‌
این را میخواهم صادقانه عرض کنم که «ترا برای خودت و برای آنچه که هستی، دوست میدارم». هیچ‌وقتی شاید لازم نبینم و توقع نکنم که چیزی را تغییر بدهی و یا کسی جز خودت باشی تا دوستی ما بیشتر گردد. هرگز. همین اندازه‌اش کافی است و همین من را خوشحال میکند. به این معنی است که من احترام والایی به هویت واقعی خودت دارم.

اینکه نقاب باشد و پشت نقاب چهره‌ی دیگری، نازیباست...

اینکه تو باشی و من بنشینم و یا من باشم و تو مرا برای باطنم که غیر ظاهر است تشخیص ندهی، زشت است. یعنی خودت نباشی و ظاهر و باطنت متفاوت باشد.

اگر روزی به شانه‌ای تکیه خواستی، مرا میتوانی صدا کنی. هیچ‌وقتی از من کم توقعی نداشته باش، این را تعهد صادقانه‌ی انسانی خودم برای یک دوست نزدیک میدانم... اینکه من میتوانم در شانه‌های تو گریه کنم؛ کم چیزی نیست...

‌
با رفتارمان زخم می‌زنیم و امیدواریم با کلمات‌مان ترمیم کنیم!
چه هیولای پاره‌وقتی هستی انسان.

چکامه‌زار!

هیچ‌چیز در جهان به اندازه‌ی این دردناک نیست
که انسان بخواهد خودِ واقعی‌اش را نشان دهد،
اما ناچار شود برای آن‌که دیده شود،
چهره‌ای دیگر از خود بسازد.

#نام_من_سرخ
#اورهان_پاموک

من كسی را می‌خواهم كه با شعر و ادبيات مرا دوست بدارد، حرف‌هاى روزمره را که همه بلدند.

چگونه می‌توانی از من دوری کنی؟
حال آنکه همانند خون در رگ هایت جاری ام...!

#دوشیزه_سادات

‌
چقدر قشنگ می‌نویسید
نوشته های تان خیلی به دل می‌نشیند کوتاه اما قشنگگگگ❤️🫶
من فقط یکم تغییرات آوردم به اجازه تان🫣

محبوبم همه می‌خواهند که در تو نگرند
و اما من می‌خواهم که تو در من نگری.

دید شما قشنگ است...💘

قشنگ بود قشنگ تر هم شد...🌚

گاهی دلم می‌خواهد بی‌احترامی آدم‌ها را به خودشان برگردانم اما بعد به سبک زندگی و نحوه‌ی برخورد زندگی با آنها نگاه می‌کنم، خودش به اندازه کافی مجازات است و بعد دلم برای‌شان می‌سوزد برای همین فقط برای‌شان دعا می‌کنم.

اما
زندگی کردن برای آدم هایی که زیادی به همه چیز اهمیت می دهند، سخت تر است.
خیلی سخت...!

#دوشیزه_سادات

گفت زندگی ات چطور است !
سکوت کردم …
راستش در ثانیه آخر منی که با صد سوال هزار پاسخ داشتم
سکوت کردم
هنگ کردم
یعنی اصلا گفتم زندگی من چطور است !
چرا اینهمه وقت اصلا به این سوال فکری در ذهنم خطور نکرد
مگر در چه مشغله بودم !….
یک دقیقه گذشت
دو دقیقه گذشت
و یک ساعت کامل به دستانم زل زدم
دستانی که به کبودی گراییده بود رنگ طلعت آش را از دست داده بود
بازهم همه تاوان ها را همین دست ها داد
حس غریبی در وجودم رخنه کرد اصلا این روح در این بدنی که حس غریبی برایم می‌دهد چی می‌کند
آیا این روح روح من است
یا این بدن!
زندگی ام توهم بیش بود
توهم به آتش کشیده
گویا در ادیان زردشتاین قرار داشت روحم که همه آش در محور آشت میچرخم و میچرخد
گویا زندگی با آتش که با حزن درهم امیخته …
میسوزم ولی خاکستر نمیشوم
میمیرم ولی هنوز نفس در این گلو است
هنوز نبض در این قفس سینه میتپد
زندگی ام شده دستانی کبودی که هنوز این کبودی ها مداوا نشده دوباره کوبیده می‌شود
چون دستانم کبودی بالای کبودی غلبه می‌کند
زندگی ام روی محور به اسم آتش هر سان در چرخش است

~صهراوی

من شیفته‌ی این‌هایی‌ام که می‌گویند: چه دست‌های زیبایی، چه چشم‌های گیرایی، چه لبخندی و چه صدای قشنگی داری!
این‌هایی که به آدم می‌رسند و بهترین بخش‌های وجود آدم را یادش می‌اندازند.
این‌هایی که سخاوتمندانه، در سمت درستِ خلقت ایستاده‌اند و به همه چیز و همه کس، از زاویه‌ی عمیق و انسانی‌اش نگاه می‌کنند.

"نرگس صرافیان طوفان"

از اینکه شب هست و خواب هست بی‌نهایت خرسندم
و از خالق اش هزار چند خرسندم
الحمدلله برای شب
الحمدلله برای خواببببب...

‌ ‌ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

زاویه دید عجیب چیزی عجیبی است،
‏وقتی از یکی بدت می‌آید، خوبی هایش را نمی‌بینی،
‏وقتی از یکی خوشت می‌آید بدی هایش را نمی‌بینی .

‏یکی از احساساتی که این روز ها خیلی اذیت ام می‌کند احساس هدر رفتن است. هدر رفتن ‏جوانی ام، هدر رفتن عشق و محبتِ که نسبت به دیگران دارم،
پتانسیل ام، روزها و زمان...
گویا همه‌ی شان هدر می‌روند و من هیچ کاری از دستم برنمی‌آید به جز تماشا...

#دوشیزه_سادات

من تنها از یک چیز هراس دارم و آن اینکه شایستگی رنج‌هایم را نداشته باشم.

داستایفسکی