فَعَسَىٰ رَبِّىٓ أَن يُؤْتِيَنِ خَيْرًۭا مِّن جَنَّتِكَ وَيُرْسِلَ عَلَيْهَا حُسْبَانًۭا مِّنَ ٱلسَّمَآءِ فَتُصْبِحَ صَعِيدًۭا زَلَقًا ﴿٤٠﴾

امید است که پروردگارم بهتر از باغ تو را به من عطا کند، و بر باغ تو عذابی از آسمان بفرستد، تا آن را زمین لغزنده و بی‌گیاه گرداند.

أَوْ يُصْبِحَ مَآؤُهَا غَوْرًۭا فَلَن تَسْتَطِيعَ لَهُۥ طَلَبًۭا ﴿٤١﴾

یا اینکه آب آن [باغ] در زمین فرو رود، و دیگر نتوانی آن را به دست آوری.

وَأُحِيطَ بِثَمَرِهِۦ فَأَصْبَحَ يُقَلِّبُ كَفَّيْهِ عَلَىٰ مَآ أَنفَقَ فِيهَا وَهِىَ خَاوِيَةٌ عَلَىٰ عُرُوشِهَا وَيَقُولُ يَـٰلَيْتَنِى لَمْ أُشْرِكْ بِرَبِّىٓ أَحَدًۭا ﴿٤٢﴾

و سرانجام، میوه‌های باغش نابود شد و او دست‌هایش را [از حسرت] بر هم می‌زد بر آنچه در آن خرج کرده بود، در حالی که آن باغ بر سقف‌هایش فرو ریخته بود، و می‌گفت: ای کاش کسی را با پروردگارم شریک نمی‌گرفتم!

وَلَمْ تَكُن لَّهُۥ فِئَةٌۭ يَنصُرُونَهُۥ مِن دُونِ ٱللَّهِ وَمَا كَانَ مُنتَصِرًۭا ﴿٤٣﴾

و هیچ گروهی نداشت که در برابر [عذاب] خدا او را یاری دهند، و خود نیز نتوانست یاری رساند.

هُنَالِكَ ٱلْوَلَـٰيَةُ لِلَّهِ ٱلْحَقِّ ۚ هُوَ خَيْرٌۭ ثَوَابًۭا وَخَيْرٌ عُقْبًۭا ﴿٤٤﴾

در آنجا [در آن وضعیت]، یاری مخصوص خدای برحق است؛ اوست که پاداشش نیکوتر و فرجامش بهتر است.

وَٱضْرِبْ لَهُم مَّثَلَ ٱلْحَيَوٰةِ ٱلدُّنْيَا كَمَآءٍ أَنزَلْنَـٰهُ مِنَ ٱلسَّمَآءِ فَٱخْتَلَطَ بِهِۦ نَبَاتُ ٱلْأَرْضِ فَأَصْبَحَ هَشِيمًۭا تَذْرُوهُ ٱلرِّيَـٰحُ ۗ وَكَانَ ٱللَّهُ عَلَىٰ كُلِّ شَىْءٍۢ مُّقْتَدِرًۭا ﴿٤٥﴾

و برای آنان مثَل بزن زندگی دنیا را، که همچون آبی است که از آسمان فرستادیم، و گیاهان زمین با آن آمیخته شدند، سپس خشک شدند و بادها آن را پراکنده کردند؛ و خداوند بر هر کاری تواناست.

ٱلْمَالُ وَٱلْبَنُونَ زِينَةُ ٱلْحَيَوٰةِ ٱلدُّنْيَا ۖ وَٱلْبَـٰقِيَـٰتُ ٱلصَّـٰلِحَـٰتُ خَيْرٌ عِندَ رَبِّكَ ثَوَابًۭا وَخَيْرٌ أَمَلًۭا ﴿٤٦﴾

مال و فرزندان، زینت زندگی دنیا هستند، ولی باقیات صالحات [کارهای نیکِ پایدار] نزد پروردگارت پاداشی بهتر و امیدبخش‌ترند.

وَيَوْمَ نُسَيِّرُ ٱلْجِبَالَ وَتَرَى ٱلْأَرْضَ بَارِزَةًۭ وَحَشَرْنَـٰهُمْ فَلَمْ نُغَادِرْ مِنْهُمْ أَحَدًۭا ﴿٤٧﴾

و روزی را به یاد آور که کوه‌ها را به حرکت درمی‌آوریم و زمین را آشکار می‌بینی، و آنان را گرد می‌آوریم و هیچ‌کس از آنان را فروگذار نمی‌کنیم.

