Forwarded from حرف | ربات پیامرسان
داستانک👀
زانوهایش را در بغل فشرد. صدای کوبش تند قلبش، سکوت اتاق را تکهتکه میکرد؛ در همان حال، چشمهایش روی دستگیره لرزان پنجره قفل شده بود.
لرزش کلکینها شدت گرفت. باران و باد شدید، مغرورانه خود را به دریچه میکوبیدند؛ تا اینکه در یک لحظه، دو لنگه پنجره با صدا به هم خورد و دهان باز کرد. باران با تمام تندیاش به درون اتاق هجوم آورد.
با اولین چرنگ زدن تلفن، گرمی ملوسی در دلش دوید. دستانی را که دور بازوانش قفل شده بود وا کرد. با موبایلی که حالا در دستانش میلرزید، دکمه اتصال را فشرد و گوشی را به گوشش چسباند:
ـ ااالو... مادر؟
صدای نگران مادر از پشت خط آمد:
ـ جانم دخترم؟ خوبی؟ حالت خوبه؟
دختر خواست حرف بزند، اما صدای رعدوبرق کلماتش را قورت داد. مادر بلندتر گفت:
ـ الو؟ میشنوی دخترم؟
دختر در حالی که آب باران را از روی گونهاش پاک میکرد، با صدایی لرزان نالید:
ـ مادرر... من... دارم میترسم. تروخدا دیگه نرو... منو تنها نذار مادر...
صدای آرام مادر مثل آبی روی آتش بود:
ـ آروم باش دخترم، عزیز دلم، من پیشتم...
قبل از آنکه گوشی را قطع کند، متوجه شد ضربههای پشت پنجره تغییر کرده است؛ غیرمعمولیتر و زندهتر از قبل. انگار باران دستوپادار شده بود و با ناخنهایی بلند روی تاقچه کلکین چنگ میکشید تا راهی به اتاق بیابد. با هر وزش تند باد، صدای خراشیدگی ناخنها بر چوب پنجره شدت میگرفت و با آرام شدنش، صدا کمرنگ میشد؛ مثل نفسهای موجودی کور در تاریکی شب.
مادر پشت گوشی با نگرانی تلاش میکرد دخترش را آرام کند و با صدایی هشدارگونه تذکر میداد که به هیچ وجه نزدیک پنجره نشود. اما درون دختر، شجاعتی محض یا شاید کششی مرموز فعال شده بود که او را به سمت کلکین میکشید. با زبانی قفلشده و چشمانی از حدقه بیرونزده به پنجره نزدیک شد.
ناگهان با غرش سهمگین باد، آن دستِ با ناخنهای بلند، اینبار نه روی تاقچه، بلکه روی پوست دست دختر کشیده شد و مچ او را قفل کرد! با جیغی گوشخراش، نیمتنهاش به بیرون پرتاب شد و پاهایش درون اتاق معلق ماند. اما به محض فروکش کردن باد، آن دست مرموز ناپدید شد و دختر روی تاقچه رها گردید.
باد آرامتر شده بود و بارانِ چکچککنان، نفسهای آخرش را میکشید. شبِ هولناک گذشت و آفتاب، زودتر از همیشه به زیباییِ خالص طلوع کرد. پرتوهای نور از پنجره گذشت و روی بدن نیمهجان دختر که فرشِ زمین شده بود، تابید. دختر با چشمانی که از تندی آفتاب اذیت شده بود، پلک گشود و خواست دستش را روی صورت بکشد تا خستگیِ بیخوابیِ دیشب بپرد؛ اما با بالا آوردن دستهایش، نفس در سینهاش حبس شد.
میان انگشتانش، همان گردنبند صدفی بود که سالها پیش در بازارِ بادِ رقصانِ روستا گم شده بود؛ همان روزی که با قهر، دوستش را در طوفان تنها رها کرد و آن طوفان، دوستش را برای همیشه در دل خود بلعید و ناپدید کرد.
