غمجن هــرات

دهرات پــــــــه غیږکې ډیرغمونه دي
زلزلي ورکــــړي ګــــــــــزارونــــه دي

ډیرشول شـــهیدان اوماشومان ګلان
خاوروکې مات مات هاتصویرونه دي

کوم نظر راخــــــورموپه هیوادشولو
پخش موپه هرلورته داســوچونه دي

وران مـــوشوله کورونه آبادي خدایه
جوړراته بــــــې شمیره خړقبرونه دي

څه ده غــــــم ساعت ده زلزلي وه نو
تللې زمــــونږله سترګونه خوبونه دي

خاورولاندي ګل ګل هیـواد وال شوله
ځــــماپــــه زړه راکړي یې داغونه دې

میرآغاسنګرې شــــــوم په زړه ځخمې
دردکې یي دردمن زمـــونږه زړونه دي

لیک میرآغاسنګرې اشنا

تاته مـــــی قـــربان دی زړمــــی
اله ږوندون ده هجران دی زړمی

غــــم کی راحـــصار زړګـو
ږونــد ډک ده غـــبارزړګــو
نشـتون مــی ده ګران دی زړمی

مـــایـــــان راه راها کـــــردی
عشــــــقت برملا کــــــــــردی
غم کی سرګرادن دی زړمی

څه شـــــولو زړګـــــک ګــلابه
ســــــولـــو نادرک جـــــنـــابه
وخت څنګه ناځـــــوان دی زړمی

داده ګـــــلاب رنګ بیـــلتــون
زړګـــــــی نلــــــــری سکـــون
داســــی مـــی ارمـان دی زړمی

ستـــاده غــــزل تـــــوری دی
څومره په زړه پـــــــوری دی مــــیوندی افغان دی زړمی

جوړپرهــیـوادغم سولو
سترګوکی می نم سولو
سوده چاله خــوانـــظـر
هـــرات کـی ماتم سولو

شــــــوله زلــــزلـه خدایه
یـودم شـوه نعــره خدایه
کـــــورکلی راړنګ شــولو
ټوله شــــوه چـپه خـدایه

څومـــره غــمزده ښکاری
ټول ښار موخـپه ښکـاری
بیایوزلی غــــم راغــــــلو
ړنګـــــــــه میناره ښکاری

رحـــم وکـــړی تـه ربـــه
زموږتـــروسه څـه ربـــه
ته رحــم'ن رحیم اللهﷻ
قبــــول کـړی توبه ربـــه

میــــــوندی افـغـــــان الله
نلری نــــــور تـــــــوان الله
لیک پرکـــــتابچـه کـــــړلو
داغمـــــیز داســتــــان الله

څه می زړګی دی ناقرار
څه مات ارمان څه مات ارمان
زړمـی نورنکــړی انتـظار
څه مات ارمان څه مات ارمان

ده بیلتانه قیصی کوی
ماماتــوی ماماتــــــوی
سترګی می سری سترګی خمار
څه مات ارمان څه مات ارمان

ږونـــدون مـــی نلری سکون
ورک شی بیلتون ورک شی بیلتون
شپه کــــړمه تیـره ترسهار
څه مات ارمان څه مات ارمان

ستاده یادو راشی ارمان
زړه کړی خفګان زړه کړی خفګان
ستابیلتانه کـــړمه فرهار
څه مات ارمان څه ارمان

وخــــــت دی ناځـــوان
یارشوپنهان یارشوپنهان
ده عشق رنځورده مینی یار
څه مات ارمان څه مات ارمان

میـــــونــــد افــــــغـــان
څه کړی جانان څه کړی جانان
ده یارمی غـــم پراوږبار
څه مات ارمان څه مات ارمان

غزل

زور رنګ راووړ، په زور دا دی ثمره د حیا راغله
چې پتمنه، پت میَنه په عالم کې رسوا راغله

