زمستان امسال؛
یک سردخانه‌یِ عمومی
به وسعتِ وطن بود.

دستت تو دستم میدوییم
تو کوچه که ازم گرفتنت با یه "گلوله"…

همدیگر را سیر ببینید و بغل کنید؛
که در این شهر دیدار دوباره یک تصادف است…

‏دوستـت دارم، معلـوم اسـت کـه دوستـت دارم!
مگـر در وطـنی غمگیـن و غـم‌زده چـه‌کـارِ دیگـری از مـن برمی‌آیـد؟!

به مرحله‌ای رسیدم که "هیچ توقعی از هیچکس ندارم" و "توقع هرچیزی رو از همه‌کس" دارم

باهرکی مثل خودش؟!
امکان نداره من انقدر دوزاری باشم.

از کلمات :
« کانفیگ »
« مذاکره »
« وصلی؟ »
« پروکسی »
« فوری »
حالم بهم میخوره.

هرچه عمیق‌تر به زندگی بنگری
به همان مقدار هم عمیق‌تر رنج می‌بری.

هـجدهم…🖤

‏از فردای چیزا خوشم نمیاد؛
فردای مستی،
فردای یه گریه عمیق،
فردای فوت یه عزیز،
فردای مهاجرت دوستت،
فردای کات شدن رابطه،
فرداها رو اصلا دوست ندارم.

‏بچه که بودم مامانم گفت تو قبرستون پا رو قبر کسی نذار به نشانه احترام شخصی که اونجا خوابیده، این عادت برای من موند، حالا تو این خیابونا چجوری قدم بزنیم؟

من ضعیف نبودم،تو برام خیلی عزیز بودی.

دردا که در این شهر دلی شاد نمانده…