همان‌طور که آب، گیاه را می‌رویاند.")
عایشه هم‌ بخاطر تشویق کردن مه گفت: آفرین. آفرین.
من هم خود را کمی بالا بالا کردم.
حالا تا شمارش معکوس ۳،۲،۱،.
بود که فلوران شروع کرد: اوو دختر اوو آرام نمی شینی حالی یک چیز خوبش گفته بودمت. رو به مریم کرد و گفت: مریم روشن کن دَیک را
منم که می فهمیدم فول قهر است گفتم: جان حالی چرا زود قهر میشین.
با اعصبانیت گفت: کلثوم آرام نمی نشینی.
گفتم: _ خاا کاربر مورد نظر در حالت سکوت قرار گرفت.
دوباره صدای مریم برآمد: الهی شکررر.
_ بلا بلا تو باز شروع کردی؟
_ نوچچ.
قرار سنگین در جایم نشستم.

ادامه دارد....

رمانِ: #أميرة_القلب_(شهبانوی_قلب):_به معنای_محبوب_دل.

نویسنده: #دوشیزه_سادات 
قسمت:#_پنجم
ناشر: #دوشیزه_سادات

خود من هم کدام ملای اصیل نیستم ولی بیشتر اوقات کوشش می‌کنم تا دور باشم از این چیز ها
نمی دانم چرا به این مردم وقتی یکی دو کلمه از اسلام‌ و از حق  می‌گی و یا وقتی حجابت را درست رعایت می کنی ترا زود ملا ملا خطاب می‌کنند در حالی‌که تو فقط از امر الله متعال پیروی می‌کنی و فقط و فقط خوبی آنها را می خواهی نه چیز دیگری. همین سخن ها باعث می‌شود که دل آدم بگیرد و دیگر اصلاً در کار شان دخالت  نکنی حتی قبول می‌کنی که سرت دَین شان بماند اما راه درست را نشان آنها ندهی. واقعاً درک کردن این بشر خیلی مشکل است.
واقعاً که راست گفتند: در این عصر راضی کردن یک کافر به اینکه مسلمان شود خیلی ساده و آسان تر از این شده است که یک مسلمان را به دین و عقاید خودش راضی بسازی!
دَیک را روشن کردن و آهنگ پلی شد فلوران و مریم در میدان وارد شدند مادرم هم یک گوشه به آرامی نگاه داشت
منم به حیث یک سمبول خاموش نشسته بودم و البته عایشه هم همرایم بود
آهسته آهسته‌ ینگه جانم هم پیوست در جمع شان.
رقص شان که تمام شد گفتم: قسم خورده گی ها واری تا که آهنگ را تمام‌ نکردین نه نشستین دیگر.
فلوران در حالی که مانده شده بود و نفس نفس می زد گفت: عزیز من میگن یک کار را که شروع میکنی تا ختمش باید ایستاده گی کنی.
گفتم: بلی بلی همینطور است.
مادرم گفت: یک آهنگ بگذارین که ام کلثوم رقص کند.
گفتم: مامی جان هیچ حوصله نیست مه چَک چَک والا استم یک خدمت میکنم بر تان کافی است دگه.
فلوران باز چهره خود را قهر گرفته گفت: اوو دختر نمی خیزی هله مریم هر دوی تان در میدان درآیید اینه مه هم آهنگ را پلی کردم هله دگه.
این مردم را چیزی نمیشه گفت دگه. گفتم‌ پس مادرم دایره بزند در او رقص می‌کنم
_ بشین دیوانه حالی فقط که اینجا نا محرم باشد فقط ما استیم هله برخیز دیگر.

_ خاا صحیح است دایره را بیار که برایش دایره بزنم!‌ این‌ مادرم بود که چنین گفت.
رفتم خودم دَف یا همان دایره را آوردم و به مادرم‌ تسلیم کردم آهسته‌ آهسته مادرم شروع به دف زدن کرد و مه شروع به رقص کردن
یک چپه چرخ بسیار کوتاه زدم‌. و دوباره سنگین در جایم نشستم و  با شیطنت گفتم: تشویق نکنین، تشویق نکنین.
فلوران کم مانده بود همرای یک چیز وار کند خوو زود دفاع گرفتم وگر نه از دنیا رفته بودم.

