شان د افغان مو بیا ټیټ مکړې یرغلګرو پښوته
د سرو لښکرو پښو ته
دشرق اوغرب د ظالمانو د فریب ګرو پښوته

ته مو عزت ته مو جلال پخپل جلال وساته
ته مو ابرو ته مو وحدت پخپل کمال وساته
سرپه سجده مو ښکته مکړې د ډبرو پښو ته

شان د افغان مو په جهان باندې تل لوړ وساته
هر یو غلیم هر یرغلګر مو مخ ته ځوړ وساته
لوړحیثیت مو ښکته مکړې د کافرو پښو ته

سپینه جنډه سپینه پګړۍ مو تل بلنده لرې
د حق نعره مو تل ژوندۍ ها له میونده لرې
د ننګ ټاټوبی لاندې مه شه د لوفرو پښوته

دازادۍ غږ مو بیا خپ مه شه بالا دې اوسي
رعب دبدبه زمونږه تل په دا دنیا دې اوسي
جوهري کلک شه چه ټیټ نه شې زورورو پښو ته

جوهري متوکل

باطني کیف دی په اروا کې بویه څرک د رڼا
چې د زړه سترګو ته ور وښيي درک د رڼا

په عقل ډېر غاوره خلک به ګړنګ ته لوېږي
چې د معنی په سترګو نه ویني سرک د رڼا

په خروارونو کرشمې ورباندې څنګه تَلې
چې یې په تله کې ځایېږي نه چارک د رڼا

یو باندې سل دروازې درستې ورته خلاصې لره
که چېرته واورې په پستو ګوتو ټک ټک د رڼا

چې کشتیبان یې وي جانان، په کې به لاره وهي
لوی سمندر که په څپو روان وي ډک د رڼا

ساقي یو دوه ګیلاسه ماته را اروا مې تږې
دا شین آسمان خو ستا په لاس کې دی چاینک د رڼا

تیارو ځپلي دي اوږدو اوږدو خوبونو وړي
ښکلیه را ویښ یې کړه په نیم دانه سترګک د رڼا

وایي کاروانه په کې سل جنته کیف د مینې
پر چا پیرزو که شو د لویې ښکلا پړک د رڼا

پیرمحمد کاروان

رنځوره

د جمال خالق دې ستا د رنځ طبیب شي
‏د وطن د سردرو ګله رنځوره

‏د وطن پېغله په خپل وطن کې خانه
‏په پردي وطن کې خانه شي مزدوره

‏خدایه مست په خدایي مینه کړې دا خلک
‏چې په تا باندې مین شي نه په حوره

‏د بارودو سوداګر تالاترغه کړې
‏دونیا خلاصه کړې له دې بده تربوره

د جانان جانان وطن کوي خبرې
‏د کاروان شاعري خدای کړه مشهوره

پیرمحمد کاروان

ستا دمینې دردو واخـسـتمه جـوړ شـو رانـه مړی
تـه بـاور وکـړه جـانانه غـم دي ډیـر پـه ما پیاوړی

چي تر مینځ موفراق راغلی هغه څه دغم سحنه وه
هر ارمان مي ګوره خاورې هر ارمان مي شو نیمګړی

له سلـګو سره خـبري له دردو سـره مي ژونـد شو
زړه کړي څړیکې زړه دردیږي زړه مي تاده رانه وړی

ستا دهـجر څـپو یو وړم ګـوره یاره په بـل لوري
ژوند مي تاپـسي ورانـیږې ژوند مي تاپـسې تـړلی

رنګ تغیر زړه مي زهیر ده دزړګې په رنځ اخته شوم
زړه مـي مـات آرې آرې شـو یـاره ډیـر یـم دردیـلی

دطـالـب سعـید دزړه هـیلـې مـیـراتـي شـولـې یـاره
هیربه نشې که وخت تیرشي ته مي زړه په سرلیکلی

