‏قطع ارتباط با کسی، لزوما به معنی کینه و دشمنی نیست،
من برایت آرزوی خوشبختی می‌کنم، ولی دور از من و دنیای من....

#ستـاره

کجاست جای رسیدن، و پهن کردن یک فرش و بی خیال نشستن؟!

به هیچ کاری نمی‌توانم علاقمند بشوم و اصلاً مسائلی برایم پیش آمده که گفتن و یا نوشتنش هم احمقانه به نظرم می‌آید. فقط می‌دانم که خسته هستم و هیچ چاره‌ای هم ندارم و یا دارم اما حوصله کوچک‌ترین اقدام حتّی تکان دادن سر انگشت را هم ندارم.

• صادق هدایت

«این‌که دردم را نمی‌دانی، بود دردِ دگر...»

آیا استفاده از واژهٔ «عشق» برای الله عزوجل درست است؟

نخست، در قرآن و سنت برای محبت و دوست داشتن الله سبحانه‌وتعالی از واژه‌های «حُب» و «محبت» استفاده شده است اما واژهٔ «عشق» در قرآن و احادیث صحیح برای محبت نسبت به الله سبحانه‌وتعالی ثابت نشده است. بنابراین، وقتی می‌گوییم الله سبحانه‌وتعالی را دوست داریم، بهتر است از واژهٔ حُب (محبت) استفاده کنیم، نه «عشق».

دوم، اگر بگوییم «من عاشق الله عزوجل هستم»، از نظر معنای واژه، الله سبحانه‌وتعالی «معشوق» قرار می‌گیرد. در حالی که واژهٔ عشق در کاربرد معمول خود مفاهیمی مانند دلباختگی میل شدید، شهوت و تمایلات عاشقانه‌ای را در بر می‌گیرد که میان زن و شوهر یا جنس مخالف وجود دارد. نسبت دادن چنین مفاهیمی به الله عزوجل اشتباهی بسیار بزرگ و بی‌احترامی بزرگی نسبت به ذات مقدس اوست.

این اشتباه در میان برخی صوفیان و همچنین بعضی مردم در کشور ما نیز رایج است. بنابراین، همه باید نسبت به این مسئله آگاهی داشته باشند.

برای اطلاعات بیشتر: کتاب «قاعدة في المحبة» نوشتهٔ شیخ‌الاسلام ابن تیمیه رحمه‌الله.

والله أعلم.

سلیمان الشافعی

اما نزد او...
تمام آن هیبت، جایی برای ماندن نداشت.
برای او، این مرد همان کسی بود که گیسوانش را می‌بافت، با حوصله روی انگشتان کوچکش لاک می‌زد و نقش‌های حنایی را بر دستان برف‌گونش می‌نشاند؛ همان دستانی که هرگز دوست نداشت بی‌حنا ببیند.
اگر روزی در کوچه بند کرمچ‌های دخترک باز می‌شد، پیش از آنکه او حتی فرصت خم شدن پیدا کند، مرد خودش پایین می‌شد، بندها را می‌بست و دوباره برمی‌خاست؛ بی‌آنکه برایش مهم باشد چه کسی می‌بیند.
شاید نزد بقیه‌ی مردان یک کار وقیحانه به نظر می‌رسید اما نزد او اینگونه نبود!
شاید همه‌ی این کارها را از نخست نمی‌دانست.
اما برای او آموخته بود.
مو بافتن را آموخته بود تا بانوی کوچکش مجبور نشود دست به کاری بزند که از نظر او مردانه بود.
حنا کردن را یاد گرفته بود تا دست‌های سفیدش بی‌نقش نماند.
و بستن بند کفش و کرمچ‌هایش را، چون برای او هیچ کاری آن‌قدر کوچک نبود که ارزش انجام دادن نداشته باشد.
او برای هیچ‌کس چنین مردی نبود.
فقط برای یک نفر.
برای همان بانوی کوچک و عاصی که نزد او، تمام هیبتش فرو می‌ریخت و از آن مردِ سخت و باوقار، چیزی جز قلبی نرم و دستی مهربان باقی نمی‌ماند.
دخترک آهسته دستش را عقب برد و انگشتان کوچک خود را روی دست مرد گذاشت.
حرکت شانه‌ی گیسوانش متوقف شد.
پسر سر خم کرد و به دست کوچک او نگریست.
دخترک چند لحظه خاموش ماند؛ گویی واژه‌ها را از دورترین و عمیق‌ترین گوشه‌ی دلش بیرون می‌کشید.
بعد آرام برگشت.
چشم در چشمش دوخت.
آن نگاه، دیگر شیطنت چند لحظه پیش را نداشت؛ چیزی عمیق‌تر در آن بود، چیزی که شاید مدت‌ها در دلش مانده و حالا راهی جز گفتن نداشت.
لبخند محوی بر لبش نشست.
— می‌دانی...؟
پسر آرام گفت:
— هوم؟
دخترک سرش را بر شانه‌ی او گذاشت و چشم‌هایش را بست.
چند ثانیه سکوت کرد.
بعد، چنان آرام که گویی می‌ترسید اگر بلندتر بگوید، این لحظه از میان‌شان فرار کند، زمزمه کرد:
— زندگانی بدون تو... حتی در ذهنم هم نمی‌گنجد.
لبخندی محوی بر لبان پسر نقش بست اما
چیزی نگفت.
فقط دستش را بر گیسوان او گذاشت و آرام نوازشش کرد.
و دخترک همان‌جا، میان عطر حنا و گیسوانی که حالا دیگر آرام گرفته بودند، فهمید بعضی آدم‌ها را نمی‌شود فقط دوست داشت.
بعضی آدم‌ها چنان آرام و بی‌خبر وارد تار و پود جانت می‌شوند که دیگر نبودن‌شان را نمی‌توانی حتی تصور کنی.
آن‌ها دیگر «بخشی از زندگی» نیستند؛
خودِ زندگی‌اند.
و برای بانوی کوچک، او دقیقاً همان آدم بود.
پسر خود را قرین گوش دخترک کرده و مغرورانه نجوا کرد:

نباید هم بگنجد دلبر من.
زندگی من تو هستی پس زندگی تو هم باید فقد و فقد من باشم.

#دوشیزه_سادات

ذوقق💘