چه غم می‌خوری؟ بر جهان خنده کن
همان گریه‌ی خردسالی بس است!

#اشرف_مازندرانی

آرزوها همه بر باد شد و عمر گذشت
هیچ‌کس هیچ مدالی ز صبوری نگرفت

#مهدخت_نبوی
|

دکتر رشید کاکاوند و شعری از سهراب...
واقعا خانه دوست کجاست؟


دو قدم مانده به گل
پای فواره جاوید اساطیر زمین می‌مانی
و ترا ترسی شفاف فرا می‌گیرد
در صمیمیت سیّال فضا
خش خشی می‌شنوی
کودکی می‌بینی
رفته از کاج بلندی بالا جوجه بردارد
از لانه نور
و از او می پرسی؛
خانه دوست کجاست؟"

سهراب سپهري

صبح، همان روزنه ی امیدی هست که
بعد از سیاهی شب لبخند را بر لب میآورد
برایتان لبخندهای بی پایان آرزو میکنم

 سلام روز بخیر ☕️❖

وقتی ارزشمندی در درون ساخته نشده باشد،روان ناچار است آن را از نگاه دیگران قرض بگیرد.
هر تحسین،برای چند ساعت یا چند روز،این احساس را به تو می‌دهد که «کافی هستم»؛ اما چون این احساس از درون نجوشیده، ماندگار هم نیست.با قطع شدن تأیید،احساس ارزشمندی نیز فرو می‌ریزد و ذهن دوباره به جست‌وجوی نگاه بعدی می‌رود.

از همین‌جا یک چرخه شکل می‌گیرد:

برای آنکه تأیید بگیری،خودت را ویرایش می‌کنی.بخشی از خشم،ترس، ضعف نیازها و حتی خواسته‌های واقعی‌ات را پنهان می‌کنی و نسخه‌ای از خودت را به نمایش می‌گذاری که احتمال دوست داشته شدنش بیشتر است.
اما بهای این معامله سنگین است؛ هرچه بیشتر تأیید می‌شوی، بیشتر احساس می‌کنی کسی که دوستش دارند، واقعاً تو نیستی.

پس هرچه بیشتر برای ارزشمند بودن تلاش می‌کنی،ارزشمند بودن دورتر می‌شود.عزت‌نفس را نمی‌توان ساخت؛همان‌طور که نمی‌توان درختی را با رنگ سبز،زنده نشان داد.عزت‌نفس، میوه‌ی رابطه‌ای است که در آن بارها تجربه کرده‌ای برای دوست داشته شدن،لازم نیست خودت را پنهان کنی؛برای ارزشمند بودن،لازم نیست خودت را اثبات کنی؛و برای ماندن در یک رابطه،لازم نیست هر روز نسخه‌ی قابل‌قبول‌تری از خودت بسازی.آن روز،ارزشمندی دیگر چیزی نیست که از نگاه دیگران بگیری.
چیزی است که حتی در سکوت،حتی در شکست،حتی وقتی هیچ‌کس تشویقت نمی‌کند،از درونت کم نمی‌شود.
چون دیگر یک احساس گذرا نیست.
شیوه‌ای از بودن است.

روایت خیام :

در دایره‌ای که آمد و رفتن ماست
او را نه بدایت، نه نهایت پیدا‌ست

کس می‌نزند دمی در این معنی راست
کاین آمدن از کجا و رفتن به کجاست!


┏━━━━━━━━┓
🆔️سرای چامه 🦋🦋🦋
┗━━━━━━━━┛

یاد این جمله ی عباس معروفی افتادم.


"چقدر آهنگهای قشنگ در اين دنيا وجود داشت كه من نشنيده بودم."

📝

با هیچ منطقی نمی‌شد بر این زندگی نام زندگی گذاشت، زندگی نبود؛ صرفاً در مسیری مشخص به‌جلو رانده می‌شدی.
تمام فکر و ذکرمان شده
بود امید به آینده .
تنها چیزی که به زمان حال معنا می‌داد این بود که باید به هر طریقی، به هر شکلی، از آن گذر کرد.

👤هدا مارگولیوس کووالی