خـستگی در او شبـیه احساسـی گذرا نبود ؛
بـه سـرشتش بـدل شده بود . گویـی قـرن‌ها بارِ نامرئـی جهـان
را بر دوش ڪشیده بود ؛شـب‌ها را خوب مےشناخت ؛ بـرای او سـرزمینـی بـود که ارواح زخـم‌هایـش در آن بیـدار میےشدند در تاریـڪی ؛
خاطـرات از گوشـه‌های فرامـوش‌ شده ذهنـش بیـرون می‌آمدند و دور قلبـش حلقــه می‌زدند ؛ خاطـراتی ڪه نه آنقدر زنـده بودنـد ڪه بتـوان دوبـاره لمسشان ڪرد و نـه آن‌ قـدر مـرده ڪه بتـوان از دسـتشان گـریـخـت . هر زخـمی که بر جـانـش نشـسـت ؛ تـنهـا درد نبـود؛ دگـردیسـی بود چیـزی در وجـودش بـا هر رنـج میےمرد و چیـزی تـاریڪ تـر به جــای آن متـولد میےشد . انـدوه، ابتدـا مهـمانـی غـریبـه بـود ڪه گـاه‌وبی‌گاه به خـانـه روحـش سـر می‌زد؛ امـا سـال‌ها بعـد، صـاحب‌خانـه شد و او را بـه گـوشـه‌ای از وجـود خـودش تبـعیـد ڪرد

نظر شخصیه و لطفا جنبه داشته باشین

قهوه‌ی تنت هنوز روی یقه‌ام مانده بود؛
بویی گرم در میان تمام سردیِ این اتاق.

چند لحظه چشم‌هایم را بستم؛
کاش می‌شد بعضی چیزها را فقط دوست داشت، بی‌آنکه آدم از ماندن‌شان بترسد.

دلم می‌خواست نزدیک‌تر بایستم،
اما سال‌ها بود یاد گرفته بودم
هرچه برایم عزیزتر می‌شود،
یک قدم از آن فاصله بگیرم.

تو نمی‌دانی چقدر سخت است
وقتی تمام وجودت چیزی را می‌خواهد،
و خودت، با تمام قدرتت،
جلوی دست دراز کردنت را می‌گیری.

شاید برای همین است
که هنوز بوی قهوه‌ی تنت را نگه داشته‌ام؛
همین سهم کوچک از تو، برای مردی که همیشه از داشتنِ چیزی بیشتر، ترسیده است.