«چیزی که مرا از مرگ می‌ترساند این است که یقین دارم زندگی بدون من سپری خواهد شد..»

#آلبر_کامو

#سرای@httpsCAme 🍂

شازده کوچولو پرسید : چیکار کنم دوستام تنهام نزارن؟
روباه جواب داد : اول مطمئن شو اینا که میگی دوستت هستن، بعد...☕️!


#آنتوان_دوسنت_اگزوپری

#سرای@httpsCAme 🌱

روزی هشت لیوان آب بخور، ورزش کن،
و

از آدم‌هایی که فکر می‌کنن همیشه حق با اوناست، دوری کن.

#سرای@httpsCAme

افسون
"هر چه شادی و امید است، بیاید و در جان وطنم بنشیند."

#سرای@httpsCAme

کمی حوصله کن به من
که دلم دلتنگست ..

‎‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎َ┏━━━━━━━━┓
🆔️ سرای چامه 🦋🦋🦋
┗━━━━━━━━┛
https://t.me/httpsCAme
‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‎‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‎

خدا كند انگورها برسند
جهان مست شود
تلوتلو بخورند خیابان‌ها
به شانه‌ی هم بزنند
رئیس‌جمهورها و گداها

مرزها مست شوند
و محمّد علی بعد از ۱۷ سال مادرش را ببیند
و آمنه بعد از ۱۷ سال، كودكش را لمس كند

خدا كند انگورها برسند
آمو زیباترین پسرانش را بالا بیاورد
هندوكش دخترانش را آزاد كند.

برای لحظه‌ای
تفنگ‌ها یادشان برود دریدن را
كاردها یادشان برود
بریدن را
قلم‌ها آتش را
آتش‌بس بنویسند

خدا كند كوهها به هم برسند
دریا چنگ بزند به آسمان
ماهش را بدزدد
به میخانه‌ شوند پلنگ‌ها با آهوها

خدا كند مستی به اشیاء سرایت كند
پنجره‌‌ها
دیوارها را بشكنند

خوانش شعر‌ زیبایی از الیاس_علوی،
در فیلم «دست‌نوشته‌ها نمی‌سوزند» به نویسندگی و کارگردانی محمد_رسول‌اف

گفت:
من با نخ نازکی به این دنیا وصلم؛
با من مدارا کن!

آدم های این زمانه
مثل صدای "دهل" می مانند
هر چه دورتر
خوش تر ...

وقتی چیزی مرا رنج می‌داد، در مورد آن با هیچکس حرفی نمی‌زدم. ‏خودم در موردش فکر می‌کردم، ‏به نتیجه می‌رسیدم و به تنهایی عمل می‌کردم. ‏نه اینکه واقعا احساس تنهایی بکنم، نه! بلکه فکر می‌کردم که انسان‌ها در آخر ‏باید خودشان، خودشان را نجات بدهند.

-کافکا در کرانه، هاروکی موراکامی

که روزی نشیب است
و روزی فراز…

-فردوسی

به سراغ من اگر میاید نرم و آهسته بیاید مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهایی من...

ما معنی صبریم، 
زمان با ما نیست
قربانی دردیم، 
زبان با ما نیست
ما بغض فرو خورده ی در تنهایی؛
همخوابه ی مرگیم
جهان با ما نیست!

-امیرحسین پناهنده

چو ازین کویرِ وحشت به سلامتی گذشتی
به شکوفه ها
به باران
برسان سلامِ ما را

محمدرضا شفیعی کدکنی ✨

#بیا بنویسیم

https://t.me/httpsCAme

‏
‏شوپنهاور و معنای زندگی؛
ما کدام هستیم!؟

شوپنهاور معتقد است که سرنوشت انسان از سه مشخصه حاصل می‎شود. الف: آنچه هستیم. ب: آنچه داریم. پ: آنچه می‎نماییم.

آنچه هستیم، مجموعه‎ای از صفاتی است که شخصیت ما را شکل می‎دهد و ویژگی‎های اخلاقی، تحصیلات، هوش و ذکاوت، سلامتی جسم، توان و نیرو، امیال و خواسته‎ها، زیبایی، سلامت روان و هرچه مربوط به شخصیت ماست و نحوه‌ی بودنِ ما یا آنچه هستیم را شامل می‎شود. آنچه داریم، شامل همان چیزهایی است که در طول زندگی تلاش می‎کنیم که آنها را بدست آوریم و مالک آنها شویم. آنچه می‎نماییم، همان تصویری است که دیگران از ما در ذهن خود دارند. نمودن اینجا همان به نمایش در آمدن در اذهان مردم است که از نظر شوپنهاور به سه قسم است؛ آبرو، مقام و شهرت.