حاسنات_ابراهیمی
داستانک👀
زانوهایش را در بغل فشرد. صدای کوبش تند قلبش، سکوت اتاق را تکهتکه میکرد؛ در همان حال، چشمهایش روی دستگیره لرزان پنجره قفل شده بود.
لرزش کلکینها شدت گرفت. باران و باد شدید، مغرورانه خود را به دریچه میکوبیدند؛ تا اینکه در یک لحظه، دو لنگه پنجره با صدا به هم خورد و دهان باز کرد. باران با تمام تندیاش به درون اتاق هجوم آورد.
با اولین چرنگ زدن تلفن، گرمی ملوسی در دلش دوید. دستانی را که دور بازوانش قفل شده بود وا کرد. با موبایلی که حالا در دستانش میلرزید، دکمه اتصال را فشرد و گوشی را به گوشش چسباند:
ـ ااالو... مادر؟
صدای نگران مادر از پشت خط آمد:
ـ جانم دخترم؟ خوبی؟ حالت خوبه؟
دختر خواست حرف بزند، اما صدای رعدوبرق کلماتش را قورت داد. مادر بلندتر گفت:
ـ الو؟ میشنوی دخترم؟
دختر در حالی که آب باران را از روی گونهاش پاک میکرد، با صدایی لرزان نالید:
ـ مادرر... من... دارم میترسم. تروخدا دیگه نرو... منو تنها نذار مادر...
صدای آرام مادر مثل آبی روی آتش بود:
ـ آروم باش دخترم، عزیز دلم، من پیشتم...
قبل از آنکه گوشی را قطع کند، متوجه شد ضربههای پشت پنجره تغییر کرده است؛ غیرمعمولیتر و زندهتر از قبل. انگار باران دستوپادار شده بود و با ناخنهایی بلند روی تاقچه کلکین چنگ میکشید تا راهی به اتاق بیابد. با هر وزش تند باد، صدای خراشیدگی ناخنها بر چوب پنجره شدت میگرفت و با آرام شدنش، صدا کمرنگ میشد؛ مثل نفسهای موجودی کور در تاریکی شب.
مادر پشت گوشی با نگرانی تلاش میکرد دخترش را آرام کند و با صدایی هشدارگونه تذکر میداد که به هیچ وجه نزدیک پنجره نشود. اما درون دختر، شجاعتی محض یا شاید کششی مرموز فعال شده بود که او را به سمت کلکین میکشید. با زبانی قفلشده و چشمانی از حدقه بیرونزده به پنجره نزدیک شد.
ناگهان با غرش سهمگین باد، آن دستِ با ناخنهای بلند، اینبار نه روی تاقچه، بلکه روی پوست دست دختر کشیده شد و مچ او را قفل کرد! با جیغی گوشخراش، نیمتنهاش به بیرون پرتاب شد و پاهایش درون اتاق معلق ماند. اما به محض فروکش کردن باد، آن دست مرموز ناپدید شد و دختر روی تاقچه رها گردید.
باد آرامتر شده بود و بارانِ چکچککنان، نفسهای آخرش را میکشید. شبِ هولناک گذشت و آفتاب، زودتر از همیشه به زیباییِ خالص طلوع کرد. پرتوهای نور از پنجره گذشت و روی بدن نیمهجان دختر که فرشِ زمین شده بود، تابید. دختر با چشمانی که از تندی آفتاب اذیت شده بود، پلک گشود و خواست دستش را روی صورت بکشد تا خستگیِ بیخوابیِ دیشب بپرد؛ اما با بالا آوردن دستهایش، نفس در سینهاش حبس شد.
میان انگشتانش، همان گردنبند صدفی بود که سالها پیش در بازارِ بادِ رقصانِ روستا گم شده بود؛ همان روزی که با قهر، دوستش را در طوفان تنها رها کرد و آن طوفان، دوستش را برای همیشه در دل خود بلعید و ناپدید کرد.
حاسنات_ابراهیمی
🍓2
Forwarded from حرف | ربات پیامرسان
و روزی خواهد رسید که پشیمان خواهی شد...