خوب متأسفانه سه روز عید هم مثل برق گذشت. و دوباره عذابم یعنی مکاتب آغاز شد.
از مکاتب زیاد خوشم نمی آید دوستش ندارم حس می‌کنم دیوار هایش حاوی شعار است سراسر اجبار است... و زور است مقاومت میکنم. از کودکی درمن، آزادی طلبی خانه کرده است که در برابر زور و اجبار، نمی‌ توانست سکوت کند. مکتب را یک فرایند زورکی می بینم... معلم ها را دیو های بد سر شتی که جز تحقیر کار دیگری نمی کنند و مدیر ها را آدم های نالایقی می دانم که به نظافت سرویس های بهداشتی حیاط بی اهمیت بودند. اما کوتاهی  شلوار، آستین های تا شده ی لباس های بد رنگش شان حرف اول را می‌زند از مکاتب خوشم نمی آید  با وجود خاطرات خوش و بی شمارم و معلم های پرورشی محبوبی که دارم. اما باز هم تحمل میکنم چون جز این چاره دیگری نیست میخواهم که مکتب را دوست داشته باشم  اما باز هم نمی شود.
بعضی چیز ها را و بعضی اشخاص را حتی نمی توان زورکی هم دوست داشت.
با صدای آلارم گوشی از خواب بیدار شدم یونیفرم مکتب خود را  پوشیدم مادر جانم صبحانه آماده کرده بود صبحانه خود را  هم نوش جان کردم با مادرم خداحافظی کرده برامدم از خانه
_ مادر جان من رفتم الله حافظ تان.
مادرم : بخیر بروی جان مادر متوجه سرک و موتر ها باشی مقصد.
_ به چشم.
خوب همینطور راهی مکتب شدم که در راه چشمم به مرو خورد.
مروو هوی...
مروه: هاا سلام جانم خوب استی؟
_ الحمدلله شکر است خوب استم خودت خوب استی عید گذشته ات مبارک باشد. در کدام خیال بودی که هر چی صدا کردمت نشنیدی؟
_ هاا.. هیچی همینطوری راستی عید گذشته خودت هم تبریک باشه.
_سلامت باشی هله عیدی مرا بکش.
_ خو دگه چطور استی تو از مرا بکش بعد منم از خودت را میکشم.
همینطور خنده و مزاق کرده داخل صنف شدیم. و با شوخی های دیگر هم صنفی هایم کاملاً استاد هاره به گیل  کردیم ههههههه.
این سخنانی را که میگم تمام اش از خاطر هم نشینی با صنفی هایم است وگرنه من اصلا آدم چنین حرف های نیستم.
زنگ ساعت ششم را هم زدن یک شکر گزاری کردم که شکر زود خلاص شد.
مروه: کلثوم این کتابچه لغات پشتو است باز بخوانش.
گفتم: هَی مه میگم خیر بیبینی حیران مانده بودم بخاطرش.
_ بگیر دگه هله بریم که تمام صنف برامد.
گفتم: بریم بریم که از قافله پس نمانی یکبار .
_ ها دگه هله بدو.
راستش مروه بهترین دوستم است البته با دیگر صنفی هایم هم صمیمی استم ولی با مروه بیشتر. دوست صمیمی و صمیمی‌ هم گفته نمی توانم چون که اصلاً دوست صمیمی ندارم با مروه هم همین‌قدر که در مکتب مزاق و شوخی همرایش دارم. راستش من خودم در تعجب استم که تا این سن که رسیدیم حتی یک دوست صمیمی ندارم بعضی اوقات آدم نمیتواند درست به کسی اعتماد کند. نمی تواند حرف دل خود را یا هم درد دل خود را به کسی بگوید. وقتش می‌رسد  میبینی که هیچ کس نیست تا تو برایش سخن های نگفته ات را بگی...
حرف های دلت را بگی نمی توانی چیزی که آزارت می دهد را به نزدیک ترین شخص زندگیت بگویی و همینجاست که میفهمی جز الله هیچ کسی را نداری.
و همیشه الله کافی است.
‹ ‌حَسبِیَ اللهُ  ›
و الله برای من کافیست ..

با تکان دادن مروه از فکر بیرون آمدم که گفت: خو حالی تو در کدام خیال به سر میبری؟
گفتم: هیچ چیزی نیست.
_خوو خی خدا حافظت جانم مقصد متوجه سرک و موتر ها باشی. در این روز ها زیاد تصادف میشه. گر چی میفهمم که انقدر برکت نمانده خو خیر دگه. ههههه
گفتم: برو دیوانه که میزنمت مرا باش که حیران مانده بودم این چطور به فکر من است
_ خاا صحیح است شاتو مزاق کردم برو که سرت نا وقت نشود.
گفتم: برو دیگر انقدر گپ میزنی الله حافظت.
_ بای جانم.
گفتم: بای چی است اولاد آدم واری الله حافظ بگو.
_ به چشم ملا صاحب. به گفته خودت الله حافظ.
گفتم: همچنان.
توبه از دست از این دختر دگه.
خاا خاا !  ام کلثوم جان بیزو بیکار میروی خانه پس بیا که این لغات را یک مرور کنیم.
سرم در کتابچه خم بود همینطور لغات را مرور می کردم و اصلاً حواسم به سرک نبود که دفعتاً با یک چیز برخورد کردم و به یکباره در زمین افتادم اصلاً نفهمیدم که چی شد مردم بالای سرم جمع شده بود و یک پسر هم نزدیکم شده میرفت بعد از اون هم که کاملاً سیاهی و سیاهی........


ادامه دارد....