طالب سعید

په دنیا تیارې خورې وې، خدای پیدا کړې محمده
زمانې دې په سیرت صورت رڼا کړې محمده

دا جلال او جمال دواړه ستا له برخې مستعار دي
!اغیزمنې دې د ټول جهان ښکلا کړې محمده

کیفیت او موسمونه دې نسبت باندې وویاړي
او زرغونې شاړې ځمکې د بیدیا کړې محمده

د انسان د تهذیب سترګې شي راپورته چې ته یاد شې
لورونې، هستونې دې بیا بیا کړې محمده

خدای په خپل قوي قدرت کې یې ځانګړی پیدا کړی
د عالم په ټولو زړونو کې درزا کړې محمده

نعمت الله صدیقی

د جهاد ژوند

لکـــه چــې وو جنــتي څـرک په خوند یې نه مړیدو
د جـــهاد ژونـــد وو مــــبارک په خوند یې نه مړیدو

دکمین شپې دتعروض شپې څومره افضله شپې وې
وو د رحـــــمت د باران شړک په خوند یې نه مړیدو

که مــو پر تن باندې د سـرو زخــمونو شـمار نه کیده
که مـو لاســو کې وو ولــچک په خوند یې نه مړیدو

راکـــټ به کـــړنګ پیـــکاه به مــستې زمـزمې کـولې
څه شـور ماشور وو د ټوپـک په خوند یې نه مړیدو

څه شــهادت وو چــې راړنـګ به شــو دحورو غیږته
څــه بـــه یـې ونیــولو کلــک په خوند یې نه مړیدو

پـــر څـــــڼو پروت غبـــار اثــر د مـلنــګي ښکاره وو
عمـري وو لــــه عـــــــجز ډک په خوند یې نه مړیدو

عمري پکتیاوال

غزل

نړۍ غداره هم ده، نړۍ واکداره هم ده!
څه عجیبه کانې دي، نړۍ په لاره هم ده!

مقتولین هم مونږه یو، د ظلم تور هم زغمو
نړۍ په مونږ مسخرې، وکړې بې خاره هم ده

له بشري ټولنې، به د خیر څه ووینو؟
یو خو احساس نه لري، یو څه مکاره هم ده

مونږ که کمزوري هم یو، خو مستانه ښکاریږو
نړۍ که مخ ته تللې، خو مري بیماره هم ده

نړۍ په ترهه کې ده، یه پګړۍ واله یاره!
ستا له قلم څخه هم، او ستا له واره هم ده!

منصور طالبه ګله! که خدای کول نیږدې ده
نړۍ راضي له تا هم، او له ریباره هم ده!

منصور طالب

روح مو په وجود کې را حصاره دی ازار دی
فکر مو تړلی مصلحته ستا په تار دی

دا کیسه ور ټوله د عربو تر ټولي نه ده
زخم د امت ده او مرحم ورته په کار دی

دا کليمه څنګه ده چې مونږ یې دفاع نه منو
څنګه څه نادره مو په څه کړی انکار دی

وا د مؤمنانو پر دفاع باندې تورن یاره
نن دې توره چېرته ده خو نن یې اصلي وار دی

سترګې یې له اوښکو تکې سرې دي او سلګۍ وهي
اوس او همدا اوس هم په غزه باندې بمبار دی

دا جهاد د چا په امر څنګه دی او څنګه دی
دا جهاد د خدای په امر څنګه دی پکار دی؟

پرې به د منصور د کرښو ژبه شي کنه یاره
نوم خو یې لیکلی کتابونو کې په دار دی

صلاح الدین منصور

نعت شریف

هر څۀ یې پۀ ښکلا قائل جهان، یې لۀ صفته ډک
طٰهٰ، یٰسین، یې بیلګې دي قران، یې لۀ صفته ډک

قربان! رسول الله دی رحـمة للعالمـین نبي
قربان! د جــنتي شــونډو بیـان، یې لۀ صفته ډک

تخلیق باندې بشر دی خو پۀ هیڅ شي کمی نۀ لري 
پۀ ذات کې هم سپیڅلی او یاران، یې لۀ صفته ډک

