«اللهم اني أنتظر منك فرحاً عظيماً يسعد قلبي
و يُبكي عيني فرحاً فبشرني به ياالله..»

امام امت، ابن قیم الجوزیه توی کتاب الداء والدواء یه جمله‌ای می‌گه که اگه آدم واقعاً بفهمتش، دیگه مثل قبل زندگی نمی‌کنه.می‌فرماید:کسی که حقیقتِ زندگی رو فهمیده، هر لحظه رو آخرین فرصتِ رشدِ خودش می‌بینه.یعنی چی؟ یعنی آدمِ بیدار، آدمِ فهمیده، با «الانش» زندگی می‌کنه.نه توی حسرتِ دیروز گیر می‌کنه، نه با خیالِ فردا خودش رو گول می‌زنه.در ادامه میفرماید،اگه زمانت رو خراب کنی، دیگه فقط وقتت از دست نرفته؛
همه‌ی خیرِ زندگیت رو نابود کردی.چرا؟
چون هر خیری، هر رشدی، هر نجاتی، فقط و فقط توی «زمان» اتفاق می‌افته.زمان مثل یه بذر می‌مونه؛اگه امروز نکاشتی، فردا هیچ محصولی در کار نیست.و بدتر از همه اینه که
زمانِ از دست‌رفته…دیگه هیچ‌وقت، هیچ‌جا، برنمی‌گرده.امام شافعی یه جمله داره میفرماید:زمان مثل شمشیره…
یا تو می‌بُریش،
یا اون تو رو می‌بُره.
یعنی یا حواست هست که وقتت کجا داره خرج می‌شه،یا یهو یه روز چشم باز می‌کنی می‌بینی عمرت تموم شده و تو هنوز «شروع» هم نکردی…واقعیت اینه که زمانِ تو، همون عمرِ واقعی توئه.نه شناسنامه، نه عدد، نه تولد،اون دقایقی که نفهمیدی کی گذشتن،
اون ساعت‌هایی که فقط خوردی، خوابیدی، اکسپلورر اینستاگرام بودی، حرص خوردی، غرق شدی توی بی‌حسی…اونا عمر نبودن؛
فقط «زنده‌بودنِ بی‌روح» بودن. زمان، خیلی تندتر از ابر رد می‌شه… من و تو فکر می‌کنیم هنوز وقت هست،ولی زمان اصلاً منتظر فکرِ من و تو نمی‌مونه.

حالا این وسط یه فرقِ خیلی مهم وجود داره:
اون بخشی از زمان که
برای خداست،
با یاد خداست،
با حضور قلبه،
با آگاهیه،
با فهمیدنه…
اون، زندگیِ واقعیه.
بقیه‌ش؟هرچقدر هم طولانی باشه،
هرچقدر هم شلوغ و پرهیجان به نظر بیاد،
از جنسِ عمر حساب نمی‌شه.
آدمی که بهترین روزهاشو با غفلت می‌سوزونه،با آرزوهای پوچ دل‌خوشه،
با «هیچی» خودش رو سرگرم کرده،
و عمرش بین خواب، بی‌کاری، حواس‌پرتی و فرار از فکر تقسیم شده…راستش رو بخوای
مرگ برای همچین آدمی، از این زندگی بی‌معناتر نیست؛گاهی حتی شرافتمندانه‌تره.
دقیقاً مثل نماز…
از نمازت چی می‌مونه؟
همون‌قدر که حواست توش بوده.
نه بیشتر.از عمرت چی می‌مونه؟
دقیقاً همون‌قدر که با خدا بودی.
همون لحظه‌هایی که «حاضر» بودی،
نه فقط نفس می‌کشیدی.پس اگه یه روز حس کردی خسته‌ای، پوچی، تهی‌ای…
شاید مشکل این نیست که وقت نداری؛
مشکل اینه که وقتت داره تو رو می‌بُره
به حرف امام شافعی برگرد که فرمود زمان شمشیره.یا تو دستت می‌گیریش و راه باز می‌کنی،
یا یهو می‌بینی عمرت تیکه‌تیکه شده
و هنوز منتظرِ «یه روزِ بهتر» بودی.
آروم بخون…آروم فکر کن…نه به فردا، نه به دیروز؛به الان،الان تنها چیزیه که داری.
وقتت داره هدر می‌ره و تو داری نگاه می‌کنی.