یوې پېغلې ډک بازار کې د احتیاج لاس راته ونیو
د خندا تمثیل یې وکړ، ډېره سخته ژړا راغله

توره شپه وه تور ماتم و، تور تمونو کې ایسار وم
یو ناڅاپه رڼایي شوه، د ادکې دعا راغله

اوس مې نه کوي پوښتنه چې په چا پسې رنځور یم
په دا مخ لاړې ور تف کړئ، جنازې ته که بیا راغله

لا تر څو به ډاروو، معصوم روحونه په درواغو
لا اوس هم وایو وړو ته، هلئ تښتئ بلا راغله

چې ش‌هی‌د شو عباسي او که ستا غېږ کې یې سر ایښی
ستا د زلفو خوشبویي ده، که جنت نه هوا راغله

عباسي خدرخېل

زما د خوښۍ اوښکې په ګرېوان کې مېلمنې
بیــخي داســې رڼـــې لکه اوبه د قوشــتېپې

دا خاوره مو وجود دی او اوبه یې زمونږ وینه
اخیــستې یې زمونـــږه له رګـــونو سرچــینې

پامیره داسې دنګ به وي زمونږ د غیرت څلی
د ســــتا په شان مو دنګې دي سپېڅلې ارادې

هېواده جوړې دې د سیالانو سره سیال دوی
په غـــېږه  د کابل کـــې دي د امـــن فرښتې

د امن لمـــر ختــــلی له واخانه تر هــــلمنده
وژلـــي یې د هر ســـتم او هر جــــبر تیارې

زرین به وي راتلونکی په یو نوي باب هجرانه
تاریـــخ به یادوي  د پګــــــــړۍ والو کارنامې

نذیرالله هجران

ستا د رحمت دریاب به کله په څپو راځي
نوره مې ساه له تلوسو نه په وتو راځي

دُعا که څو ده عبادت د کبریا په حضور
په تسلسل شرم٬ غیرت له پرښتو راځي

ما هم ځواني کړه نذرانه د کوم ارمان په هیله
وایي د رب حیا له دې سپینو ویښتو راځي

اوس زلیخا غوندې دیره یمه د لارې په سر
چې د یوسف کاروان د مصر له کوڅو راځي

د زړه واړه کور کې د لویې مینې شور وګوره
د ناګار خولې ته "أنا الحق" په زمزمو راځي

استاد ناګار

دا د امن کور دی
دا د امن کور دی

دلتـه محــبت عــام دی مـــړ د نــفرت اور دی
دا د امن کور دی
ګران افغانستان وطن څومره ښه سمسور دی
دا د امن کور دی

دښتې مو په امن دي
غرونه مو په امن دي
نشته د چــــاپو ویره
زړونـه مو په امن دي
کــډې د پـردو بار شـوې غــاړه غړۍ ورور دی
دا د امن کور دی

جوړ به شي اباد به شي
إن شاء الله ښاد به شي
نور به د سـیالانو سیال
دا زمــونږ هیواد به شي
غږ د پرمختګ یې اوس هرې خواته خپور دی
دا د امن کور دی

چـاچــې دلتــه جنــګ غوښتی
یــا یــې وطـــن ړنــګ غوښتی
مــونـږه کــړل ګــوزار پــښو ته
اوس یې له موږ څنګ غوښتی
هر دښمن د دې خاورې هر وخت رانسکور دی
دا د امن کور دی

نه مــني اخــطار د چا
نه مـــني ګــوزار د چا
دا د عمري وطـــــــــن
جوړ به نه شي بار د چا
ځـوان دی او غښتلی دی مټو کې یې زور دی
دا د امن کور دی

عمري پکتیاوال

د ټولنیز غفلت تاوان پر میدان و درېدی
د امت هر فرد ته په سر امتحان و درېدی

د حیاء دارو جامې یووړې د بارودو لمبو
نه شوو خبر په ننګ یې کوم مسلمان و درېدی؟!

