او تلاش می‌کرد که حالش خوب شود و انسان شادی باشد، قدم می‌زد، گریه می‌کرد، با دوستانش وقت می‌گذراند، کتاب می‌خواند، سفر می‌رفت، اما هرچقدر که تقلا می‌کرد، باز هم چیزی از سنگینی قلبش کم نمی‌شد. انگار خلأ ای در او بود که با هیچ چیز پر نمی‌شد.

‏«یا خیلی زیاد دوستم بدارید
‏یا از خانه‌تان
‏بیرونم کنید.
‏من
‏تحمّل هیچ اتفاق معمولی را ندارم»

عشق یعنی
بین او و دیگران از چند جهت
باید فرق بگذاری:
«حدیثاً و شعوراً و اهتماماً»

اول: نوع کلامت با او فرق داشته باشد.
دوم: احساست به او، منحصر به فرد باشد.
سوم: "توجه" خاص تو به او باشد.

-نزار قبانی

کسی نوشت و خوب هم نوشت:
“دیگر انرژی لازم برای دوستی‌های بی‌معنی، تعاملات اجباری و مکالمه‌های غیرضروری را ندارم...”


یکی از حقایق زندگی...

حقیقت این است، «قرار است روزی از راه برسد که از هر چیزی تنها خاطره‌ای باقی بماند.»
حتی من
حتی شما
و حتی اینجا...!

میشه هرگز خوب نشد اما ادامه داد...!

«امید زخم‌ها را وادار می‌کند به بهبودی».

عزیزم، تا وقتی می‌توانیم درباره‌ آن چای بنوشیم، بگذار اسمش را هم نیاوریم.

خسته کننده ترین روز...!