محبوبِ من!
پایبندِ من باش چون اندوه

غاده السمان

دروغ بود
این که مرا
پایتخت قلبت می‌پنداشتی
من در یافتم که تنها
مکانی بی ارزش
از حومه‌های شهر تو هستم

غاده السمان

زنانی كه نگاهشان شبيه شعر است را
بايد مردانی كه،
سر از شعر در می آورند،
دوست بدارند.

‌
اعلان مهم کاریابی برای افراد قدرتمند
فرصت محدود📍
بدون نیاز به تجربه کاری
بدون نیاز به سرمایه گذاری
با داشتن آموزشات رایگان

📌یکی از مزیت ها:
از فروش هر محصول 100/150/200افغانی
برای اطلاعات بیشتر پیام بگذارین

@Neglect4ul


دم ویو بانین حتما و خیلی تشکر

«مهم نیست چند آدم در دنیا دوستت بدارند، بعضی از روزها گمان می‌کنی دوست نداشتنی‌ترین فرد روی زمینی.»

این پست را فور نزنید، من بی سواد تر از آنم که برایتان متون زیبا بنویسم...

دایره ارتباطیم به قدری کوچک شده که نوتیف را ندیده می‌دانم کی است.

همه چیز می‌تواند به شما خیانت کند
جز احساسات شما
آدمی در اعماق وجودش
همه چیز را حس می‌کند،
کسی را که دیگر دوستش ندارد را احساس می‌کند
و همچنین احساس می‌کند
کسی را که منتظر یک کلمه است
تا بداند

غسان كنفانی

آری؛ ما هنوز زنده‌ایم! 🌱
هنوز نفس می‌کشیم، هنوز زندگی می‌کنیم. چون هیچ چیز حریف شکوه زندگی نمی‌شود.

تویی که این را می‌خوانی:

ان‌شاءالله از تمامِ جنگ‌هایی که در
ذهن ات داری، برنده بیرون بیایی.

‌
یک زمانی تا جان داشتم بحث می‌کردم،
اما حالا فقط رها می‌کنم و میرم،
نمی‌دانم پیر شدم یا عاقل یا هردو .

این سخنان تان باعث انرژی مثبت و باعث انگیزه من است💘🌚

🩶

رفت و غزلم چشم به راهش نگران شد
دلشوره ی ما بود، دل آرام جهان شد

در اوّل آسایش مان سقف فرو ریخت
هنگام ثمر دادن مان بود خزان شد

زخمی به گل کهنه ی ما کاشت خداوند
اینجا که رسیدیم همان زخم دهان شد

آنگاه همان زخم، همان کوره ی کوچک،
شد قلّه ی یک آه، مسیر فوران شد

با ما که نمک گیر غزل بود چنین کرد
با خلق ندانیم چه ها کرد و چنان شد

ما حسرت دلتنگی و تنهایی عشقیم
یعقوب پسر دید، زلیخا که جوان شد

جان را به تمنّای لبش بردم و نگرفت
گفتم بستان بوسه بده، گفت گران شد

یک عمر به سودای لبش سوختم و آه
روزی که لب آورد ببوسم رمضان شد

یک حافظ کهنه، دو سه تا عطر، گل سر
رفت و همه ی دلخوشی ام یک چمدان شد

با هر که نوشتیم چه ها کرد به ما گفت
◦ مصداق همان وای به حال دگران شد


حامد عسکری