🔻سپیده (ایران ای سرای امید)

▪️آواز: زنده یاد استاد محمدرضاشجریان
▪️شعر: استاد هوشنگ ابتهاج
▪️آهنگ: استاد محمدرضا لطفی
▪️دستگاه: ماهور
▪️مدت زمان ترانه: 4/30

َ┏━━━━━━━━┓
🆔️ سرای چامه 🦋🦋🦋
┗━━━━━━━━┛
https://t.me/httpsCAme

آیا شریف‌تر آنست که ضربات و لطمات روزگار نامساعد را متحمل شویم یا آن که سلاح نبرد به دست گرفته با انبوه مشکلات به جنگ برخیزیم !
مُردن... خفتن... خفتن... ؛
و شاید خواب دیدن.
آه !
مانع همین جاست…
آن زمان که این کالبد خاکی را بشکافیم،
درون آن رویاهای مرگباری را می‌بینیم!
ترس از همین رویاهاست که عمر مصیبت‌بار را اینقدر طولانی می‌کند!
زیرا اگر انسان یقین داشته باشد،
که با یک خنجر برهنه می‌تواند
خود را آسوده کند…
کیست که در مقابل
ظلم ظالم، تفرعن جابر، تکبر متکبر، دردهای عشق شکست‌خورده و رنج‌هایی که لایقان صبور از دست نالایقان می‌بینند؛ تن به تحمل دهد؟!…
تفکر و تعقل، ما همه را ترسو می‌کند!
و عزم و اراده هرگاه با افکار احتیاط‌آمیز توأم گردد
رنگ باخته، صلابت خود را از دست می‌دهد…
و به مثابه همین خیالات بلند، عمر مصیبت‌بار اینقدر طولانی می‌شود!…

#ویلیام_شکسپیر
#هملت
| با دکلمه‌ای ناب از #مهران_مدیری |


َ┏━━━━━━━━┓
🆔️ سرای چامه 🦋🦋🦋
┗━━━━━━━━┛
https://t.me/httpsCAme

َ┏━━━━━━━━┓
🆔️ سرای چامه 🦋🦋🦋
┗━━━━━━━━┛
https://t.me/httpsCAme

مصطفی_مستور ( دلتنگی)
📽عرفان طهماسبی ( تردید )

☕️☕️.....🌹🎼📖

َ┏━━━━━━━━┓
🆔️ سرای چامه 🦋🦋🦋
┗━━━━━━━━┛
https://t.me/httpsCAme

دلم می‌خواهد بخندم، خوشحال راه بروم، یا دست‌ِکم بی‌تفاوت.
که باز هم عمیق نفس بکشم.
دلم می‌خواهد صحبتِ باران که شد چترم را باز کنم که خیس نشوم نه اینکه با عجله، پریشان و پابرهنه به خیابان بزنم و دنبالِ خط‌بویِ موهای نمناکِ تو باشم.
دلم می‌خواهد نور را به شهر، به خانه و خودم برگردانم.
که می‌خواهم زنده بمانم،
کمکم کن.
#عادل_رستمکلایی
#همایون شجریان(یک نفس آرزوی تو)

...

َ┏━━━━━━━━┓
🆔️ سرای چامه 🦋🦋🦋
┗━━━━━━━━┛
https://t.me/httpsCAme

پشت اقیانوس آبی
پشت باغای گلابی...


#مرجان_فرساد 🎶🎵🎶
#خونه_ی_ما


َ┏━━━━━━━━┓
🆔️ سرای چامه 🦋🦋🦋
┗━━━━━━━━┛
https://t.me/httpsCAme

تو در کرانه‌ی عالم
درون خویش به یغما فتاده‌ای
کزین هزار هزاران
یکی نگفت که بر شانه‌ات چه می‌گذرد...

#محمد_مختاری


َ┏━━━━━━━━┓
🆔️ سرای چامه 🦋🦋🦋
┗━━━━━━━━┛
https://t.me/httpsCAme

"... غروب بود
صدای هوش گیاهان
به گوش می آمد..."


#سهراب_سپهری

َ┏━━━━━━━━┓
🆔️ سرای چامه 🦋🦋🦋
┗━━━━━━━━┛
https://t.me/httpsCAme

گل سرخ خورشید بشکفد
و شب پژمرده شود...


َ┏━━━━━━━━┓
🆔️ سرای چامه 🦋🦋🦋
┗━━━━━━━━┛
https://t.me/httpsCAme

«ازما به مهربانی یاد آرید»
اشعار و صدای #حمید_مصدق


َ┏━━━━━━━━┓
🆔️ سرای چامه 🦋🦋🦋
┗━━━━━━━━┛
https://t.me/httpsCAme

‏

" هیچ کس به زباله ای به نام ِهنر ناب_هنر برای هنر_باور ندارد!
در این لحظه ی دراماتیک جهان، هنرمند باید با ملت خود بخندد و بگرید."

#فدریکو_گارسیا_لورکا شاعر و نویسنده ی چپ گرای اسپانیایی

#بهرام_بیضایی: این همه دروغ قابل تحمل نیست. به‌خصوص وقتی در اطراف خودم باشه و به‌خصوص وقتی همکارای نزدیکم باشن، و به‌خصوص کسانی که من فکر می‌کردم قراره که این جامعه رو عوض کنن، بهتر کنن
َ┏━━━━━━━━┓
🆔️ سرای چامه 🦋🦋🦋
┗━━━━━━━━┛
https://t.me/httpsCAme

شاعر : سهراب سپهری
دکلمه : احمدرضا احمدی
موسیقی : فریبرز لاچینی


" چه کسی بود
صدا زد سهراب ؟

آشنا بود صدا
مثل هوا با تن برگ..."


