وعده کردم که به تو سر نزنم
برسم تا دم در ،در نزنم
قول دادم به غزلهای خودم
زل به چشمان تو دیگر نزنم
مطمن باش خیالت راحت
گله ای از تو به دفتر نزنم
این چه رسمیست که باید یک عمر
حرف خود را به تو اخر نزنم
برو ای عشق برو تا دیگر
روی دستان تو پرپر نزنم.

هر آدمی قرار نیست یه قسمتی از آینده‌ی تو باشه، بعضی از آدما میان تا فقط درس‌هایی تو زندگیت باشن .

- مازیتوفسکی؛

قسمت دوم: موسی در کاخ فرعون

صندوق کوچک موسی علیه‌السلام، بر امواج رود نیل روان بود. خداوند خود نگهبان او بود. جریان آب، صندوق را آرام‌آرام به سوی باغ‌های کاخ فرعون برد.

خادمان کاخ، آن را دیدند و نزد آسیه – همسر فرعون – آوردند. آسیه با نگاهی پرمهر به نوزاد نگریست و گفت:
«این کودک، روشنی چشم من و توست، او را نکشید، شاید برای ما سودی داشته باشد، یا او را فرزندی بگیریم.»

فرعون که قلبی سنگی داشت، در برابر مهربانی همسرش سکوت کرد. و بدین‌گونه، موسی علیه‌السلام در خانه دشمن خود پرورش یافت، در حالی که هیچ‌کس نمی‌دانست این نوزاد همان کسی است که روزی تاج فرعون را در هم خواهد شکست.

اما کودک، هیچ زنی جز مادر خود را شیر نمی‌گرفت. فرعون دستور داد دایه‌هایی از میان زنان مصر بیاورند، ولی موسی لب بر شیر هیچ‌کدام نگشود.
در همین هنگام، خواهر موسی که از دور همه چیز را می‌پایید، گفت:
«می‌خواهید شما را به زنی راهنمایی کنم که می‌تواند این کودک را شیر دهد و از او به نیکی مراقبت کند؟»

فرعون پذیرفت. بدین‌گونه، خداوند وعده‌اش را راست گردانید و مادر موسی دوباره کودک خود را در آغوش گرفت، بی‌آن‌که کسی بداند.

> فَرَدَدْنَاهُ إِلَىٰ أُمِّهِ كَيْ تَقَرَّ عَيْنُهَا وَلَا تَحْزَنَ
(قصص: ۱۳)
«پس او را به مادرش بازگرداندیم تا چشمش روشن شود و اندوهگین نگردد.»



در کاخ فرعون، موسی علیه‌السلام رشد کرد. نیرومند، باهوش و استوار. و خداوند او را برای رسالتی بزرگ آماده می‌کرد...


#موسی
#فرعون
#قرآن

naked truth about me is that
I do hurt people with My behaviour.

کاششششش👩‍🦯

چه می‌دانم دوست داری خوشحالم کنی با خریطه ای از چپسک و انرژی...
و یا هم غذا های تند و تیز بیا
شاید خوشحال شدم!

و در چشمان او بهشت را دیدم
❤️‍🩹🫠

کاری که تو با روح و مغزم میکنی ؟
آرامش:)

دیدمت و گویی تمام ذوق کودکانه‌ام برگشت.
🩶

تنها که می‌ماند، سخت افسرده بود و میخواست کسی را صدا کند تا هم‌دمش باشد اما از پیش میدانست که با دیگران حالش از این‌که بود بدتر می‌شد۔

لئو تولستوی

"دل که بره، عقل کار نمیکنه."

«دلم می‌خواست بمیرم، لااقل برای مدتی کوتاه!
بعد زنده می‌شدم و هرکاری که لازم بود انجام می‌دادم. اما حالا دلم می‌خواست فقط برای مدتی کوتاه بمیرم.»

اینکه دارم شوقم را به همه چیزهای که دوست داشتم از دست میدهم، عمیقا غمگینم میکند.