پشیمان از دردِدل کردن با آدمهایی که فکر میکردی ماندنی هستند؛
پشیمان از فاش کردن راز دلت برای کسانی که بیعرضه بودند.
پشیمان خواهی شد از گریه کردن مقابل کسانی که به اشکهایت خندیدند؛
از اینکه تکتک آنها را به خانوادهات ترجیح دادی.
و در نهایت، پشیمان خواهی شد از دوست داشتنِ آدمهایی که هرگز لیاقتش را نداشتند.
حاسنات_ابراهیمی🥲
و روزی خواهد رسید که پشیمان خواهی شد...
پشیمان از دردِدل کردن با آدمهایی که فکر میکردی ماندنی هستند؛
پشیمان از فاش کردن راز دلت برای کسانی که بیعرضه بودند.
پشیمان خواهی شد از گریه کردن مقابل کسانی که به اشکهایت خندیدند؛
از اینکه تکتک آنها را به خانوادهات ترجیح دادی.
و در نهایت، پشیمان خواهی شد از دوست داشتنِ آدمهایی که هرگز لیاقتش را نداشتند.
حاسنات_ابراهیمی🥲
💯6
Forwarded from هەنیـــسڪ
"وَلَا يَضْرِبْنَ بِأَرْجُلِهِنَّ لِيُعْلَمَ مَا يُخْفِينَ مِنْ زِينَتِهِنَّ". ای مؤمنات خدایی که به شما اجازه نداد صدای پابندتان بیرون زند، بیگمان اجازه نمیدهد صورتتان را نشان مردم دهید. قضاوت با خودتان: صدای خلخالتان زیباتر است یا صورتهایتان؟ بیگمان در این برهانی است آشکار برای کسانیکه هوای تقوا کردهاند.
❤3💯3
خوبم؛ فقط ریزش موهایم بیشتر شده، تنم روزبهروز نحیفتر میشود و اشتهایم، مثل خیلی چیزهای دیگر، آرامآرام از من فاصله گرفته است. بیشترِ روزها در جستوجوی راهی هستم برای فرار از آدمها، از شلوغیشان، از حرفهایشان و شاید گاهی حتی از خودم. تنهایی، بیشتر از آنچه باید، همدمم شده است و مسکوت مسکوتم.
ذوق و شوقم را نسبت به خیلی چیزها از دست دادهام؛ دلتنگم، کسل و بیحوصلهام و گاهی آنقدر خستهام که حتی برخاستن از رختخواب هم برایم شبیه کاری دشوار میشود. دیگر نه دلِ درس خواندن دارم، نه شوق نوشتن، نه حوصلهی ورق زدن کتابی و نه حتی رغبت خواندن رمانی که روزگاری میتوانست ساعتها مرا از دنیای خودم جدا کند.
تا یادم نرفته، رابطهام با عبادت هم روزبهروز کمرنگتر شده است. دیگر در دعاهایم آن پافشاریِ سابق را ندارم؛ خواستههایم را به زبان میآورم، اما مثل گذشته برایشان اصرار نمیکنم. قرآن، که روزگاری پناهِ دل خستهام بود، حالا مدتهاست میان من و او فاصله افتاده است. گاهی با خودم فکر میکنم نکند من از رحمتش دور شدهام؛ نکند آنقدر از درش فاصله گرفتهام که دیگر راه بازگشت را بلد نیستم.
و عجیبتر از همه این است که با وجود تمام اینها، وقتی کسی میپرسد «خوبی؟» لبخند میزنم و میگویم:
خوبم عزیزم؛
اما خوب در حقیقت هم اگر همهی اینها را کنار بگذاریم، خوبم یعنی عالیام...!