َ┏━━━━━━━━┓
🆔️ سرای چامه 🦋🦋🦋
┗━━━━━━━━┛
https://t.me/httpsCAme

نامه‌ا‌ی که سهراب سپهری از نیویورک برای احمدرضا احمدی نوشت:

احمدرضای عزیز تنبلی هم حدی دارد. این را می‌دانم. ولی باور کن فکر تو هستم و سپاسگزاری نامه‌هایت. من به شدت در این شهر تنها ماندم. آن هم در این شهر بی پرنده و نادرخت. هنوز صدای پرنده نشنیده‌ام (چون پرنده‌ای نیست صدایش هم نیست). در همان امیر آباد خودمان توی هر درخت نارون یک خروار جیک جیک بود. نیویورک و جیک جیک توقعی ندارم. من فقط هستم و گاهی در این شهر گولاش می‌خورم. مثل اینکه تو دوست داشتی و برایت جانشین قورمه سبزی بود...

غصه نباید خورد گولاش باید خورد و راه رفت و نگاه کرد به چیزهای سر راه. مثل بچه‌های دبستانی که ضخامت زندگی شان بیشتر است. می‌دانی باید رفت یه طرف و یا شروع کرد. من شروع می‌کنم. ولی همیشه نمی‌شود. هنوز صندلی اتاقم را شروع نکرده‌ام وقت می‌خواهد. عمر نوح هم بدک نیست ولی باید قانع بود و من هستم. مثلا یک چهارم قار قار کلاغ برای من بس است. یادم هست به یکی نوشتم: سه چهارم قناری را می‌شنوم.

می‌بینی قانع شده‌ام. راست است که حجم قار قار بیشتر است ولی در عوض خاصیت آن کمتر است. مادرم می‌گفت قار قار برای بعضی‌ها خاصیت دارد. من روزها نقاشی می‌کنم. هنوز روی دیوارهای دنیا برای تابلوها جا هست. پس تندتر کار کنیم. ولی نباید دود چراغ خورد. این جا دودهای زبرتر و خالص‌تری هست، دودهای بادوام و آب‌نرو.

در کوچه که راه می‌روی گاه یک تکه دود صمیمانه روی شانه‌ات می‌نشیند و این تنها ملایمت این شهر است و گرنه آن جرثقیل که از پنجره اتاق پیداست، نمی‌تواند صمیمانه روی شانه کسی بنشیند. اصلا برازنده جرثقیل نیست اگر این کار را بکند به اصالت خانوادگی خود لطمه زده است.

توی این شهر نمی‌شود نرم بود و حیا کرد تهنیت گفت. نمی شود تربچه خورد. میان این ساختمان‌های سنگین تربچه خوردن کار جلفی است. مثل اینکه بخواهی یک آسمان خراش را قلقلک بدهی.

باید رسوم اینجا را شناخت. در اینجا رسم این است که درخت برگ داشته باشد. در این شهر نعنا پیدا می‌شود ولی باید آن را صادقانه خورد. اینجا رسم نیست کسی امتداد بدهد. نباید فکر آدم روی زمین دراز بکشد. در این جا از روی سیمان به بالا برای فکر کردن مناسب‌تر است و یا از فلز به آن طرف.

من نقاشی می‌کشم ولی نقاشی من نسبت به گالری‌های اینجا مورب است. نقاشی از آن کارهاست پوست آدم را می‌کند و تازه طلبکار است. ولی نباید به نقاشی رو داد چون سوار آدم می‌شود. من خیلی‌ها را دیده‌ام که به نقاشی سواری می‌دهند. باید کمی مسلح بود و بعد رفت دنبال نقاشی.

گاه فکر می‌کنم شعر مهربان‌تر است ولی نباید زیاد خوش خیال بود. من خیلی‌ها را شناخته‌ام که از دست شعر به پلیس شکایت کرده‌اند. باید مواظب بود. من شب‌ها شعر می‌خوانم. هنوز ننوشته‌ام خواهم نوشت.

من نقاشی می‌کنم. شعر می‌خوانم و یکتایی می‌بینم و گاه در خانه غذا می‌پزم و ظرف می‌شویم و انگشت خودم را می‌برم. و چند روز از نقاشی باز می‌مانم. غذایی که می‌پزم خوشمزه می‌شود به شرطی که چاشنی آن نمک باشد و یک قاشق اغماض. غذاهای مادرم چه خوب بود. تازه من به او ایراد هم می‌گرفتم که رنگ سبز خورش اسفناج چرا متمایل به کبودی است.

آدم چه دیر می‌فهمد...
من چه دیر فهمیدم که انسان یعنی عجالتا...
ایران مادرهای خوب دارد و غذاهای خوشمزه و روشنفکران بد و دشت‌های دلپذیر...
و همین ...

#از_سهراب_سپهری_به
#احمد_رضا_احمدی


https://t.me/httpsCAme

سرای چامه

کسی در درون شما، منتظر شماست، اردشیر رستمی




َ┏━━━━━━━━┓
🆔️ سرای چامه 🦋🦋🦋
┗━━━━━━━━┛
https://t.me/httpsCAme