هر چند وقت یک بار آدم باید به خودش برگردد. مخصوصا بعد از هر تروما و مریضی و هر نوع جدا افتادگی‌ای. آدم باید برگردد و تکه‌های خودش را جمع کند. از خودش بپرسد در چمدان سفرش به آینده خود کدام من‌ها را جا دارد ببرد؟ کدام‌ها را جا گذاشته و کدام‌ها حتی اگه جا نبود باید یک جوری بچپاند.
یکی از بخش‌هایی که همیشه جا می گذارم و هر بار که بر می‌گردم به خودم، شگفت زده آن‌جا پیدا می‌کنم، این بخش کودک جدی شوخ طبعم است. کودک غرق در لذتی که با کودک‌های غرق در لذت دیگران هم‌بازی می‌شود. کودکی که بازی می کند. بازی در صدر اهمیت دنیایش قرار گرفته. با جدیت بازی می‌کند. بازی به جانش بسته است. بازی و غرقگی.

آیا آدمی هرگز دست از غمگین شدن از این ایده که
"این روزها می‌توانستند بِه از این بگذرند"
برخواهد داشت؟

خستگی،
وقتی عمیق باشد، نه خواب برطرفش می‌کند
نه استراحت؛
فقط یک
دلخوشی می‌خواهد.

نادر ابراهیمی

«و تظُنُّ أنها النِّهاية ثم يُصلِحُ الله كلَّ شي‌ء.»

«و گمان می‌کنی که پایان است سپس خدا همه‌چیز را درست می‌کند..»

🌻

«به آدم‌ها به خاطر سهم‌شان از شادی حسادت نکنید ،
چرا که
سهم غم آنها دیده نمی‌شود..»

#ادهم‌شرقاوی

*٬
در کتاب" درود بر خودم" دکتر دانیال میگوید :

در هجده سالگی , نگران تفکر دیگران در مورد خودتان هستید .
وقتی چهل ساله میشوید , اهمیتی نمی دهید که دیگران در مورد شمــا چه فکر میکنند .
و زمانی که شصت ساله میشوید , پی میبرید که اصلا هیچکس در مورد شما فکر نمیکرده است !
وااای که چه آسان هدر میدهیم عمر خویش را فقط برای دیگران و طرز فکرشان
تا فرصت زندگی داری جانانه زندگی کن

«دیگر هرگز به جایی که ترک کرده‌ام باز نخواهم گشت ، حتی اگر خودم را جا گذاشته باشم..»

و صبح بخیر..

https://t.me/httpsCAme 🍂

یه جایی خوندم:

بالنظرِ إلى الوراءِ أجدُ
أني عِشتُ أيامًا ما ظننتها تَمُرّ لولا الله

به پشت سرم که نگاه میکنم
روزایی رو می بینم که اگر خدا نبود
هیچوقت نمی تونستم بگذرونمشون

خواستم بگم می گذره، نگران نباش...

از زمزمه دلتنگیم ...
، از همهمه بیزاریم
نه طاقت خاموشی، نه تاب سخن داریم

آوار ِ پریشانی ست، رو سوی چه بگریزم؟
هنگامه‌ی حیرانی ست، خود را به که بسپاریم؟

تشویش ِ هزار «آیا»، وسواس ِ هزار «امّا»
کوریم و نمی‌بینیم، ورنه همه بیماریم

دوران شکوه باغ، از خاطرمان رفته است
امروز که صف در صف، خشکیده و بی‌باریم

دردا که هدر دادیم، آن ذات ِ گرامی را
تیغیم و نمی بّریم، ابریم و نمی باریم

ما خویش ندانستیم، بیداری‌مان از خواب
گفتند که بیدارید، گفتیم که بیداریم!

من راه تو را بسته، تو راه مرا بسته
امیّد ِ رهایی نیست، وقتی همه دیواریم

حسین_منزوی

زمین مملو از آدم‌هایی است
که ارزش هم‌صحبتی ندارند؛
به نظرت واقعاً عاقلانه است
که ما نظرات چنین آدم‌هایی را
جدی بگیریم؟
چرا اجازه دهیم
که قضاوت‌هایشان
تعیین کند که
ما چگونه آدمی باشیم؟

‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‎‌‌‍