خطاب برای دختران:

لطفاً عروس خانه خراب کن نباشید!!!

خطاب به خودم:

كل النساء كلماتٍ عابرة
وأنتِ وحدكِ نص القصيدة.

همۀ زنان
واژگانی گذرایند
و تنها تو متنِ چکامه‌ای.

نامه‌ای از دنیای حرم برای دختِ شکرنویس!

ناآشنای آرامِ میان واژه‌ها،
نمی‌دانم تو می‌نویسی تا سبک شوی
یا می‌نویسی تا سنگین‌تر بمانی؛ اما هر بار که از کنار سطرهایت عبور می‌کنم، چیزی در من، غوغا به‌پا می‌کند.
در جهانِ تو، هیچ‌چیز فریاد نمی‌زند، حتی درد
بلکه همه‌چیز نجواست؛ و همین نجواها عجیب‌ترین حقیقت‌ها را دارند.
تو نمی‌نویسی که غم را به نمایش بگذاری؛ بلکه می‌نویسی تا آنی که نیازمند درک شدن است، حس‌اش کند.
می‌دانی؟
بعضی نوشته‌ها را نمی‌شود خواند،‌ باید در آن‌ها زندگی کرد و تو، برای واژه‌هایت، زندگی ساخته‌ای.
در سطرهایت،
تنهایی، شلوغ است.
دلتنگی، آرام است.
و فاصله؛ انگار شکلِ تازه‌ای از دوست داشتن شده.
نمی‌دانم این همه سکوت را از کجا آورده‌ای،
اما خوب بلدی چطور آن را میان جمله‌ها تقسیم کنی، بی‌آنکه بشکند.
اگر روزی واژه‌هایت خسته شدند، اگر دیگر نخواستند بارِ این‌همه نگفتن را بکشند بدان،
کسی جایی هست که همان سکوت‌ها را بی‌هیچ توضیحی، می‌فهمد.
از بیرونِ جهان تو،‌ وقتی نگاه می‌کنم، راستش را بخواهی؛ بعضی از دردهایت دیگر درد نیستند، اثر اند.
خب، هر‌چقدر بیشتر می‌اندیشم، باید بیشتر برای‌ات بسرایم ولی زمان مهلت‌ام نمی‌دهد.
با این حال، هنوز امیدوارم واژه‌هایم اندکی بر قلبت بنشينند و توانسته باشم حالِ واژه هایت را بدانم.
و همین، کافی‌ست!

#بانو_حرم



t.me/https_Chakameh_Zar

‌
سلام
از چنلم حمایت میکنید؟
https://t.me/mixedmoods

سپاس بی‌کران از این نامه‌ی قشنگ.
چه اسم قشنگی انتخاب کردید واقعاً خیلی زیادیییی قشنگ است "دُختِ شکر نویس"💘

سطرهایم را نه من، که نگاهِ فهمِ تو زیبا کرده است.
من تنها نوشتم آنچه در دل سنگین بود،
و تو خواندی آنچه گفتنش آسان نبود.
اگر دردهایم نجواست،
از آن‌روست که فریاد، زود می‌شکند؛
اما نجوا، ماندگار می‌شود.
و همین که دلی، بی‌هیچ توضیحی،
مرا فهمیده است…
برای ادامه‌ی نوشتن، کافی‌ست.

#بانو_حرم🫶

نخست بیاموزید بعد فکر ازدواج کردن را بر سر تان بپرورانید!

ازدواج کردن فقط تن کردن لباس سفید نیست.
کدام گودی بازی هم نیست.
در نخست عاقل شوید عاقل!!
اینکه تو ازدواج کنی و یک سال بعد طفل به دنیا آری
ولی هنوز خودت طفل باشی واقعاً دشوار خواهد بود...!
اول خود بزرگ شوید بعد فکر بزرگ کردن امتِ را بر سر بپرورانید!

‏

چه می‌خواهی؟
دور شدن،
گم شدن
و دیگر هرگز نبودن.

‏کسایی که توی خانواده سالم و نرمال با پدر و مادری با روان سالم، به دور از تشنج،چالش های زیاد، بزرگ شدند،
خدا نه تنها بغلشون کرده ،دو تا ماچشونم کرده..

دنیای ما شبیه شماها قشنگ نیست
ما شاعریم! حادثهٔ تلخ روزگار

اصلاً هم قشنگ نیست اینکه بیبینی نصف ملت در خواب اند و تنها تو باید صبح وقت برخیزی و جامه بر تن کرده راهی شوی برای درس...
خوش بحال تان خواب داریدددددددد!!!!

خبر خوب این است که روزی کسی میاید...
در میان روزهای خاکستری تان
دست هایتان را خواهد گرفت؛
گرمتر...
صمیمی تر
و هزار بار عاشقانه تر...
کسی که شبیه به آفتابِ
بعد از یک روز برفی ،
به تن روزهای سردتان میچسبد
کسی میاید از جنس محبت که مرهم تمام زخم هایتان میشود
و تمام ترس و کابوس هایتان را در آغوش آرامش حل خواهد کرد
کسی خواهد آمد برای ساختن دوباره ی شما
که من آن شخص را معجزه‌ای از طرف خدا مینامم...

زندگی؟!...
فقط دارم دوام می‌آورم...
و از فشاری که به جسم و روانم میارم تا ادامه بدهد شرمنده‌ام.
همیشه به این می‌اندیشم آیا ارزش اش را دارد این همه ادامه دادن ها، این همه بی‌خوابی ها، این همه اضطراب، این همه زجر کشیدن ها...
آیا واقعاً ارزش اش را دارد؟!


#دوشیزه_سادات

ده هزار نفر قرار است اعدام شوند؛ پس کجاست آن‌همه سخن از بشر و حقوقش؟
چرا هرجا که نام و نانی در میان است، فریاد عدالت بلند می‌شود،
اما آنگاه که نوبت به ایستادن می‌رسد، سکوت، سنگین‌تر از هر فریادی حاکم می‌شود؟
چرا وجدان‌ها در هیاهوی مصلحت‌ها گم می‌شوند
و انسان، در میان بازی‌های سرد سیاست، به عددی بی‌جان بدل می‌گردد؟
کجایند آنان که از کرامت انسان دم می‌زنند،
وقتی که کرامت، زیر سایه‌ی ترس و منفعت، خاموش می‌شود؟
آیا حقوق بشر، فقط واژه‌ای‌ست برای تریبون‌ها
یا حقیقتی‌ست که باید در سخت‌ترین لحظه‌ها معنا شود؟
چرا عدالت، گزینشی شده است
و انسانیت، به مرزها و منافع محدود مانده؟
اگر انسان بودن هنوز معنا دارد،
باید صدایی باشد هرچند کوچک
که در برابر این خاموشی بایستد
و نگذارد حقیقت، در سکوت دفن شود ولی کجاست آن صدا کجاست؟!!!