اینطور مردان و پسران را باید به دار آویخت...!

از آدم هایی که به جزئیات دقت می‌کنند خوشم می‌آید، مثلأ
«از کجا فهمیدی این را دوست دارم؟»
بعد بگوید:
از لابلای حرف هایت بود که فهمیدم..

این اشکِ چشمِ مرثیه‌بارانِ ابرهاست
باران، چکیده‌ی غم پنهان ابرهاست

این ناگهان شکستن بغض گلوی رعد
برقی از آتشی است که در جان ابرهاست

بر تنگدل تمام جهان تنگ می‌شود
سرتاسر آسمان، همه زندان ابرهاست

هرکآسمان‌تر است، غمش بی‌کران‌تر است
دریا، گواه اشک فراوان ابرهاست

ای زیستن! مساوی خود را گریستن
این اشک‌ها به پای تو تاوان ابرهاست

درد آن زمان که هستی بربادرفته است
جز گریه چیست آنچه که درمان ابرهاست؟

گاهی سیاه و غمزده، گاهی سپید و شاد
حالم شبیه حال پریشان ابرهاست

این خود شروعِ راهِ به دریا رسیدن است
باران گمان مدار که پایان ابرهاست...

‌_؟

‌
نمی‌گردد دل آگه شاد از عشرت دنیا
در این ماتم سرا یا طفل یا دیوانه میخندد...

‌
دلگیرم از ستاره و آزرده‌ام ز ماه
امشب دگر ز هرکه و هرکار خسته‌ام..

‌
من با یه باغ کامل چکار کنم
وقتی گل مورد علاقه‌ام توش نیست.

‌
-چه اندوهی را تحمل می‌کنی که
چشم‌هایت این‌چنین غمگین است؟

خودمم نمی‌دانم 💔🚶‍♀

اگر نی
نگرانی شان هم بیجای است من ساده و مظلوم دخترک ام💔🚶‍♀😕

که آدمی سراسر درد است
و تو تنها لبخندش را می‌بینی!

"دوستی یعنی اینکه؛"

من بی هیچ تردیدی تو را شایسته ی آن میدانم
که امانت دار بخشی از آبروی من باشی.

مثلاً دگ حالی خی مه عاشق نشوم بهتر است...🚶‍♀

‌
وضعیت روحیم یه جوریه که فقط این حرف کافکا می‌تونه توصیفش کنه ‌که گفته:

‏«همه‌ی اعضایم، مانند خودم، خسته‌اند».

در حیرتم از اینکه
شب ها طولانی شده اما باز هم چرا خواب من کامل نمی‌شود؟!