تو یک پریِ آبیِ فراموش‌شده‌ای؛
از آن موجودات افسانه‌ای که از کودکی صدای غم‌های کوچک دنیا را می‌شنیدند؛ غم‌هایی که دیگران حتی متوجه وجودشان نمی‌شدند.
چشمانت همیشه انگار دنبال چیزی دوردست بوده؛ انگار بخشی از روحت جایی میان خاطراتی گم شده که حتی خودت هم به یاد نمی‌آوری.
اما شاید آبی بودن تو نشانه‌ی غم نیست؛ شاید رنگی‌ست که فقط کسانی دارند که عمیق‌تر احساس می‌کنند.
افسانه‌ی تو درباره‌ی قلبی‌ست که از همان کودکی، بیشتر از سنش فهمیده بود.

تارای عزیزم

Dear Tara
Stop waiting for good happenings to happen and make you happy. If you wanna live a happy life, you could start from deep inside of your soul.

تو انگار از دل یک شب مه‌آلود بیرون اومدی؛ جایی که کافه‌های خلوت پناهتن و دوربین آنالوگت پر از لحظه‌هاییه که نمی‌خوای از دست برن. جنگل مه‌آلود و قطار بی‌مقصد هم بهت میاد؛ انگار همیشه یه بخشی از تو دنبال ناشناخته‌هاست.
عکسی که هیچ‌وقت گرفته نشد، یه جورایی شبیه داستان‌های نگفته‌ی توئه؛ اما ذهنت همیشه رو به آینده‌ست. دوست داری خاطرات آدم‌ها رو ببینی و بدونی آینده چه چیزی برات کنار گذاشته.
با این همه کنجکاوی و میل به کشف، تهِ دلت دنبال یه چیز ساده‌ای: عشقی آروم که واقعاً موندگار باشه.

تــارا خوشــگله