#دوشیزه_سادات
#شرح_حال
ذوق و شوقم را نسبت به خیلی چیزها از دست دادهام؛ دلتنگم، کسل و بیحوصلهام و گاهی آنقدر خستهام که حتی برخاستن از رختخواب هم برایم شبیه کاری دشوار میشود. دیگر نه دلِ درس خواندن دارم، نه شوق نوشتن، نه حوصلهی ورق زدن کتابی و نه حتی رغبت خواندن رمانی که روزگاری میتوانست ساعتها مرا از دنیای خودم جدا کند.
تا یادم نرفته، رابطهام با عبادت هم روزبهروز کمرنگتر شده است. دیگر در دعاهایم آن پافشاریِ سابق را ندارم؛ خواستههایم را به زبان میآورم، اما مثل گذشته برایشان اصرار نمیکنم. قرآن، که روزگاری پناهِ دل خستهام بود، حالا مدتهاست میان من و او فاصله افتاده است. گاهی با خودم فکر میکنم نکند من از رحمتش دور شدهام؛ نکند آنقدر از درش فاصله گرفتهام که دیگر راه بازگشت را بلد نیستم.
و عجیبتر از همه این است که با وجود تمام اینها، وقتی کسی میپرسد «خوبی؟» لبخند میزنم و میگویم:
خوبم عزیزم؛
اما خوب در حقیقت هم اگر همهی اینها را کنار بگذاریم، خوبم یعنی عالیام...!
#دوشیزه_سادات
#شرح_حال
❤3❤🔥1🕊1😭1🤝1💘1
انــــــدیــــشـــه نویس🤍🫠
هرماینی گرنجر شخصیت کتاب هری پاتر https://t.me/https_Chakameh_Zar
عجیب همخوانی داشت💅
❤3❤🔥1😁1🙈1
گمان میکنند در دیالوگهایم، متنهایم و یا داستانکام زیادی اغراق میکنم و مرد داستان را بیش از اندازه همهکاره و ایدهآل جلوه میدهم؛ اما آنها از زندگی من آگاه نیستند. نمیدانند من چنین آدمهایی را دیدهام که شروع به نوشتن کردم.
دیدم مردی را که برای نامزدش بافتن گیسو را آموخته بود؛ گیسوانش را با حوصله میبافت، انگار با هر تار مو، بخشی از محبتش را به او هدیه میکرد. دیدم مردی را که برای آرام کردن دلِ خستهی همسرش، ساعتها بیآنکه خسته شود پای حرفهایش مینشست. مردی را دیدم که بلد بود عذرخواهی کند، بلد بود دلجویی کند و مهمتر از همه، بلد بود دوست داشتن را فقط با کلمات نشان ندهد.
دیدم مردانی را که محبت را ضعف نمیدانستند و مراقبت کردن را وظیفهی زن نمیشمردند. مردانی که میدانستند زن قرار نیست همیشه قوی باشد؛ گاهی فقط میخواهد جایی برای خسته شدن داشته باشد، دستی برای گرفتن و شانهای برای تکیه کردن.
دیدم مردی را که چگونه در مقابل پدر و مادر خودش حتی از همسرش دفاع کرده با وجود اینکه حق به جانب نبوده...!
پس اگر در نوشتههایم مردی را دیدید که برای زنی گیسو میبافد، حالش را میپرسد، برای دلش وقت میگذارد و در سختترین روزهایش کنارش میماند، نگویید «اینها فقط خیال است.»
من خیالپردازی نمیکنم؛ من آنچه را دیدهام، با واژههایم دوباره زنده میکنم.
شاید مردان داستانهایم زیادی خوب به نظر برسند، اما باور کنید، من فقط آنقدر خوششانس بودهام که فهمیدهام چنین مردانی واقعاً وجود دارند.
دیدم مردی را که برای نامزدش بافتن گیسو را آموخته بود؛ گیسوانش را با حوصله میبافت، انگار با هر تار مو، بخشی از محبتش را به او هدیه میکرد. دیدم مردی را که برای آرام کردن دلِ خستهی همسرش، ساعتها بیآنکه خسته شود پای حرفهایش مینشست. مردی را دیدم که بلد بود عذرخواهی کند، بلد بود دلجویی کند و مهمتر از همه، بلد بود دوست داشتن را فقط با کلمات نشان ندهد.
