می‌گفت:
گویی زخم گذشته یک رویداد تمام شده نبود، بلکه زندگی دیگری است که در سایه آن را می‌گذرانم،
گویی نخ نامرئی است که هرگاه سعی می‌کنم دور شوم مرا می‌کشد،
از آن فرار می‌کنم و در برابر قدم‌هایم برمی‌خیزد، مرا به آنچه سعی کردم بین صفحات پنهان کنم یادآوری می‌کند،
این زخم بدن را نمی‌آزارد، بلکه حافظه را نیش می‌زند،
در شب‌هایی که سکوت سنگین است بازمی‌گردد،
وقتی اشیاء ساکت می‌شوند و صدای خاطره بلند می‌شود،
گویی قلب هنوز در آن روز زندگی می‌کند،
وقتی برای اولین بار شکست و کسی نبود که آن را ترمیم کند،
سال‌ها می‌گذرند و چهره‌ها محو می‌شوند و ویژگی‌ها کمرنگ می‌گردند،
اما زخم همان‌گونه باقی می‌ماند.

قشنگی نبشته اش...❤️🌚

https://t.me/BeTabChannel
بی‌تاب...🔥
بپیوندید

دست ها🔥

بین انبوه دلبران جهان
این دو دسته چقدر بی‌رحمند:
پسرانی که شعر می‌گویند
دخترانی که شعر می‌فهمند...

دردانه من علایقت را نمیدانم اما میدانم کسی برایت شعر بفرستت خصوصا من بال در میاوری

از رفیقانه هایم به تو
~صهراوی

آری، شعر دوست دارم اما آنانیکه برایم شعر می‌فرستند را دوست تر می‌دارم...

چیزی که همیشه برایم عجیب بوده این است که اصولا اشک در برنامه خلقت پیش بینی شده!
یعنی آدم بناست گریه کند!

القمر في السماء ينتظر خارج النوافذ كل ليلة.
أعتقد أنه فقد عينيك.

ماه آسمان هرشب بیرون پنجره‌ها انتظار می‌کشد
به گمانم چشم‌هایت را گم کرده باشد...

"شعر‌هایم برای تو،
              غم‌هایت برای من..."

خوشا رها کردن و رفتن
خوشا پر کشیدن
خوشا رهایی...

شاملو

جمعه ها بخاطر اینکه می‌توان بیشتر خواب کرد قشنگ اند ولی آن جمعه‌ی که نگذارند درست بخوابی اصلاً قشنگگ نیستتتت!!!

می‌گوید:
تمام زندگی تو در خواب گذشت...

وگرنه که نگذشته من کجا خواب کجا... !