در زندگی بعدی، کاش می‌شد مسیر را وارونه طی کنم. در آغاز، پیکری بیجان و مرده باشم و آنگاه راه آغاز شود.
در خانه ای از انسان‌های سالمند، زندگی را آغاز کنم و هر روز همه چیز، بهتر و بهتر شود.
به خاطرِ بیش از حد سالم بودن، از خانه بیرونم کنند.
بروم و حقوق بازنشستگی ام را جمع کنم و سپس، کار کردن را آغاز کنم.
روز اول، یک ساعتِ طلایی خواهم خرید و به مهمانی و پایکوبی خواهم رفت.
سپس چهل سال پیوسته کار خواهم کرد و هر روز ، جوان تر خواهم شد.
آنگاه برای دبیرستان آماده ام؛ و سپس به دبستان می‌روم و آنگاه کودک می‌شوم و بازی می کنم.
هیچ مسئولیتی نخواهم داشت.
آنقدر جوان و جوان تر می‌شوم تا به یک نوزاد تبدیل شوم. و آنگاه نه ماه ، در محیطی زیبا و لوکس ، چیزی شبیه استخر ، غوطه ور خواهم شد و سپس با یک لحظه برانگیختگیِ شورانگیز ، زندگی را در اوج به پایان برسانم.

📕 #مرگ_در_میزند
✍🏻 #وودی_آلن

آرزویم برایت این است:
«در میان مردمی که می‌دَوَند
برای زنده بودن،
آرام قدم برداری برای زندگی کردن.»

«من شيفته‌ی خوشی‌های ساده ام.
آن‌ها آخرين پناه جان‌های محزون‌اند...»

آنچه ایوان را می‌ترساند مرگ نبود!
این بود که زندگی‌اش شاید آن‌گونه که باید، نزیسته بود.

📚 مرگ ایوان ایلیچ - لئو تولستوی

📝

معمولا آدم در مواجهه با غمی سنگین یا بعد از یک طوفان شدید روحی مدام می‌خواهد بخوابد. می‌گویند محکومان به اعدام، شب آخر زندگی‌شان به خواب سنگینی می‌روند. همین‌طور هم باید باشد. قانون طبیعت است، وگرنه آدم توان تحمل سختی را نخواهد داشت.

در تمام رنجهای خودساخته، نقطه‌ای هست که اگر قبل از آن توقف کنی هرگز آن رنج را تجربه نخواهی کرد.
ولی آدم همیشه دیر میفهمد...

اگر زد و آن نقطه را دیدی و باز هم گذشتی، شرافتمندانه‌تر آنست که هرچه شد بپذیری و تقصیر آن را بر گُرده‌ی دیگران نیندازی. متواضعانه قوانین عالم را محترم داری، صبورانه رنجت را بکشی، و فروتنانه درس‌ت را بگیری.

👤حمید باقرلو

صـبور باش؛
درسته که گاهی
نمی‌شود که نمی‌شود
اما
گاهی هم
نگُفته قرعه به نامِ تو می‌شود‌.