ولنتاین چی گرفتید؟ من فقط سردرد گرفتم.

دیگه وقتشه ترس رو بزارم کنار و مصرف تریاک رو شروع کنم.

میگذره دَرس میشه؛

تحمل ناپذیر است که زندگی ام در حال گذر است، اما نمیتوانم آن را به معنای واقعی زندگی کنم؛

اتاقم بهم ریختست؟ مغزمو ندیدی مامان.

چه امروز چه فردا؛ تفاوتی ندارد.
مهم آن است که منِ آینده به گذشته ای که پشت سر گذاشته است افتخار کند؛

این روزهای سخت که باشد که شاید، که باید نباشد زمانی که دیگر بمانم در این غم در آخر که لبخند زند دل به فردا بگوید تو مانی که فردا بدانی که هستی همانی که باید که باشی؛

D-60

(:

-شما ها خیلی با معرفتین. کلمه‌ایه که تمامتون رو توصیف می‌کنه.
-کلمه‌ای که برای پسرا تو اینجور مواقع به کار می‌برم اینه که "خیلی مردین"، شما هائم همینطور. خیلی با جنبه‌این
-امیدوارم هیچ‌وقت براتون پیش نیاد اما خب زندگیه دیگه، قطعا برای هرکسی اتفاق میوفته
-یه غم بزرگی روی قلب و جسم و روحم نشسته
-توی کلاس شما خیلی بار ها از ته دلم خندیدم. نه که تو بقیه کلاسا نخندم اما خب خودمو کنترل می‌کنم، اینجا همیشه از ته دلم می‌خندم
[+ما دلقکای قشنگی هستیم
-*خندیدن از ته دل]
-بچه ها پنج دقیقه‌ی آخره یه سوتی دیگه از شیانی بگم بخندیم؟
[+ما دیگه به شیانی عادت کردیم، فکری‌ام امروز اضافه شد. قراره دلمون براشون تنگ شه]
-شما ها چرا انقدر معزی رو سوژه می‌کنین؟
[+سوژه نمی‌کنیم، سوژه هست
-بگین ازش یکم بخندیم
+*ادا دراوردنش برای کل سال
-*قهقهه زدن در حد مرگ]
-بچه ها من از این استعدادا ندارم بذارین همین یه جمله رو برا همتون کپی کنم
-دیگه من برا همتون می‌نویسم هشت
-یه جوری بنداز دمپاییای من معلوم نشه ها
[ +نه خیالتون راحت
-دمپاییااااام معلوووومهه]
-خداحافظ بچه ها
-فراموشتون نمی‌کنم؛

~آقای رباعی- 1403/12/9 یا شایدم به قول آقای رباعی؛ 1403/12/8.

تو ایران از هر جهت هر روز به هر نحوی یه چوبی از یجایی میره تو کونت

میگیرن خواب و ازم شب و روز آرزوهام پر حرص و دغدغم..