( پشتون )

اگر تو در صفحات یک رمان جاری می‌شدی، بی‌شک دختری می‌بودی از خاک پشتون که در میان کوه‌های سر به فلک کشیده و آسمان‌های وسیع سرزمینش، با قلبی سرشار از ایمان قدم می‌زد.
چشمان زیبایت قصه‌هایی ناگفته را در خود پنهان کرده بود؛ قصه‌هایی از صبر، انتظار و امیدی که هیچ طوفانی توان خاموش کردنش را نداشت.
تو از آن دخترانی بودی که وقتی جهان بر شانه‌هایش سنگینی می‌کرد، سرش را به آسمان بلند می‌کرد و آرام زیر لب می‌گفت: «الله کافی است.»
در رمان زندگی تو، قهرمان بودن به معنی جنگیدن با شمشیر نبود؛ قهرمان کسی بود که با قلبی شکسته هم امیدش را از دست نمی‌داد.

https://t.me/Negahe_Royayee

خواهشات خواهرییی💘

.
گیرم از بی مهری‌ات حالا پشیمان گشته‌ای
شور و شوقی کز دلم رفت، از کجا پیدا شود؟

زن‌ها، عزیزم همه‌ی داستان‌ها برای زنان بوده است؛
اندک داستانی هم نویسنده‌ی آن زن است.
اغلب جانِ سخت دارند و تنِ ظریف، جنگ‌جو بودند.
ظلم و ستم آنان را چنین خواند که ما باید برای آن زن بگریستیم و آن زن برایِ ما.

فوروارد کن🤎🧸
اینجا و اینجا جوین باش
تا چنلت در فولدر قرار بگیرد.

- گفتم دوستت دارم و ساکت ماندی‌، منِ ساده هم پنداشتم که به قول قدیمی‌ها این سکوتت نشانه رضاست غافل از اینکه آدمِ عاشق تنها کاری که نمی‌کند؛ همین سکوت کردن است.

و من می‌دانم محال است که مرا فراموش کند.
چنان در رگ رگ‌ مغز اش رخنه کرده‌ام که می‌دانم هر بار به من فکر می‌کند و قرار نیست به این آسانی ها فراموشم کند...!

مرد هاى ترسو محكوم‌ان که بنشينند و شكوفه دادن زنى را تماشا كنند كه خودشان از دست‌اش دادند.