په جومات بم و لګېد، اخ ازانګه چوپه شوله
مؤذن شهید شو پر نیمی یې آذان و درېدی

د فتنو مور به خدا زده څومره فتنې و زېږوي
که یې په وړاندې را وتلی طوفان و درېدی

د دوعاګانو وړې لپې تر دېوال لاندې شوې
مګر بیا هم را چپه نه شو اسمان و درېدی

نه بهانې وې، نه یرغل و بې ځوابه پاته
وخت ته دې هم صلاح الدینه ارمان و درېدی

د سیاسي چوپتیا په نوم انتخاب زه هم غوښتم
خو ارادو ته مې پېغور د وجدان و درېدی

محمودي مونږ چې اتحاد په پړاو ځای کې پرېښود
چې د بریو مو کاروان و روان و درېدی

محمودي انصار

ژمنه ده

ستا له هرې لویشت خاورې دفاع کومه ژمنه ده
سر مې نذرانه کې درته ايښی ګران وطنه ده

ستا له هر خواخوږي سره څنګ په څنګ ولاړ يمه
کرکه مې راغلې ستا له هر يوه دښمنه ده

خود به مې نړۍ په غيرتونو تبصرې کوي
ځکه چې ګټلې مې جګړه څلويښت کلنه ده

څوک چې ستا خلاف وي او له تاسره نفرت لري
کړې مې هغو سره دتېرو په څېر کړنه ده

څنګه به دې نه ساتي هماغه دسنګر طالب
چا دې چې دسر په بيه کړې تل ساتنه ده

خدای مو دې دا امن سل کلن او زر کلن کړي نور
نن حافظ عزير کړې له ربه دا غوښتنه ده

عزير درمان

اعدو

ايت د اعدو باندې مونږ ټول يو مأمورین
ټول ژمن يو د وطن دفاع کوو د ښکلي دين

په باب دالجهاد کي د اعداد تدریب تخنيک
په مینه وايو ټول درسونه يو مجاهدین

امير زعيم سالار زموږ ددغه سپین لښکر
ابو عبد الرحمن دئ لري ټينګ عزم متين

ولاړ لاس پر نامه يو وه هر امر ته ئې ټول
دامرِ ې مطعین يو دبیعت ئې مقبولين

تاريخ ته مو ور وړاندي کړ يو بل شانتي اصدار
ساتونکي دنهضة اسلامي يو بدر يــین

په مينه اور ته دانګو دنمرد لکه پتنګ
ساتو داسلام شمعه بله يو حواریـین

پروا نکړو په دار نه په ولچک شهاب زهيره
رڼا باندې به درومو دطٰهٰ او د ياسين

شهاب زهير

خدای پامان درنه بیلیږو معسکره
د سنګر په لور ستنیږو معسکره

خدای خبر چی سره بیا به ملاقی شو
په سپیڅلي دین ځاریږو معسکره

ټول ملګري دي ولاړ غریو نیولي
بیلتانه کې دي زړیږو معسکره

ګلورینه غیږ دي ډکه له خوندونو
له نعمت دي محرومیږو معسکره

را بخشش دی تکالیف کړه زړه له کومی
تور کړنګ په لور کوچیږو معسکره

یی کچکول د انواراتو بختوره
تر هدف تر څه رسیږو معسکره

مقدس جهادی ډېر شکر ګذار یم
چې په غیږ کې دی لوبیږو معسکره

#الحافظ مقدس جهادی
نوټ
د مبارک جګړه ایز معسکر یادښت

کړي غرق به اسراءیل وهې څپي مست فلستین
تـاریخ یـې کـړ ژونـدی دایـوبـې صـلاح الـدیـن

یو زور دسـپین ایمان ده بل نصرتي الهې ده
داڅـه تـنـدریـز وار کـوي پـه سـر دهـر بـیدین

