یه جایی خوندم:

بالنظرِ إلى الوراءِ أجدُ
أني عِشتُ أيامًا ما ظننتها تَمُرّ لولا الله

به پشت سرم که نگاه میکنم
روزایی رو می بینم که اگر خدا نبود
هیچوقت نمی تونستم بگذرونمشون

خواستم بگم می گذره، نگران نباش...

از زمزمه دلتنگیم ...
، از همهمه بیزاریم
نه طاقت خاموشی، نه تاب سخن داریم

آوار ِ پریشانی ست، رو سوی چه بگریزم؟
هنگامه‌ی حیرانی ست، خود را به که بسپاریم؟

تشویش ِ هزار «آیا»، وسواس ِ هزار «امّا»
کوریم و نمی‌بینیم، ورنه همه بیماریم

دوران شکوه باغ، از خاطرمان رفته است
امروز که صف در صف، خشکیده و بی‌باریم

دردا که هدر دادیم، آن ذات ِ گرامی را
تیغیم و نمی بّریم، ابریم و نمی باریم

ما خویش ندانستیم، بیداری‌مان از خواب
گفتند که بیدارید، گفتیم که بیداریم!

من راه تو را بسته، تو راه مرا بسته
امیّد ِ رهایی نیست، وقتی همه دیواریم

حسین_منزوی

زمین مملو از آدم‌هایی است
که ارزش هم‌صحبتی ندارند؛
به نظرت واقعاً عاقلانه است
که ما نظرات چنین آدم‌هایی را
جدی بگیریم؟
چرا اجازه دهیم
که قضاوت‌هایشان
تعیین کند که
ما چگونه آدمی باشیم؟

‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‎‌‌‍

«آدمیزاد می‌تواند بلند بخندد ، لاک‌های زیبا بزند ، هزاران برنامه برای آینده‌اش بنویسد ، لباس‌های زیبا بخرد ، از روزهای بهتر سخن بگوید و با همه‌ی این‌ها دلش خون باشد..»

و صبح بخیر..

«‏رستورانی که همه از آن تعریف میکنند را امتحان نمیکنم یا کافه‌ای که همه می‌روند یا مدل لباسی که همه می‌پوشند یا عطری که همه می‌زنند و..
از سلیقه‌ی عموم پیروی کردن کار راحتی‌ست امّا هیجانِ تجربه‌ی چیزهای جدید برای من حسِ بهتری دارد..»

📝

با ملایمت گفت: « پسرم،
من گوش می‌کنم.
رنجهایت را آفتابی کن. آنها را از درونت بیرون بکش. تاریکی پرورشگاه آنهاست، اما روشنائی بلای جانشان است. شرمگین و هراسان مباش- حرف بزن!»

📖آخرین وسوسه مسیح
نیکوس کازانتزاکیس
ترجمهٔ صالح حسینی

📝


از امنیت روانتان سرسختانه مراقبت کنید، در برابر هر آزارگر نهان و آشکاری که این احساس را از شما دریغ می‌کند و به یأس یا تکرار و درجا زدنی بی‌سرانجام محکومتان می‌کند.
از آرامش‌ و خوشی‌های کوچک و ساده‌تان، از امیدهای نهفته در اعماقِ قلبتان حمایت کنید، از هر آنچه که با پشتکار و رنج به دست آورده‌اید، از تمامِ چیزهایی که شما را به ورژنِ بهتری از آنچه دوست دارید و همیشه خواسته بودید تبدیل می‌کند. از هر منبعی که حس ناکافی بودن یا به قدرِ کافی خوب نبودن را از وجودتان محو می‌کند و با حضورِ حمایتگرانه‌اش به تغییرات مثبت و چشمگیر تشویق می‌شوید.

به این نتیجه رسیده‌ام که بیشترِ مردم بزرگ نمی‌شوند . ما جای پارک خودمان را پیدا می‌کنیم و به کارت‌های اعتباری‌مان افتخار می‌کنیم . ازدواج می‌کنیم و جرات می‌کنیم بچه‌دار شویم و به آن بزرگ شدن می‌گوییم . اما فکر کنم بیشترین کاری که می‌کنیم پیر شدن است . ما تراکم سال‌ها را در بدن‌های‌مان و روی صورت‌های‌مان این طرف و آن طرف می‌بریم اما معمولا خود حقیقی ما ، کودک درون‌مان ، هنوز بی‌گناه است و مثل گیاه مگنولیا خجالتی است

🌹♠️

#مایا_آنجلو | نامه‌ای به دخترم