دیدم مردانی را که محبت را ضعف نمیدانستند و مراقبت کردن را وظیفهی زن نمیشمردند. مردانی که میدانستند زن قرار نیست همیشه قوی باشد؛ گاهی فقط میخواهد جایی برای خسته شدن داشته باشد، دستی برای گرفتن و شانهای برای تکیه کردن.
دیدم مردی را که چگونه در مقابل پدر و مادر خودش حتی از همسرش دفاع کرده با وجود اینکه حق به جانب نبوده...!
پس اگر در نوشتههایم مردی را دیدید که برای زنی گیسو میبافد، حالش را میپرسد، برای دلش وقت میگذارد و در سختترین روزهایش کنارش میماند، نگویید «اینها فقط خیال است.»
من خیالپردازی نمیکنم؛ من آنچه را دیدهام، با واژههایم دوباره زنده میکنم.
شاید مردان داستانهایم زیادی خوب به نظر برسند، اما باور کنید، من فقط آنقدر خوششانس بودهام که فهمیدهام چنین مردانی واقعاً وجود دارند.
❤5💘3❤🔥1😁1
Forwarded from STAR | ستـاٰره (ZAHRA)
❤🔥3🍓2❤1
Forwarded from STAR | ستـاٰره
درست همان وقتها که با هر تپش قلبم مرگ را میخواستم لبخند تو، یک پنجره باز از سمت کوچههای زندگی بود...
#ستـاٰره
🍓3❤2❤🔥1
به قدری غرق در تخیلات و داستان های خیالی خویش شدیم که فراموش مان شد، سرنوشت مان از قبل تعیین و نوشته شده...!
#دوشیزه_سادات
#دوشیزه_سادات
❤4🤝1💘1
گاهی فکر میکنم مهمترین حرفهای من
همان حرفهایی است که حوصله ندارم بگویم...
همان حرفهایی است که حوصله ندارم بگویم...
❤4🍓2
برایش نوشتم؛ من فهمیدم بزرگ شدن یعنی هرچی زمان میگذرد قرار نیست به اون چیز هایی که دوست داشتی برسی.
❤4💯1🍓1
Forwarded from هەنیـــسڪ
وقتی آهنگ گوش دادهاید گویی فنجانی اتانول نوشیدهاید. تا مدتی هیچ تصمیمی نگیرید. زیرا عاقلانه نخواهد بود. به نماز نزدیک نشوید. زیرا قلب از خدا غافل شده است.
🍓5
Forwarded from الهدوء
❞ هر کس می خواهد از خداوند حاجتی بطلبد ، باید دعای خود را با صلوات بر پیامبر ( صلی الله علیه وسلم ) آغاز کند ، سپس حاجت خود را بخواهد و آن گاه با صلوات بر پیامبر ( صلی الله علیه وسلم ) به پایان برساند ؛ چرا که خداوند متعال هر دو صلوات را می پذیرد و او کریم تر و بزرگوار تر از آن است که آنچه را میان این دو ( صلوات ) است ، رها کند و نپذیرد . ❝▫️أبو سلیمان دارانی ( رحمه الله )
🍓4
حسن بصری رحمه الله فرمود:
هرگاه چشمت به گناهکاری افتاد در درون خود مغرور نشو و نگو که بهتر از او هستی!
چرا که او دچار فتنه و گناه شده؛
امـــــا تــو به وسیله رحمت الله متعال نجات پیدا کردهای؛ پس، از الله برای او هدایت و برای خود طلب ثبات و پایداری بکن.
هرگاه چشمت به گناهکاری افتاد در درون خود مغرور نشو و نگو که بهتر از او هستی!
چرا که او دچار فتنه و گناه شده؛
امـــــا تــو به وسیله رحمت الله متعال نجات پیدا کردهای؛ پس، از الله برای او هدایت و برای خود طلب ثبات و پایداری بکن.
🍓3❤2💯2😭1