یه قانونی هست که میگه گاهی هر چقدر برای چیزی بیشتر پافشاری کنید و بیشتر سمتش برید و درگیرش بشید اون بیشتر ازتون دور میشه. پس رها کن بره! شاید رسیدن در رها کردن باشه. بقول همون جمله معروف که میگه “آنچه قسمت توست، از کنارت نخواهد گذشت.

وقتی میگم به خودم مربوطه ینی فقط به خودم مربوطه و به تو ربطی نداره که چی به من ربط داره پس برو به ربطیات خودت برس و کله‌ت رو از ربطیات من بکش بیرون.

اینکه فکر کنی داشتن یه اختلال روانی باحاله و دلت بخواد یکی داشته باشی، خودش یه اختلال روانیه. خبر نداری

جدیدا غیر ممکن شدم؛ مثل آمرانه خطاب کردنِ یک ضمیر غایب با حفظ موقعیت.

این بده

اگه منتظری یه پسر خوب بیاد پیویت مختو بزنه،
اشتباه میکنی باید خودت بری
چون ما پسرا همش ریپورتیم.

دوستان برای نسخه ی طناز من برید توییتر اینجا غم دارم.

از فال های حافظ خسته ام ای شهریار
آمدی جانم به قربانت نمی آید چرا؟

سر میگذارم بر زمین ای زمین نازنین
هیچکس نیاد بالاسرم جز مولا امیرالمومنین

اینم برای شما صبح امروز
با صدای بلند ببینید

‌
آب طلب نکرده همیشه مراد نیست
گاهی بهانه‌ای‌ست که قربانی‌ات کنند

اینم برترین کلیپ سال که دیدم.

چخبر نیمه ی جان؟
هیچ خبر غمگینم‌.
یه نفر آدمم و چند نفر غمگینم

من و عشق و دل دیوانه بساطی داریم، عقل هی فلسفه میبافد و ما می‌خندیم.

‌
یوسف به این رها شدن از چاه دل مبند
این بار می‌برند که زندانی‌ات کنند

می‌دانستم که نمی‌رسم اما رفتم؛ هرروز و هرشب.

کاش دلیلی برای پنهان کردن زخم‌ها نداشتیم، می‌شد مثل مدال حملشان کرد. شبیه گلادیاتورها که هرچه زخمی‌تر، پر افتخارتر. ولی ما در خلوت زخم‌هایمان را لیس می‌زنیم و لباس‌های آستین بلند تن می‌کنیم مبادا رنجور به‌ نظر برسیم.

هیچ هدفی پیش رو ندارم.
نمیدانم چطور از دقیقه ای به دقیقه دیگر از ساعتی به ساعتی دیگر بدوم و یک کشش روح را رسم کنم که نامش را میگذارند زندگی.

مودت...