ګـذار دابابـیل ده اوراګـیر خـاونـد دپـیل ده
زلمي دي پاڅیدلې بیا شایسته حسین حسین

له ننګ دي صدقه شم له غیرته دي قربان شم
طالـبه تا جـوړکـړی په دښـمن ده سـخت ناورین

غزا یې په زړه پوري ده ګذار یې په زړه پوري
بریـدونـه مـیـړنـې کـړي مـیـړنـې مـجـاهـدین

طالب سعید وخدای ته لپي کړي دي لاسونه
کامـیاب مـو رب لـره شـه په غـیرت مو افرین

طالب سعید

شاعره وروره قلم واخله یوغزل ولیکه
نوم دیعقوب ولیکه سرته یي اتل ولیکه


بیایي نړی ته ورښکاره که دغه ځوان شازلمی
رقیب ته خار ورکه له نوم سره یي ګل ولیکه


فاتیح دګران افغانستان شو دابچی دعمر
ورته زمری ولیکه دوخمن تي اجل ولیکه


ثاني یوسف دی نوراني مخ یي شوغلي کوي تل
هم اذادي ولیکه خال یي دکابل ولیکه


شاعرقُتَیـــــبَهْ بادغیــــسواله توسییه ده درته
دفاع وزیرابن عـــــمر دزو تسل ولیکه

د خواریو کښت ته دانګم، د ګلرنګو پاچاهي ده
اغیار بند پر بند ماتیږي ، دبګړیو خپلواکي ده

ازادۍ !زامن دې وسه،بدرنګۍ سې وچه کلکه
دشهید د‌بیلتون زخم مې، بدن کې نښاني ده

ګلاب ګل دوصل کړی، ګلاب پاشي خوشبویانې
ارمانونه زرغون سوي، ورکه سوې وچکالي ده

د جنګونو معماران مې، جوړوي دخاطر خونه
طبیبان په رنځ پوه سوي، لګېدلې دوائي ده

دعشق پېټی مې په شا دی، او په یار پسې روان یم
د یاد بزم کې ژوندون دی،د دوو سترګو اشنایي ده

لاس دې لرې له ګرېوان کړه،دجنون په رنځ اخته یم
مخ دې پټ کړه په پرده کې، نړۍ ګُلي رسوایي ده

دعمر منصور 'همَام' او، شیخ صاحب افغانستان یم
دنیاوالو ځان خبر کړی، زما سا امارتي ده

هُمَام ګل

رڼا

ښکلې رڼا راغله تر کلې د شپو ور مات شو
سپین امارت شو د باطلو بد نظر مات شو

هیواد د امن استقلال په تحفه ونازېدو
ورپکې هغه ټول پردي لښکر لښکر مات شو

بیرغ د فتحي طالب جان پر اوږو ارګ ته راووړ
د کافر قوم شور ماشور ډېر په هنر مات شو

د ګران وطن په غېږ کې وشوه جنازه د یرغل
ازادې راغله دچا زور او دچا زر مات شو

د خوب او خیال کیسه وه تښتېدل له خاورې کفار
د سپین ایمان زور ته یې بیا سوپر پاور مات شو

مهاجر ړنګ او بنګ قدم اخلي ډاډه روان دی
زمونږ په خاوره کې ظالم سور یرغلګر مات شو

عبدالباقي مهاجر

شان د افغان مو بیا ټیټ مکړې یرغلګرو پښوته
د سرو لښکرو پښو ته
دشرق اوغرب د ظالمانو د فریب ګرو پښوته

ته مو عزت ته مو جلال پخپل جلال وساته
ته مو ابرو ته مو وحدت پخپل کمال وساته
سرپه سجده مو ښکته مکړې د ډبرو پښو ته

شان د افغان مو په جهان باندې تل لوړ وساته
هر یو غلیم هر یرغلګر مو مخ ته ځوړ وساته
لوړحیثیت مو ښکته مکړې د کافرو پښو ته

