یعنی یه سبک زندگی بسازه که هر وقت حکم خدا به مذاقش خوش نیومد، سریع بزنه زیرش.ببین، مسئله این نیست که آدم نفهمه. مسئله این نیست که سوال نپرسه. مسئله اینه که بعضیا هر وقت با یه حکم دینی روبه رو میشن، قبل از اینکه بگن "خدایا حکمت چیه؟"، سریع میگن:
من قبول ندارم.
به نظرم منطقی نیست.
سلیقه من چیز دیگه ایه.
الان زمانه عوض شده!
کم کم چی میشه؟
کم کم جای اینکه عقل، تابع وحی باشه، وحی باید تابع عقل من بشه!جای اینکه من خودم رو با دین تنظیم کنم، دین باید با من تنظیم بشه!
اینجاست که خطر شروع میشه.
ایمان فقط یه احساس قشنگ تو دل نیست. ایمان یعنی تسلیم. یعنی وقتی حکم خدا اومد، حتی اگر همه جزئیاتش رو نفهمیدم، بگم:
خدایا تو داناتری، من محدودم.
ایمان یه ادعای زبانی نیست.
ایمان یعنی وقتی حکم خدا اومد، حتی اگه سنگین بود، حتی اگه همه فلسفه‌ش رو نفهمیدم، بگم:من اعتماد دارم. چون تو خدایی و من بنده.اونایی که دائم میگن "من این بخششو قبول دارم، اون بخششو نه"، در واقع دارن خودشونو معیار حق قرار میدن.

انگار ترازوی سنجش وحی شدن
!یکی میگه: خدایا نمیفهمم، کمکم کن بفهمم.
یکی دیگه میگه: چون نفهمیدم، پس قبول ندارم.
اولی بنده ست.
دومی خودش رو معیار حق کرده.
امروز یه حکم به مذاقشون خوش نمیاد، میزنن کنار. فردا یکی دیگه.و این روند آروم آروم یه چیزو از بین میبره: هیبت دین در دل.
ایمان با لجاجت رشد نمیکنه. با گزینشی عمل کردن تو دلت استوار نمی‌مونه.
ایمان وقتی ریشه میدونه که آدم بگه:
حتی اگر سخت باشه، حتی اگر برام چالش داشته باشه، من بنده ام، نه قانون گذار.
فرق هست بین کسی که میپرسه تا بفهمه، با کسی که میپرسه تا رد کنه.
اولی دنبال نوره.
دومی دنبال توجیه.
پرسیدن برای فهمیدن، عبادته.
اما رد کردن چون با سلیقه شخصی سازگار نیست، این همون چیزیه که ایمان رو پوک میکنه. از بیرون شاید ظاهر حفظ بشه، ولی درونش خالی میشه.امروز یه عده به اصطلاح خودشون روشنفکر میگن:دین باید آپدیت بشه!در حالی که مشکل از دین نیست، مشکل از دل هاییه که طاقت تسلیم شدن رو ندارن.راحت طلبی رو اسمش رو میذارن عقلانیت.هوای نفس رو میذارن جای تفکر.اما حقیقت اینه،تا وقتی خودت رو محور بدونی، بندگی شکل نمیگیره.بندگی یعنی من حول محور خدا بچرخم، نه دین حول محور من، پناه بر الله.ایمانی که بر اساس "حالم خوبه پس قبول دارم" ساخته بشه، با اولین طوفان فرو میریزه.ولی ایمانی که بر پایه تسلیم ساخته بشه، حتی اگر زمین بلرزه، تکون نمیخوره.پس اگه واقعا دنبال ایمانِ، ریشه داریم، باید یه جا با خودمون صادق باشیم:من دنبال فهمیدن حکم خدا هستم، یا دنبال تایید گرفتن از دین برای نظر خودم؟اینجا مرز بین بنده بودن و بی ادبی کردن نسبت به احکام الهیه و هر چی بیشتر این مرز رو بشکنیم، ایمان بیشتر از دستمون میره.تسلیم شدن در برابر شرع، ضعف نیست.بزرگترین قدرت یه مومنه.چون یعنی قبول کرده که علم خدا بی نهایت و عقل خودش محدوده.و این همون جاییه که ایمان، واقعا محکم میشه.توجه کردم بعضیا خیلی راحت میگن:
من این بخششو قبول دارم، اون بخششو نه.
انگار سر سفره وحی نشستن و انتخاب میکنن
چی بخورن!میخوان دین رو مطابق خودشون
تنظیم کنن.در حالی که بندگی یعنی
من تنظیم بشم، نه دین.

چکامه زار