وَعُرِضُوا۟ عَلَىٰ رَبِّكَ صَفًّۭا ۖ لَّقَدْ جِئْتُمُونَا كَمَا خَلَقْنَـٰكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍۢ ۚ بَلْ زَعَمْتُمْ أَلَّن نَّجْعَلَ لَكُم مَّوْعِدًۭا ﴿٤٨﴾

و آنان در صف‌هایی بر پروردگارت عرضه می‌شوند؛ (و به آنان گفته می‌شود:) همانا شما نزد ما آمدید همان‌گونه که نخستین بار شما را آفریدیم، ولی شما پنداشته بودید که هرگز وعده‌گاهی برای شما قرار نخواهیم داد.

وَوُضِعَ ٱلْكِتَـٰبُ فَتَرَى ٱلْمُجْرِمِينَ مُشْفِقِينَ مِمَّا فِيهِ وَيَقُولُونَ يَـٰوَيْلَتَنَا مَالِ هَـٰذَا ٱلْكِتَـٰبِ لَا يُغَادِرُ صَغِيرَةًۭ وَلَا كَبِيرَةً إِلَّآ أَحْصَىٰهَا ۚ وَوَجَدُوا۟ مَا عَمِلُوا۟ حَاضِرًۭا ۗ وَلَا يَظْلِمُ رَبُّكَ أَحَدًۭا ﴿٤٩﴾

و نامه [اعمال] گذاشته می‌شود، آنگاه گناهکاران را می‌بینی که از آنچه در آن است، بیم دارند و می‌گویند: وای بر ما! این چه نامه‌ای است که هیچ [عمل] کوچک و بزرگی را فرو نگذاشته، مگر آنکه آن را به شمار آورده؟! و هر چه کرده‌اند حاضر می‌یابند، و پروردگارت به هیچ‌کس ستم نمی‌کند

وَإِذْ قُلْنَا لِلْمَلَـٰٓئِكَةِ ٱسْجُدُوا۟ لِـَٔادَمَ فَسَجَدُوٓا۟ إِلَّآ إِبْلِيسَ كَانَ مِنَ ٱلْجِنِّ فَفَسَقَ عَنْ أَمْرِ رَبِّهِۦٓ ۗ أَفَتَتَّخِذُونَهُۥ وَذُرِّيَّتَهُۥٓ أَوْلِيَآءَ مِن دُونِى وَهُمْ لَكُمْ عَدُوٌّۭ ۚ بِئْسَ لِلظَّـٰلِمِينَ بَدَلًۭا ﴿٥٠﴾

و هنگامی که به فرشتگان گفتیم: بر آدم سجده کنید، همگی سجده کردند، جز ابلیس که از جن بود و از فرمان پروردگارش سرپیچی کرد. آیا او و نسلش را به جای من دوستان خود می‌گیرید در حالی که آنان دشمن شما هستند؟! چه بد است جایگزینی برای ستمکاران!

مَّآ أَشْهَدتُّهُمْ خَلْقَ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَلَا خَلْقَ أَنفُسِهِمْ ۚ وَمَا كُنتُ مُتَّخِذَ ٱلْمُضِلِّينَ عَضُدًۭا ﴿٥١﴾

من آنان (شیطان و پیروانش) را در آفرینش آسمان‌ها و زمین، و آفرینش خودشان گواه نگرفتم، و هیچ‌گاه گمراه‌کنندگان را یاور خود نمی‌گیرم.

وَيَوْمَ يَقُولُ نَادُوا۟ شُرَكَآءِىَ ٱلَّذِينَ زَعَمْتُمْ فَدَعَوْهُمْ فَلَمْ يَسْتَجِيبُوا۟ لَهُمْ وَجَعَلْنَا بَيْنَهُم مَّوْبِقًۭا ﴿٥٢﴾

و [یاد کن] روزی را که [خدا] می‌گوید: آن شریکانی را که گمان می‌بردید [برای من هستند] بخوانید! پس آنان را می‌خوانند، ولی پاسخی به آنان نمی‌دهند، و میان‌شان [در دوزخ] مانعی نابودگر قرار می‌دهیم.

وَرَءَا ٱلْمُجْرِمُونَ ٱلنَّارَ فَظَنُّوٓا۟ أَنَّهُم مُّوَاقِعُوهَا وَلَمْ يَجِدُوا۟ عَنْهَا مَصْرِفًۭا ﴿٥٣﴾

و گناهکاران آتش را می‌بینند، و یقین می‌کنند که بر آن خواهند افتاد، ولی راه گریزی از آن نمی‌یابند

وَلَقَدْ صَرَّفْنَا فِى هَـٰذَا ٱلْقُرْءَانِ لِلنَّاسِ مِن كُلِّ مَثَلٍۢ ۚ وَكَانَ ٱلْإِنسَـٰنُ أَكْثَرَ شَىْءٍۢ جَدَلًۭا ﴿٥٤﴾

و بی‌گمان در این قرآن برای مردم از هر گونه مثالی بیان کردیم، ولی انسان بیش از هر چیز به جدال می‌پردازد.