حسن، حُسین به ولي نازنین او شهزادګان نۀ وي؟
د داسې چا لمسيان دي باباجان، یې لۀ صفته ډک

سپوږمۍ ورته ټوټۀ ټوټه او کاڼي پرې ګویان ګویان
دا ځمکه پرې ښایسته شوله اسمان، یې لۀ صفته ډک

بلال یې ځکه میــنه کې ســکروټـو ته لبیک وایي
حسین د خوب رویـانو دی جانان، یې لۀ صفته ډک

الله دې نصیب خلاص کړي د اقا کلي ته زما او ستا
مخلص کډواله ټول عربستان، یې لۀ صفته ډک

مخلص کډوال

پرښتې نازلېدې دقدرشپه وه
دحماس حماسه څومره عجیبه وه

ابابیل وود اقصی  په ننګ راغلي
کاڼي وارشول هوبه هو.دفیل قصه وه

بیادکارخلکوته کاردی پیداشوی
اسلامي نړۍ وزګاره وه ویده وه

دایوب بچي بیاخپل اصل ته تللي
چي یاتوره یانیزه وه یالینده وه

پخواداخبري نه وې یوملت وو
که بصره وه که کوفه وه که مکه وه

دکابل فاتحه پولي که نورماتي
ځه! هرڅه سره لیزروو که بوشکه وه

چي منعم یي په ځارځاردی ژړولی
څه کابل،برما څه شام وو څه غزه وه

محمدخالدمنعم

تاریخ زمونږ سمسور دی په ڔڼا کي دکمال
وطن بار په ښکلا دی اولښکر مو اسلام پال

پیدا ثالث عــمر سو ازاد یی کړو  وطن
منصور هم وینه ورکړه بریا ته غیرتمن
څرګند کړو قربانیو حقانیت د ستر جلال

سپیڅلو شهیدانو هم سرونه دي شیندلي
دا ښکلې ازادۍ ته یې ځانونه سوځولي
ګټلی مو په سرو وینو همدا پاک استقلال

نیولې مونږ رسۍ ده د وحدت په اتحاد
له زړونو مو ایستلي دي نفرت کرکه عناد
هوار پر ټول ‌وطن مو زرین شال د اعتدال

قیمت مو د سرونو درته ړااندې کړ قربانه
په څوکو د اغزیو مونږ مزل کړی جانانه
نصرت به راسره و د خپل خالق مرستیال

هیواده ستا ساتنه فریضه د مجاهد ده
عزیر سره چې مینه تل دزړه د مجاهد ده
ستاینه یې کوي تل د قلم په خواږه خیال

عزیر

په لار دتصــؤف کي یو ښهْ پـــیر ځان تهْ پیـــدا کهْ
خالي لاس ترې رانسې سپین ضمـیر ځان ته پیداکهْ

د کلکې عقـیدې خـاوند له ځانه څـــخه جـــوړ کـهْ
په تورو ترږمو کې روڼ مـسـیر ځان ته پیـــدا کـهْ

د زړه زنـــګ په ډبـــرو او چــــــړو نه لرې کیــــــږي
له حمد او ذکره جوړ یو پاک نظیر ځان ته پیــدا کــهْ

لمبې د زړو پري مړې که له انګارکړه واوره جـــوړه
په خپل تقوأ اخلاص باندې تاثیر ځان ته پیـدا کهْ

چـې سترګي د جانان درته په ښه تفصیل بیان کـړي
سـهـیل ملا یو داسې خوږ تفسیر ځان ته پیدا کــهْ

سهیل درمل

غزل

نه مو د یار په شتون تسکین شول نه بې یاره زړونه
ګرځوو وچ ذرې ذرې لکه هېنداره زړونه

