هميشه حرفهای خود را رُک و راست بیان می‌کنم هر چه باشد هر گپی که باشد پیش روی خود شخص میگم نه در غیاب اش !
این
عادتی است که ازش به ارث بردم ...
گه گاهی خوب نیست این‌قدر رُک بودن ولی خوب کاریش نمیشه کرد!

رُخ اش را با دلخوری به سوی پنجره برگرداند و با لحنی آمیخته به رنجش گفت:
— همهٔ قهر و نازهایت فقط نصیب منِ مسکین می‌شود!
نزدیکش شدم. دستانش را از روی سینهٔ ستبرش کنار زدم و وادارش کردم دوباره به سویم بنگرد. چهره‌اش را میان دستانم گرفتم و در چشمانی که گاهی به سیاهیِ شب بودند و گاهی به تلخیِ قهوه، خیره شدم.
— محبوب من، مگر جز تو کسی را دارم که قهر و نازم را نثارش کنم، هان؟
دستانم را از صورتش جدا کرد؛ اما همان دم آن‌ها را در میان دستان بزرگ و مردانهٔ خود گرفت. نگاهش را در چشمانم گره زد و گفت:
— نه!
سپس با لحنی مالکانه و محکم ادامه داد:
— نباید هم کسی باشد. حق نداری جز من بر هیچ‌کس قهر کنی و برای هیچ‌کس ناز بفروشی.
دستانم را اندکی فشرد و آهسته‌تر افزود:
— تا آن دم که جان در تن دارم و نفس در این سینه می‌تپد، خریدار تمام قهرها، نازها و دلگیری‌های تو خواهم بود.
به چشمانم خیره شد و با لحن گیرا و مردانه اش گفت:
"می‌کنی ناز که قربان شوم این نازِ تو را."
مطمئن بودم که گونه هایم همانند لاله به لون سرخ گراییده...
در آغوش خود حبس ام کرد و ادامه داد:
"بیدلان را احتمالِ نازِ دلبر واجبست
وانکه باشد نازنین تر بیش باشد نازِ او"


#دوشیزه_سادات
#دیالوگ

ازدواج نکنید!
حتی با مردی که حاضر است هرشب برای شما یک دسته گل رُز بخرد .

گاهی اوقات هوا راه نفس‌می‌گیرد...

مادر فکر می‌کرد، من بیمارم.
ولی من اندوه‌هایم را بالا می‌آوردم.

فوروارد کن💘
اینجا جوین باش
تا چنلت در فولدر قرار بگیرد.
شات و تگت را بفرست بات

آنهایی که در اطراف مان هستند هیچگاه در وصف مان خوبی های مان را بیان نمی‌کنند.
فقط انتظار آن لحظه ای را می‌کشند تا از این جهان چشم بپوشیم آنگاه است که شروع می‌کنند به گفتن حرف های قشنگ...!
همان گپ است:
آدم‌ها حرف‌های قشنگ زیادی برای گفتن دربارهٔ تو دارند، اما اول باید بمیری.

#دوشیزه_سادات

تا حال هیچ‌کس مره «زندگیم» صدا نزده؛ شاید مه مرگِ کسی باشم.🪦

من عاشق آدم هایی هستم که همراهم درباره جهان حرف میزنند،
ذهنم را باز میکنند
رویاهایی شان را با من به اشتراک میگذارند و دیدگاه های جدیدی را نشانم میدهند...
یک چیزی برایم یاد میدهند که تاحالا نمی‌دانستم. من را میبرند به یک سفر ذهنی، جایی که فکرها آزادانه پرسه می‌زنند
و کنجکاوی هیچ حد و مرزی نمی‌شناسه....

بی‌حوصلگی همچنان درحالِ گسترشِ قلمرو... شاهد هستید سکوتِ بی‌مزه‌ام را.

به هیچ چیز علاقه ندارم امشب من