وَمَا مَنَعَ ٱلنَّاسَ أَن يُؤْمِنُوٓا۟ إِذْ جَآءَهُمُ ٱلْهُدَىٰ وَيَسْتَغْفِرُوا۟ رَبَّهُمْ إِلَّآ أَن تَأْتِيَهُمْ سُنَّةُ ٱلْأَوَّلِينَ أَوْ يَأْتِيَهُمُ ٱلْعَذَابُ قُبُلًۭا ﴿٥٥﴾

و چیزی مردم را از ایمان آوردن و آمرزش خواستن از پروردگارشان بازنداشت، جز اینکه [منتظر بودند] سنت پیشینیان بر آنان آید یا عذاب در برابرشان فرا رسد.

وَمَا نُرْسِلُ ٱلْمُرْسَلِينَ إِلَّا مُبَشِّرِينَ وَمُنذِرِينَ ۖ وَيُجَـٰدِلُ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ بِٱلْبَـٰطِلِ لِيُدْحِضُوا۟ بِهِ ٱلْحَقَّ ۖ وَٱتَّخَذُوٓا۟ ءَايَـٰتِى وَمَآ أُنذِرُوا۟ هُزُوًۭا ﴿٥٦﴾

و ما پیامبران را جز برای بشارت و بیم‌دهی نمی‌فرستیم، ولی کافران به باطل مجادله می‌کنند تا حق را با آن نابود کنند، و آیات مرا و آنچه را به آن هشدار داده شدند، به تمسخر گرفتند.

وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّن ذُكِّرَ بِـَٔايَـٰتِ رَبِّهِۦ فَأَعْرَضَ عَنْهَا وَنَسِىَ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ ۚ إِنَّا جَعَلْنَا عَلَىٰ قُلُوبِهِمْ أَكِنَّةً أَن يَفْقَهُوهُ وَفِىٓ ءَاذَانِهِمْ وَقْرًۭا ۖ وَإِن تَدْعُهُمْ إِلَى ٱلْهُدَىٰ فَلَن يَهْتَدُوٓا۟ إِذًۭا أَبَدًۭا ﴿٥٧﴾

و چه کسی ستمکارتر از آن است که به آیات پروردگارش پند داده شود، ولی از آن روی‌گردان شود و آنچه را با دستانش پیش فرستاده فراموش کند؟ بی‌گمان ما بر دل‌هایشان پوشش‌هایی نهاده‌ایم تا آن را نفهمند، و در گوش‌هایشان سنگینی قرار دادیم. و اگر آنان را به سوی هدایت بخوانی، هرگز هدایت نمی‌شوند.

وَرَبُّكَ ٱلْغَفُورُ ذُو ٱلرَّحْمَةِ ۖ لَوْ يُؤَاخِذُهُم بِمَا كَسَبُوا۟ لَعَجَّلَ لَهُمُ ٱلْعَذَابَ ۚ بَل لَّهُم مَّوْعِدٌۭ لَّن يَجِدُوا۟ مِن دُونِهِۦ مَوْئِلًۭا ﴿٥٨﴾

و پروردگار تو آمرزنده و دارای رحمت است. اگر می‌خواست آنان را به سبب آنچه انجام داده‌اند مؤاخذه کند، قطعاً عذاب را زودتر برایشان می‌فرستاد، بلکه برای آنان وعده‌گاهی است که هرگز پناهگاهی جز آن نخواهند یافت

وَتِلْكَ ٱلْقُرَىٰٓ أَهْلَكْنَـٰهُمْ لَمَّا ظَلَمُوا۟ وَجَعَلْنَا لِمَهْلِكِهِم مَّوْعِدًۭا ﴿٥٩﴾

و آن شهرها را چون ستم کردند هلاک کردیم، و برای نابودی‌شان زمانی معین قرار دادیم.

وَإِذْ قَالَ مُوسَىٰ لِفَتَىٰهُ لَآ أَبْرَحُ حَتَّىٰٓ أَبْلُغَ مَجْمَعَ ٱلْبَحْرَيْنِ أَوْ أَمْضِىَ حُقُبًۭا ﴿٦٠﴾

و [یاد کن] هنگامی که موسی به جوان همراهش گفت: دست برنمی‌دارم تا به محل تلاقی دو دریا برسم، یا سال‌ها راه‌پیمایی کنم.