سرای چامه (شعر)

زنده یاد استاد بهمن بیگی، در کتاب( بخارای من،ایل من)، می نویسد که روزی به هنگام بازدید از مدارس بویراحمد، در دوران شاه، از آنها پرسیدم، در میان دولتی ها، چه کسی بیشترین خدمت را به شما کرده است.؟

پس از سکوت عجیبی که بر جمعیت از کوچک و بزرگ، معلم و شاگرد حاکم بود، نوجوانی از گوشه ای برخاست و گفت:
سرگرد تژده.
همه باهم، هم صدا می گویند:
راست است.
تژده بود. آری تژده بود.

پرسیدم ، خب، سرگرد تژده، که بود و چه کرد؟

می گویند:
راه ساخت ، پل ساخت.
بنای کارخانه گذاشت.
دکتر آورد، دارو آورد.
یاغی ها را اهلی کرد.
همه را از کوه به دشت آورد.
پدر دخترهای ایل بود.
برادر خواهرهای ایل بود.
با همه مهربان بود، هرچه داریم از اوست.

بهمن بیگی، می گوید، اجازه میدهید به نمایندگی از شما نامه ای به او بنویسم و برایش آنچه را که امروز گذشت، شرح دهم واز خدماتش ستایش کنم.
همه بانگ برآوردند:
امضا می کنیم ، ضرب انگشت می زنیم.

و اینک قسمتی از آن نامه:

جناب سرگردعبدالحسین تژده !
امروز، در میان کو ه ها وجنگل های بویراحمد، در چادر یک دبستان عشایری،نشان افتخاری نصیب شما شد که هیچ سرداری در هیچ جنگی به چنین نشانی دست نیافته است.

این نشان ازجنس فلزات گرانبها نیست.
از همه گران بها تر است ، این نشان رابه سینه نمی توان زد. برگردن نمی توان آویخت، بر دوش نمی توان دوخت.
این نشان، شکل ندارد، شکل هندسی ندارد.
مستطیل و مربع نیست، مکعب و مدور نیست، این نشان نادیدنی است، و از همه نشان های دیدنی، قیمتی تر است که نشان شرف و دلسوزی و مردم نوازی است.
امروز، در جمع آموزگاران، دانش آموزان و اولیای آنان، در یاسوج بویراحمد، سؤالی طرح کردم که بهترن خدمتگزاران خودشان را نام ببرند.
همه به اتفاق، نام شمارا به زبان آوردند.
همه شان به من، نمایندگی دادند که این نامه را بنویسم.
نامه را پست کردم وبه نورآباد فرستادم ، سرگردتژده فرماندار ممسنی شده بود وبا سرعتی عجیب از دهی ، شهری و از ویرانه ای گلستانی می ساخت.
سرهنگ عبدالحسین تژده فدشکویی فسایی در حالی که فرماندار سرخس بود به پیشنهاد مردم ممسنی کاندیدای مجلس ملی شد و دو دوره نماینده آن شهرستان شد.
انتهای دوره دوم نمایندگی ایشان مصادف با انقلاب اسلامی بود و…

ضمنا، سرگرد تژده در سال ١٣٨٧ در تهران، درگذشت.

ظاهرا، نام خانوادگی ایشان، شکراللهی بوده و به تژده ، یعنی جوانه گیاه تغییر داده است.

40 viewsليلي, 19:00