به نام خدایی
که در دلِ آشوب
آرامش میکارد.
خدایی که نه ترس را آفرید
و نه ما را برای لرزیدن.
او از روح خودش در ما دمید
تا بایستیم ...
حتی وقتی جهان میلرزد.

خدایا!
امروز دل‌ها را محکم کن،
چشم‌ها را روشن،
و امید را
از ما نگیر.
ما به تو شبیه‌تریم
تا به ترس.
صبحتان بخیر

─┅इई 🌸🌸ईइ┅─

سحرگاهان پرمهرتان به نیکی و شادی ،

برایتان در این زلالی هستی ،
لحظه هایی می خواهم سرشار عشق ،
که چراغ جانتان را روشن نگاه دارد تا ابدیت ،

صبحی میخواهم
پر از مهربانی بی دریغ ،
که جهانتان را زیباتر کنید ،
با دستها و لبخندهای خودتان ،

و دوستانی زلال چون آیینه و رود ،
که هرگاه نسیم یادشان بر گلهای خیالتان بگذرد ،
شکوفا شود جان و جهانتان.

برایتان دنیایی چنین می خواهم.

https://t.me/httpsCAme

با انسان‌ها
نیک باش عزیز من!
اما، کمرنگ و رقیق و بسیار دور...
چرا که هیچ موجودی به اندازه‌ی آدمیزاد
نمی‌تواند از نیکی پشیمانت کند!

💚🤍❤️

🖇

هر کس که
دو سوم از اوقات شبانه روز
به خودش تعلق نداشته باشد،
برده است.
تفاوتی نمی‌کند که دولتمرد،
بازرگان یا دانشمند باشد...☕️!



📚 انسانی‌بسیار‌انسانی
👇
👤 نیچه

به گمانم ذهنیتی که آدم‌ها از خود برای هم به یادگار می‌گذارند، از همه چیز بیشتر اهمیت دارد . وگرنه همه آمده‌اند که یک روز بروند.

#صمد_بهرنگی

«همه غرق شادمانی بودند: گیاهان ،
پرندگان
، حشره‌ها ،
بچه‌ها.
اما آدم‌ها ، بزرگسالان
آدم بزرگ‌ها
مدام یکدیگر را گول می‌زدند ، همدیگر را شکنجه می‌دادند.»

• کتاب رستاخیز تولستوی / برگردانِ سروش حبیبی

https://t.me/httpsCAme 🌸

حکايتِ ما و خدا، حکايتِ عجيبى است.

مثِل قصه ی استاد نقره کارِ...

مي گويند وقتى استادِ نقره کار، نقره را صيقل مي دهد، آن را داخل آتش نگه مي دارد، اما چشم از نقره برنمی‌دارد، تا زمانى نقره را در آتش نگه مي دارد که عکس خود را در نقره ی صيقل يافته ببيند!
درست مثلِ خدا...
وقتى مي خواهد صيقل پيدا کنيم ما را در آتشِ سختى های خودمان وارد مي کند، اما چشم از ما برنمی‌دارد...
تا جایی که عکسِ خودش را در ما ببيند...


┏━━━━━━━━┓
🆔️ https://t.me/httpsCAme🦋🦋🦋
┗━━━━━━━━┛

کتاب‌ها پنجره‌هایی هستند به جهان‌های دیگر. هر کتابی که می‌خوانی، عمری را زندگی می‌کنی که هرگز نخواهی داشت. من در کتاب‌ها عاشق شدم، در کتاب‌ها مردم، در کتاب‌ها خوشحال شدم و غمگین. کتاب‌ها مرا ساختند، کتاب‌ها مرا شکستند. اما مهم نیست — هر دو لازم بودند. زندگی بدون کتاب‌ها، مثل آسمان بدون ستاره بود. تاریک و خالی. پس بخوانید، بخوانید، بخوانید — این تنها راه زندگی کردن عمرهای مختلف در یک عمر است.

-رابرت فرث

— حسین پناهی | مرا ببخش...

