هر چند وقت یک بار آدم باید به خودش برگردد. مخصوصا بعد از هر تروما و مریضی و هر نوع جدا افتادگی‌ای. آدم باید برگردد و تکه‌های خودش را جمع کند. از خودش بپرسد در چمدان سفرش به آینده خود کدام من‌ها را جا دارد ببرد؟ کدام‌ها را جا گذاشته و کدام‌ها حتی اگه جا نبود باید یک جوری بچپاند.
یکی از بخش‌هایی که همیشه جا می گذارم و هر بار که بر می‌گردم به خودم، شگفت زده آن‌جا پیدا می‌کنم، این بخش کودک جدی شوخ طبعم است. کودک غرق در لذتی که با کودک‌های غرق در لذت دیگران هم‌بازی می‌شود. کودکی که بازی می کند. بازی در صدر اهمیت دنیایش قرار گرفته. با جدیت بازی می‌کند. بازی به جانش بسته است. بازی و غرقگی.

آیا آدمی هرگز دست از غمگین شدن از این ایده که
"این روزها می‌توانستند بِه از این بگذرند"
برخواهد داشت؟

خستگی،
وقتی عمیق باشد، نه خواب برطرفش می‌کند
نه استراحت؛
فقط یک
دلخوشی می‌خواهد.

نادر ابراهیمی

«و تظُنُّ أنها النِّهاية ثم يُصلِحُ الله كلَّ شي‌ء.»

«و گمان می‌کنی که پایان است سپس خدا همه‌چیز را درست می‌کند..»

🌻

«به آدم‌ها به خاطر سهم‌شان از شادی حسادت نکنید ،
چرا که
سهم غم آنها دیده نمی‌شود..»

#ادهم‌شرقاوی

*٬
در کتاب" درود بر خودم" دکتر دانیال میگوید :

در هجده سالگی , نگران تفکر دیگران در مورد خودتان هستید .
وقتی چهل ساله میشوید , اهمیتی نمی دهید که دیگران در مورد شمــا چه فکر میکنند .
و زمانی که شصت ساله میشوید , پی میبرید که اصلا هیچکس در مورد شما فکر نمیکرده است !
وااای که چه آسان هدر میدهیم عمر خویش را فقط برای دیگران و طرز فکرشان
تا فرصت زندگی داری جانانه زندگی کن

«دیگر هرگز به جایی که ترک کرده‌ام باز نخواهم گشت ، حتی اگر خودم را جا گذاشته باشم..»

و صبح بخیر..

https://t.me/httpsCAme 🍂