امشب به این فکر می‌کنم که بعد از ما چه بر سر صداها، عکس‌ها، طعم‌ها و باقی دوست‌داشتنی‌هایمان می‌آید.

‏"تو که اینجوری نبودی"، انقدر ناراحت کننده‌ست که حس می‌کنم گوینده داره تهِ دلش های های گریه می‌کنه.

این روزها فقط به انکار می‌گذرد؛ انکار درد، انکار غم و انکار عدم وجود پروانه‌های شکمی.

نبودن تو غمی دارد که به میان استخوان‌های پوسیده‌ام تزریق می‌شود!

اگه تو فرهنگ مون اینجوری بود که هرکس روز تولدش به اندازه سال های عمرش نهال بکاره میدونین چی می شد؟
تولد جنتی می شد روز جهانی بیابان زدایی

نتیجه ای که بعدِ هربار صمیمی شدن با اطرافیانم به دست آوردم:
دوری و دوستی .

الکی خودتونو سبک نکنید بگید چه خبر، کم‌پیدایی.
اونی که باهاتون حال کنه همیشه پیداس

یه قانونی هست که میگه گاهی هر چقدر برای چیزی بیشتر پافشاری کنید و بیشتر سمتش برید و درگیرش بشید اون بیشتر ازتون دور میشه. پس رها کن بره! شاید رسیدن در رها کردن باشه. بقول همون جمله معروف که میگه “آنچه قسمت توست، از کنارت نخواهد گذشت.

وقتی میگم به خودم مربوطه ینی فقط به خودم مربوطه و به تو ربطی نداره که چی به من ربط داره پس برو به ربطیات خودت برس و کله‌ت رو از ربطیات من بکش بیرون.

اینکه فکر کنی داشتن یه اختلال روانی باحاله و دلت بخواد یکی داشته باشی، خودش یه اختلال روانیه. خبر نداری

جدیدا غیر ممکن شدم؛ مثل آمرانه خطاب کردنِ یک ضمیر غایب با حفظ موقعیت.

این بده

اگه منتظری یه پسر خوب بیاد پیویت مختو بزنه،
اشتباه میکنی باید خودت بری
چون ما پسرا همش ریپورتیم.

دوستان برای نسخه ی طناز من برید توییتر اینجا غم دارم.

از فال های حافظ خسته ام ای شهریار
آمدی جانم به قربانت نمی آید چرا؟

سر میگذارم بر زمین ای زمین نازنین
هیچکس نیاد بالاسرم جز مولا امیرالمومنین

اینم برای شما صبح امروز
با صدای بلند ببینید

‌
آب طلب نکرده همیشه مراد نیست
گاهی بهانه‌ای‌ست که قربانی‌ات کنند

اینم برترین کلیپ سال که دیدم.

چخبر نیمه ی جان؟
هیچ خبر غمگینم‌.
یه نفر آدمم و چند نفر غمگینم