سپینه جنډه سپینه پګړۍ مو تل بلنده لرې
د حق نعره مو تل ژوندۍ ها له میونده لرې
د ننګ ټاټوبی لاندې مه شه د لوفرو پښوته

دازادۍ غږ مو بیا خپ مه شه بالا دې اوسي
رعب دبدبه زمونږه تل په دا دنیا دې اوسي
جوهري کلک شه چه ټیټ نه شې زورورو پښو ته

جوهري متوکل

باطني کیف دی په اروا کې بویه څرک د رڼا
چې د زړه سترګو ته ور وښيي درک د رڼا

په عقل ډېر غاوره خلک به ګړنګ ته لوېږي
چې د معنی په سترګو نه ویني سرک د رڼا

په خروارونو کرشمې ورباندې څنګه تَلې
چې یې په تله کې ځایېږي نه چارک د رڼا

یو باندې سل دروازې درستې ورته خلاصې لره
که چېرته واورې په پستو ګوتو ټک ټک د رڼا

چې کشتیبان یې وي جانان، په کې به لاره وهي
لوی سمندر که په څپو روان وي ډک د رڼا

ساقي یو دوه ګیلاسه ماته را اروا مې تږې
دا شین آسمان خو ستا په لاس کې دی چاینک د رڼا

تیارو ځپلي دي اوږدو اوږدو خوبونو وړي
ښکلیه را ویښ یې کړه په نیم دانه سترګک د رڼا

وایي کاروانه په کې سل جنته کیف د مینې
پر چا پیرزو که شو د لویې ښکلا پړک د رڼا

پیرمحمد کاروان

رنځوره

د جمال خالق دې ستا د رنځ طبیب شي
‏د وطن د سردرو ګله رنځوره

‏د وطن پېغله په خپل وطن کې خانه
‏په پردي وطن کې خانه شي مزدوره

‏خدایه مست په خدایي مینه کړې دا خلک
‏چې په تا باندې مین شي نه په حوره

‏د بارودو سوداګر تالاترغه کړې
‏دونیا خلاصه کړې له دې بده تربوره

د جانان جانان وطن کوي خبرې
‏د کاروان شاعري خدای کړه مشهوره

پیرمحمد کاروان

ستا دمینې دردو واخـسـتمه جـوړ شـو رانـه مړی
تـه بـاور وکـړه جـانانه غـم دي ډیـر پـه ما پیاوړی

چي تر مینځ موفراق راغلی هغه څه دغم سحنه وه
هر ارمان مي ګوره خاورې هر ارمان مي شو نیمګړی

له سلـګو سره خـبري له دردو سـره مي ژونـد شو
زړه کړي څړیکې زړه دردیږي زړه مي تاده رانه وړی

ستا دهـجر څـپو یو وړم ګـوره یاره په بـل لوري
ژوند مي تاپـسي ورانـیږې ژوند مي تاپـسې تـړلی

رنګ تغیر زړه مي زهیر ده دزړګې په رنځ اخته شوم
زړه مـي مـات آرې آرې شـو یـاره ډیـر یـم دردیـلی

دطـالـب سعـید دزړه هـیلـې مـیـراتـي شـولـې یـاره
هیربه نشې که وخت تیرشي ته مي زړه په سرلیکلی

طالب سعید

په دنیا تیارې خورې وې، خدای پیدا کړې محمده
زمانې دې په سیرت صورت رڼا کړې محمده

دا جلال او جمال دواړه ستا له برخې مستعار دي
!اغیزمنې دې د ټول جهان ښکلا کړې محمده

کیفیت او موسمونه دې نسبت باندې وویاړي
او زرغونې شاړې ځمکې د بیدیا کړې محمده

د انسان د تهذیب سترګې شي راپورته چې ته یاد شې
لورونې، هستونې دې بیا بیا کړې محمده

خدای په خپل قوي قدرت کې یې ځانګړی پیدا کړی
د عالم په ټولو زړونو کې درزا کړې محمده

نعمت الله صدیقی