فاصله باعث نشده احساسش نسبت بهت کمتر بشه ، برعکس، باعث شده عمیق‌تر هم بشه. قدرت و استقامتت رو تحسین می‌کنه، اما همزمان از این می‌ترسه که شاید تو ازش عبور کرده باشی و دیگه بهش نیازی نداشته باشی. بارها از خودش می‌پرسه که هنوز شانسی برای برگشتن داره یا دیگه خیلی دیر شده. تحسین، کشش و پشیمونی، همه با هم قاطی شدن. دلش می‌خواست بعضی اتفاقات رو جور دیگه‌ای مدیریت می‌کرد، چون حالا که مدتی بدون تو گذشته، تازه ارزش واقعی حضورت رو فهمیده. هنوز امیدش رو کامل از دست نداده، فقط نمی‌دونه چطور دوباره این فاصله رو از بین ببره.