هوا هوای قدم زدن و خندیدن به دو نفره هاست بمولا

و یادت باشه ارضاء جمیع الناس غایه لا تدرک

مارا به سخت جانی خود، این گمان نبود

بهم میومدیم مث بارون و سیگار

جداً چی باعث می‌شه فکر کنید حق زندگی کردن ندارید چون شهرنشین نیستید؟ یکم زیادی بی‌انصافی نمی‌کنید در حق خودتون؟

وقتی خونه آتیش گرفت تو میشینی با آتیش بحث میکنی یا از خونه‌ت میزنی بیرون؟

آنوقت مثل احمق‌ها دوباره برمیگردم
به ادم‌هایی که نباید
به جاهایی که نباید
به حرف‌هایی که نباید

این‌قدر دوستت دارم که دود سیگارهاتو هم به جون میخرم عزیز من

من عرضشو دارم اهمیتی نمیدم کسی پشتمه یا نه .

ما دردهامون شبیه هم بود.
برای همین از برای هم گریه میکردیم.

باید اعتراف کنم تو خوبی و باور کردنش منو می‌ترسونه. شبیه ترس از پیدا شدن تیغ وسط خوردن یه سبزی پلو با ماهی خوشمزه.

امشب نشستم
و کاملا غیرارادی به این فکر میکنم که خواهم مرد
یک روز
در تنهاترین حالت انسانی‌ام
و برای همیشه

بگذار دردهای امشب رو تنهایی سر بکشم
فردا به شرط حیات برایت میگویم از راز بقا

الان فهمیدم که نیازی به داد و بیداد نیست، اون کسی که میخواد صدات رو بشنوه، پچ پچ تو هم براش کافیه.

آتش بزن و خاکسترم کن.

قسم به گوش‌های زخم شده.

گمان نکن که شادم
آنچه میبینی رقص ماهی بر سر قلاب است.

روز سیزدهم:
از همه متنفرم. خداحافظتان باشد، میروم که بمیرم.

منِ ساده بعد تو حتی نگام نیافتاده به لی لیا.

حاج خانوم تو به اندازه اون لحظه ای که فکر می کنی رضایت نامه ی اردو رو نیاوردی ولی یهو از لا کتابت پیدا میشه، زیبایی