شوپنهاور در همان صفحات نخستین جمله‎ای از متودوروس، شاگرد اپیکور نقل می‎کند که می‎گوید: "زخم‎هایی که بر سعادت ما از درون وارد می‎شود، بسیار عمیق‎تر از زخم‎هایی است که از بیرون می‎رسند" و می‎گوید انسان در طول زندگی از آنجایی‎که بیش از هرچیز با احساسات و عواطف، امیال و باورها سروکار دارد و اینها درون انسان هستند، خرسندی و سعادتش در گرو درون اوست. بنابراین خوشبختی باید از درون انسان ناشی شود و آدمی بیش از هر چیز متوجه درون خودش باشد. از این رو شوپنهاور مدعی می‎شود که آنچه هستیم بیش از آنچه داریم و آنچه می‎نماییم اهمیت دارد.

طبق تفکر رواقی، همه چیز درحال تغییر است و داشته‎های‌مان را در برخی برهه‎های زندگی از دست می‎دهیم. بنابراین اگر خوشبختی خود را به داشته‎ها گره بزنیم، با از دست دادن آنها خوشبختی‎مان نیز از بین‎می‎رود. اما مهمتر از این، آنچه می‎نماییم است. مدعای شوپنهاور این است که اغلب آدمیان در طول زندگی تلاش می‎کنند از خود تصوری در ذهن دیگران بسازند و تحسین و تشویق دیگران را دریافت کنند. از این جهت اغلب انسان‎ها در زندگی همانند یک صحنه‌ی تئاتر لباس‌هایی به تن می‎کنند و نقش پادشاه و وزیر و... را بازی می‎کنند، اما در درون‎شان ناآرامی و تشویش خاص خود را دارند. آنها مدام در حال نقش آفرینی هستند تا تشویق تماشاگران تئاتر را دریافت کنند. این تماشاگران همان مردمی هستند که ما را با تصوری که از ما در ذهن دارند، زندانی کرده‎اند. به زعم شوپنهاور چنین مردمی بدبخت‌اند چرا که به سایز و سلیقه‌ی دیگران لباسِ زندگی‌شان را می‎دوزند و از درون خویش غافل‎اند.

آنچه هستیم، شخصیتِ حقیقیِ ماست. از نظر شوپنهاور آدمی می‎بایست به سلامتِ خویش توجه کند، قدرت و توان جسم و هوشش را بالا ببرد، روانِ خویش را با هنر و هر آنچه درونش را سیراب می‎کند ارتقا بدهد، به فضایل اخلاقی بپردازد و اینگونه به تحقق شخصیت خود کمک کند. اروین یالوم نیز به همین نکته تأکید داشت و مدعی بود که انسان‎هایی که چنین نمی‎کنند با زندگیِ نزیسته مواجه‎ می‎شوند. پس می‎توان گفت از منظر شوپنهاور انسانی خوشبخت است که بتواند به وجود و درون خودش متمرکز شود و از تأیید طلبی و نظر دیگران دور بماند. دلیل تأکید او برای دور ماندن از تأیید طالبی این است که، وقتی فرد از نظر دیگران تبعیت می‎کند تمام احساسات، باورها و خواسته‎هایش در خدمت دیگران است و با این شیوه‌ی زندگی همیشه از درون خالی از احساسِ رضایت خواهد بود.

همچنین تأکید دارد که جمع و غرق شدن در جمع همیشه انسان را سطحی نگاه می‎دارد و از توجه به اعماق درون جلوگیری می‎کند. از نظر او اغلب انسان‎هایی که به آنچه داریم و آنچه می‎نماییم توجه می‎کنند، با خلاء درونی، فقر ذهنی و تخیلی کسالت‎بار زندگی می‎کنند و همین امر آنها را به سمت انسان‎هایی مثل خودشان می‎کشاند. چنین جمعی به دنبال لذت‎های زودگذر حسی هستند و یک نواختی زندگی‎شان آنها را به ملالت می‎کشاند.
‏
با اندکی تغییر و ویرایش
‎