ان‌شاءالله یک اتفاق خیلی خیلی خیلی خوب برایت رخ دهد از اینها که اصلاً باورت نمیشه، چند روز مدام در مورد اش فکر می‌کنی و می‌خندی و حالت خوب خوب است.

فضای مجازی امروز تلاش می‌کند زن را هرچه بیشتر به یک «ظاهر» تبدیل کند؛ اما مکتب الهی زن را یک انسانِ صاحب کرامت می‌بیند.سال‌هاست که رسانه‌ها، اینستاگرام، تیک‌تاک و صدها بوق تبلیغاتی دیگر، تصویری خاص از زن را به دنیا تحمیل کرده‌اند؛ تصویری که مدام تکرار می‌شود تا جایی که خیلی‌ها خیال می‌کنند این همان زیبایی واقعی است.اما واقعاً این‌طور است؟واقعاً خداوند وقتی انسان را آفرید، زیبایی را در چند سانتی‌متر لب و بینی و گونه خلاصه کرد؟واقعاً ارزش یک زن به این است
که چقدر به چهره‌های ساختگی
فضای مجازی شبیه باشد؟

و کم‌کم ذهن آدم باور می‌کنه که این‌ها طبیعی‌اند.باور می‌کنه که این‌ها استاندارد واقعی زیبایی‌اند.در حالی که خیلی وقت‌ها پشت اون تصاویر، ده‌ها فیلتر، نورپردازی، ادیت، عمل جراحی، تزریق و دستکاری خوابیده.اما کسی اون پشت صحنه رو نمی‌بینه.مخاطب فقط نتیجه نهایی رو می‌بینه.و بعد ناخودآگاه شروع می‌کنه خودش رو مقایسه کردن.اینجاست که زمزمه‌های خطرناک شروع میشه،«بینی من خوب نیست»«پوستم خوب نیست»«فرم صورتم خوب نیست»«کاش شبیه فلانی بودم»«کاش منم اون شکلی بودم»و کم‌کم این مقایسه‌ها به یک جنگ درونی تبدیل میشه.جنگی که شاید سال‌ها طول بکشه.
جنگی که قربانی‌هاش هر روز بیشتر میشن.
بدترین بخش ماجرا اینه که خیلی‌ها اصلاً متوجه نمی‌شن درگیر چه بازی بزرگی شدن.
دشمن همیشه با تانک و تفنگ نمیاد.گاهی با یک تصویر میاد.گاهی با یک ترند.گاهی با یک الگوریتم.گاهی با هزاران ویدئوی کوتاه که شبانه‌روز فقط یک پیام رو تکرار می‌کنن:
«همین شکلی که هستی کافی نیستی.»
«باید تغییر کنی.»«باید شبیه چیزی بشی که ما تعریف می‌کنیم.»و این دقیقاً همون لحظه‌ایه که اسارت شروع میشه.وقتی انسان خودش رو با معیارهای تحمیل‌شده بسنجه.وقتی ارزش خودش رو فراموش کنه.وقتی به جای اینکه خودش رو با انجام امر خدا ببینه، خودش رو با نگاه صاحبان رسانه می‌بینه،این اتفاق کوچیکی نیست.این یعنی جدا شدن انسان از فطرت خودش.یعنی نارضایتی از چیزی که خدا آفریده.

یعنی اینکه کسی سال‌ها به تو تلقین کنه که خلقت الهی ایراد داره و تو باید مدام خودت رو تغییر بدی تا ارزشمند بشی.در حالی که خداوند هیچ‌وقت ارزش انسان رو به فرم بینی و لب و گونه گره نزده.هیچ‌جای دین به ما گفته نشده که کرامت انسان به این چیزهاست.
ارزش انسان به قلبشه.
به ایمانشه.
به عقلشه.
به اخلاقشه.
به حیای اونه.
به بندگی خداست.
به نوریه که در روحش داره.
اما دنیای امروز تلاش می‌کنه همه این‌ها رو کنار بزنه و انسان رو فقط به یک ظاهر تقلیل بده.انسانی که باید برای رشد روحش تلاش کنه، تمام دغدغه‌اش میشه رشد لب و گونه و فک و...انسانی که باید به فکر ساختن شخصیتش باشه، تمام فکرش درگیر ساختن چهره‌اش میشه.و این دقیقاً همون چیزیه که خیلی‌ها نمی‌خوان درباره‌اش حرف بزنن.صنعتی عظیم از نارضایتی، مردم پول درمیاره.هرچقدر بیشتر احساس کمبود کنی، سود اون‌ها بیشتر میشه.هرچقدر بیشتر خودت رو دوست نداشته باشی، بازار اون‌ها داغ‌تر میشه.برای همین هیچ‌وقت نمی‌خوان به تو بگن که کافی هستی.هیچ‌وقت نمی‌خوان به تو بگن که زیبایی واقعی خیلی گسترده‌تر از این استانداردهای مسخره و محدوده.چون اگر روزی انسان خودش رو بپذیره، بخش بزرگی از این تجارت فرو می‌ریزه.شاید وقتش رسیده یه لحظه از این هیاهو فاصله بگیریم.یه لحظه از این مسابقه بی‌پایان مقایسه بیرون بیایم،و بپرسیم واقعاً چند تا از این عقده‌ها مال خودمون بود و چند تاش به ما القا شده؟حقیقت اینه که خیلی از زخم‌هایی که امروز در روح آدم‌ها وجود داره، نتیجه اینه که سال‌ها بهشون گفته شده:«خودت کافی نیستی.»در حالی که خداوند متعال از روز اول چیز دیگری گفته بود.خداوند انسان رو با کرامت آفرید.با ارزش آفرید.با عزت آفرید.و هیچ الگوریتمی، هیچ رسانه‌ای و هیچ جریان فکری‌ای حق نداره این کرامت رو از انسان بگیره.چرا باید کسی که خداوند اونو با حکمت آفریده، خودش رو زشت بدونه فقط چون شبیه چند چهره ساختگی نیست؟چرا باید ارزش زن مسلمان از کرامت، عفت، عقل، شخصیت و ایمانش جدا بشه و در چند معیار
محدود ظاهری خلاصه بشه؟