خوشبختی در بسیاری از اوقات، اضطراب‌انگیز است. من در لحظه‌هایی از خوشبخت بودن سخت می‌ترسم.
شوربختان از آینده نمی‌ترسند، بیماران هم؛

امّا آنکه از سلامت برخوردار است حق دارد که نگران باشد.

خدای من! حتی خوشبختی هم مجازاتی دارد. روزی گفتی بهای هرچیز را باید پرداخت، حتی بهای خوشبختی را.
راست می‌گفتی؛
و به همین دلیل است که کسی گفته است: خوشبختیِ فردی به تعبیری، در انتظار بدبختی نشستن است. فقط خوشبختی همگانی است که اضطراب را نفی می‌کند و این دقیقا یعنی سیاسی اندیشیدن و سیاسی گام برداشتن.

نادر_ابراهیمی
📕 یک عاشقانه ی آرام

هیچ حالی را بقایی نیست بی‌صبری مکن...

- کمال خجندی

به اولین روز اردیبهشت خوش آمدید🪴

🔺🔻🔺🔻🔺

.
َ┏━━━━━━━━┓
🆔️ سرای چامه 🦋🦋🦋
┗━━━━━━━━┛
https://t.me/httpsCAme
‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‎‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‎

.
َ┏━━━━━━━━┓
🆔️ سرای چامه 🦋🦋🦋
┗━━━━━━━━┛
https://t.me/httpsCAme
‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‎‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‎

نیچه خطاب به دکتر برویر:
بدترین بخش ماجرا همین جاست! زندگی آزمونی است که پاسخ صحیح ندارد. اگر می‌توانستم همه چیز را دوباره آغاز کنم، فکر میکنم باز همین کارها را میکردم و همین اشتباهات را مرتکب می‌شدم.

اروین د یالوم - وقتی نیچه گریست

.
َ┏━━━━━━━━┓
🆔️ سرای چامه 🦋🦋🦋
┗━━━━━━━━┛
https://t.me/httpsCAme
‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‎‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‎

.

تنها افرادی که رنج نمی‌کشند و ناراحت نمی‌شوند مرده‌ها هستند.

زنده بودن یعنی گاهی آسیب دیدن، شکست خوردن، دچار اضطراب شدن، اشتباه کردن و همچنان ادامه دادن...

📓 انعطاف پذیری هیجانی
#سوزان_دیوید
🔃 سوما فتحی

#ناظم_حکمت میگه "این‌که می‌گویند من بدونِ تو نمی‌توانم زندگی کنم ، من از آن دسته نیستم. من بی تو هم می‌توانم زندگی کنم ، اما با تو جورِ دیگری زندگی خواهم کرد."


🌸

📝

ده ساله بودم که چتر رنگی رنگی دایی احمد را در تاکسی جاگذاشتم .
وقتی تاکسی از من دور شد و یادم آمد چترم را برنداشتم چیزی شبیه یک نخ از دلم کشیده شد .
حس کردم چند ثانیه قلبم ایستاد و دوباره شروع به کار کرد.
وقتی به مدرسه رفتم آنقدر گریه کرده بودم که چشمانم پر از خواب شده بود .
سالها بعد من چتر را یادم رفت ،دایی مهربانم را از دست دادم و دیگر به آن مدرسه برنگشتم .
اما آن اشک،فقدان و حس کشیده شدن نخ از دلم هنوز بیادم ست .
زندگی گاهی همین اندازه بی رحم ست .
به غایت یک چتر رنگی گم شده در روزی سرد که دوباره هرگز خریده نمی‌شود...

👤 عادله زمانی

◾️همیشه قدمهای انسانهای‌ مهربان، گل‌ ریزان است،

به هر کجا می‌روند،
همه را لبریز از آرامش می‌کنند…

اثر قدم‌هایشان، نقش زیبای محبت است،

نقشی که هیچ نیرویی، نمیتواند‌ آن را محو کند…
صبحتان سرشار آرامش

چند غم جهان خوری؟چیست جهان؟خرابه‌ای!

#عطار