«هیچوقت نقاش خوبی نخواهم شد، امشب دلی کشیدم شبیه نیمه‌ی سیبی، که به خاطر لرزش دستانم در زیر آواری از رنگ‌ها ناپدید ماند...»
«عشق را چگونه می‌شود نوشت... دیگر حتی فرصت دروغ هم برایم باقی نمانده است...»

استاد پناهی در این دو بخش، از ناتوانیِ انسان در بیانِ کاملِ آنچه واقعاً احساس می‌کند سخن می‌گوید:

دلِ ناتمامِ نقاشی‌شده و عشقِ نانوشته، هر دو یک حقیقت را روایت می‌کنند: بعضی تجربه‌ها بزرگ‌تر از واژه‌ها و تصویرها هستند.
لرزشِ دست در بخش اول، فقط لرزشِ یک نقاش نیست؛ لرزشِ انسانی است که می‌خواهد خود را بیان کند اما زندگی، ترس، زمان و خاطره، خطوطش را برهم می‌زنند.
و در بخش دوم، استاد پناهی به نقطه‌ای می‌رسد که حتی دروغ هم ممکن نیست؛ جایی که تنها صداقتِ خاموش باقی می‌ماند.
شاید عمیق‌ترین تراژدیِ انسان این باشد که بیشترین عشق‌هایش را هرگز نتواند آن‌گونه که باید بیان کند.
و شاید زیباترین بخشِ زندگی نیز همین باشد؛ اینکه همیشه چیزی در دل باقی می‌ماند که نه می‌توان نوشت، نه کشید، نه گفت...
فقط می‌توان زیست

شوپنهاور میگه شادی موهبتیه که هیچیو نمیشه جایگزینش کرد. میگه وقتی یکی زیباست، ثروتمنده، موفقه، مورد احترامه، از خودمون می‌پرسیم آیا شاد هم هست؟ تا بدونیم واقعا خوشبخته یا نه. ولی اگه کسیو ببینیم که شاده، اصلا فرقی نداره جوونه، پیره، ثروتمنده فقیره، هرچی. چون این آدم شاده و همین کافیه.
میگه هروقت شادی در میزنه، هیچوقت شک نکن که الان موقعشه یا نه، چون شادی هیچوقت بی‌موقع نمیاد. ما برای این شک میکنیم که هی میگردیم ببینیم اصلا دلیلی داریم برای شادی؟! نکنه شادی افکار جدی و نگرانی‌های مهم‌مونو مختل کنه! ولی حتی معلوم نیست که با این درگیری‌های ذهنی و نگرانی‌ها چیو میشه بهتر کرد؟ اما سودی که شادی داره بلافاصله‌ست.
میگه «تنها شادی سکه‌ی نقد سعادت است و این امر برای موجوداتی چون ما که هستی‌مان لحظه‌ای بسیار کوتاه میان دو ابدیت است، بزرگ‌ترین موهبت است.»

‏ما آدمها
پر از حسرتیم





... برای آخرین بارهایی که فکرشو نمیکردیم قراره آخرین بار باشه...

┏━━━━━━━━┓
🆔️سرای چامه🦋🦋🦋
┗━━━━━━━━┛

‏بخند ‏که جهان
با اندوهِ تو دگرگون نمی‌شود...

جبران خلیل جبران...🌹

.

زندگی دست به دست می‌ شود و انسان هرگز به تمام نمی‌ میرد. شخص او می‌ رود و جوهر زندگی او در پیکری و جامه‌ ای دیگر حلول می‌ کند. ما امروز میراث‌ دار بسیار مردمانیم که آمدند و به ما سپردند و رفتند، تا ما به که بسپاریم.


کتاب _سوگ_مادر
شاهرخ_مسکوب

https://t.me/httpsCAme

محتاج
ابی

گاه موسیقی تنها راهِ رفتن است،بی‌ آنکه خانه را ترک کنی…

‎‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎َ┏━━━━━━━━┓
🆔️ سرای چامه 🦋🦋🦋
┗━━━━━━━━┛
https://t.me/httpsCAme
‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‎‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‎