چـکـامـهـ زار 🌘📜

😍1

137 views16:29

#_رُمانِ: دِلبَرِ، پُشت دِیوَار سَنگي

#نویسنده: بانو_بی‌نشان🌑🕯️

قسمت ؛یازدهم

— اخخخ، اخخخ شکمم... ای چی قسم پای بود!
به‌سرعت چراغ را روشن کرده و موهایم را به عقب زدم.
— پای آدمی‌زاد! مه خودم خواستم بترسانمت، اما خودم بخی ترسیدم!
— لاحول ولا... ها، شباهتت به جن آن‌قدر زیاد بود که خیال کردم خودش است!
— کی؟ مه؟
— ها، تو!
— یک دقیقه، یک دقیقه... تو چند دقیقه پیش چی گفتی؟ جن؟ یعنی من... تو...
بی‌توجه به حرفم از زمین برخاست، خودش را روی تخت انداخت و گفت:
— ها، تو تازه فهمیدی؟
— ها... خیر، بگذریم. آمدم احوالت را بگیرم، دیدم چراغ اتاقت خاموش است، خیال کردم خواب هستی.
— کم‌کم آدم می‌شی. اگر خواب می‌بودم، نیمه‌شب می‌خواستی مره ترور کنی، خاتون حیله‌گر!
— حوصله سفسطه‌گویی‌هایت را ندارم. چون وظیفه‌ام بود آمدم احوال گرفتم.
باز تو شادی! کی موی پخ‌پخت را شب ترور می‌کنه؟ هر کی همچو فکری بکنه، حیف آن فکر در مورد تو بیایه!
— حالا همی موی پخ‌پخ همسرت است!
— همسر به زور؟ فهمیدی؟... خوب دیگه مه رفتم که نصف‌شب است.
— کجا؟ بخیر بشی، در جای خودت بشین!
— نه، زور است.
بازویم را گرفت و محکم فشار داد.
— اخخخ، اوگارم کردی آه!
— که اوگار شدی! گفتم مثل آدم بشین، همین‌جا بخواب.
و مرا به‌طرف تخت کش کرد. در لبه تخت نشستم و گفتم:
— مه می‌ترسم. هم چراغ را گل می‌کنی، هم دستت را نمی‌تهی که محکم بگیرم خواب شوم. مام می‌رم پیش هوسی.

— به خدا بگویم به مه یک اشتک را گرفتن باور نمی‌کنن! این‌جا خو نه ترس داره، نه جن داره. پس چرا می‌ترسی؟

— هیچ، دستت را نته وقتی خواب میشی! فقط یک دستت را بده، می‌میرم!
— برو گمشو، رنگت را هم نمی‌خواهم ببینم!
— نمی‌شم! همین‌جا پهلوی تو می‌خوابم، جرم است مگر؟

لحاف را می‌گیرد و خودش را در گوشه‌ای از تخت جا می‌دهد.
— برو گمشو! لوده لوده گپ نزن... چنان لت بخوری که مادر جانت بگه: «آفرین، دستت درد نکنه!»
— از جای "آفرین"، یک لت دیگه هم تره می‌کنه... می‌خوابی یا نه؟
— بلای جان، یک سوال دارم.
— خوب، حرف را دور می‌زنی... بفرما، خاتون حیله‌گر!
— تو تا صنف چند خواندی؟
— دوازده.
— پوهنتون چی؟
— ها، چرا؟
— در کدام رشته؟
— اول ادبیات دری، دوم انجنیری.
— هر دو رشته را خواندی؟
— بله، اما ادبیات را پنهانی خواندم.
— پس اسمت را انتخاب کردم.
— چی است؟
— چند میتی؟

دستش را به جیب برزویش برد و از بکسک‌اش یک هزار افغانی کشید بیرون:
— بیا، بس است!
— هی هی! من مزاق کردم، پیسه‌ات پیش خودت باشه.

پیسه را در دستم گذاشت و گفت:
— خیر، بگیر. این هم شیرینی نامی که برام انتخاب کردی.
— وا! مگر نام انتخاب کردن هم خوشحالی داره؟ چی بلا!
— از زبان تو؟ بله! می‌فهمی سه ساله کامل منتظر بودم که فقط یک بار از دهنت برایم اسمی یا لقبی ببره...
— نکو مزاق...

ادامه دارد …

❤1💘1

82 views16:30