بنده همان گندابِ سهوِ حیاتِ آدمیزادی‌ام که به خیالِ خود، مرا ایزدی که خالقِ او هستم، میدانست.
چه بسا من همان خنجرِ خون آلودی‌ام که بر دل و فوادش فرود آمده و هالک و زهری همچون شابیزکِ مرگبار، در دلِ درخت زارِ خضرایی‌ هستم که هلاهل‌‌اش در رگه‌هایش جا خوش کرده.
اگرچه گزندِ من عاقبتِ سودن و لمس کردنِ من است اما واژگانی که لب هایم را ترک می‌کنند، جان ستانِ هر نفسی است.
بگذار آن‌چه هویدا است را بیان کنم، بنده آن قتالِ سفاکی‌ هستم که در گذرِ این حیاتِ دیرباز، میلِ فرجامیدن و فقدان را روزانه منکوب می‌کند.
در سایه‌ی اناسِ جفاکار، دوزخی برایم خلق شد که ناگزیر مرا به خا‌کستری از سوز و رنج دگرسان کرد.