پایبند بودن به یه مذهب فقهی یعنی آدم توی یه مسیر روشن و مشخص حرکت کنه؛ مسیری که هزاران عالم بزرگ قبل از ما روش کار کردن، قواعدش رو نوشتن و نسل به نسل حفظش کردن.اینم معنی‌ش این نیست که تا آخر عمر حق تحقیق نداری یا نباید نظرهای دیگه رو ببینی. نه، اصلاً.اتفاقاً وقتی یه نفر به شرطی که سال‌ها درس خوند، اصول فقه، حدیث، تفسیر، زبان عربی و روش استنباط رو یاد گرفت و به توان علمی لازم رسید، اون موقع راه تحقیق علمی براش بازه و هیچ‌کس هم جلوش رو نمی‌گیره.اما مشکل اینه که یکی هنوز پایه‌های علم رو یاد نگرفته، ولی می‌خواد بین حرف علما انتخاب کنه و خودش حکم شرعی استخراج کنه؛ در حالی که هنوز ابزار این کار رو نداره.با چندتا حدیث ترجمه فارسی که بعضی وقتا اصن حق ترجمه ادا نشده‌.پس اگه واقعاً دلمون می‌خواد دینمون رو درست یاد بگیریم و از اشتباه و گمراهی دور بمونیم، باید از همون راهی بریم که علمای بزرگ امت رفتن؛ با صبر، با نظم و با احترام به میراث علمی اون‌ها.امروز که توی منطقه‌ای به عنوان مثال فقه مذهب امام شافعی تدریس میشه، این یه نعمت بزرگه. قدرش رو بدونیم، با دقت و اخلاص یادش بگیریم و پایه‌های علمیمون رو محکم کنیم. چون کسی که پایه‌های محکمی داشته باشه، جلوی شبهه‌ها، اختلاف‌ها و حرف‌های پراکنده، خیلی کمتر دچار لغزش میشه.یاد گرفتن دین، عجله نمی‌خواد؛ روش درست می‌خواد. و یکی از مطمئن‌ترین روش‌هایی که علمای امت قرن‌ها روی اون تأکید داشتن، اینه که اول فقه رو بر اساس یه مذهب فقهی معتبر یاد بگیریم؛ بعد اگر به توان علمی لازم رسیدیم، وارد تحقیق و بررسی اقوال علما بشیم.این همون راهیه که هم علم رو حفظ می‌کنه، هم آدم رو از آشفتگی و برداشت‌های نادرست دور نگه می‌داره و هم باعث میشه دینمون رو با آرامش، اطمینان و فهم درست زندگی کنیم.