لکه د میر به دې د لړ په پرې کېدو پرېښودو
لکه تسبې مو درته واېستل له تاره زړونه

یا غږ را وکړه، یا تلقین راته د صبر وکړه
د قبر شناختو ته دې لولپه کړل، یاره زړونه

د زمانې یاران سیکنډ په سیکنډ رنګ بدلوي
ځه مړه، موږ ساتلي وو، د څه د پاره زړونه؟

اوس دې د ناز ډکه خندا راته تمثیل ښکاري او
اوس مو لوېدلي دي له هغه اعتباره زړونه

د کلي ښکلو به هم سوءِ تفاهم کړی وي
موږ لېونیو هم ښېندلي وو، په لاره زړونه

یو لاروی بېرته له خپلې قافلي سره ځي
قرار قرار راټولوي بېرته له ښاره زړونه

ستړی لاروی

حمد

ستا د صفت په اړه هرڅه راته کم ښکاریږي
يو چوپه خوله هېښ بېښ کېدل راته ډېرسم ښکاريږي

د دنياګۍ د هر شاعر خطيب ليکوال ستاینې
راته نيمګړې ويناوال يې لايعلم ښکاريږي

ستا و سترتوب ته لويه خدايه دغه درسته نړۍ
لکه يو څاڅکی سمندر ته دا رقم ښکاريږي

- لَـوکــان الــبـحـرَ مــدادا لکلـماتـه- چـې
مې اوریدلي حمد د روح په مثل چـم ښکاريږي

مشاله! دوی يې په وینا کې تفنن خوښوي
خو ماته ستا صفت پ عجز کې مدغم ښکاريږي

صدیق الله مشال

پـــه لاس کـــې تـــوره وي بايد درسره
خــــاوره بـــه داســې لکه حوره ساتې

پردي خو څه کوې لــومړى ځل به يې
لــــه ګاوڼــــډي او لــــه تــربوره ساتې

دپــــګـــړٸ پــــاکه او سـپېڅلې شمله
بــــه هـــرځـــای دنګه او مغروره ساتې

دهیــــواد هــــره مـــلالۍ خــــورکۍ به
دحـــيا پــــوښ بـــاندي مستوره ساتې

دشــــهيد هـــره کــــوڼـــډه هر يو يتيم
بـــه بــــې زحمـت او بې منظوره ساتې

ځــــان بـــــه عــاجزه جوړوې زاهـده
ځــــان بــــه لــه کبره له غروره ساتې

هدايت الله زاهد

د ښکلو میر‌دی بل یو داسی زیږیدلی نه دی
کامل بشـــر‌دی د‌یـــار مثل بل راغلی نه دی

مقایسه د‌ یار مــــــې نه کیــــږی ګلابه سره
ګلاب که ښکلی دی خو یار ته نسبت ښکلی نه دی

سپوږمۍ یې حسن لره زړه باندی داغ داره شوله 
دومره شانداره حسن دې جهان لیدلی نه دی

د تورو سترګو عاشقان یې ولمبو ته دانګي
څوک به پیدا نه شي چې زړه یې پرې بایللی نه دی

شه مور او پلار ورنه قربان هغه محبوب د رب ته
ډیر راته ګران دی بل یو داسی څوک ښاغلی نه دی

ای حنظله قرآن ستایلی، ته بی څه وستایې
قلم عاجز دی د یار حسن چا ستایلی نه دی

حنظله خاکسفیدوال

پـر ځمـکه پـرېـوتم نيولی په منګُل نه شومه
رنګ مې د ګل شو خو خندان لکه د ګُل نه شومه

ښه شوه چې مړ شومه او ښه شوه چې تا ووژلم
ښه شوه بيخي نو چې کوزګوری د مغُل نه شومه

زه يو حسرت د ګلپرورو د سپرلي ماځیګر
پر پښو ولاړ لکه نرګس لکه سنبل نه شومه

د ځمکې غېږې ته مې دا ارمان شهيد سپارلی
مترنِم لکه د خپل وطن بلبل نه شومه

وينه مې ګورئ د سپېڅلي شهادت مه ګڼئ
که علامت د ازادۍ د تکامل نه شومه

معصوميت به مې څه داد د وفا اخلي ضرور
که چېرې ښکار زه د جانان د تغافل نه شومه

لطف الله خیرخواه