یه زمانی برای خیلی چیزا جون می‌دادم؛ برای آدما، برای رویاها، برای فردایی که فکر می‌کردم قراره قشنگ‌تر باشه. ولی یه جایی وسط راه، انگار همه‌شون یهو رنگ باختن. یک روز بیدار شدم و دیدم دیگه هیچ‌کدومشون اون حس قبلی رو بهم نمی‌دن. انگار یه تیکه از وجودم خاموش شده. بدترین قسمتش همینه که دیگه غصه‌ از دست دادنشونم نمی‌خورم. فقط نگاه می‌کنم و می‌بینم زندگی اون مزه‌ای که یه روز داشت رو نداره. نه ذوقی مونده، نه شوقی، نه حتی انگیزه‌ای برای چسبیدن به چیزایی که یه زمانی همه‌ی دنیام بودن.
https://t.me/httpsAngellandd

تو یک پریِ آبیِ فراموش‌شده‌ای؛
از آن موجودات افسانه‌ای که از کودکی صدای غم‌های کوچک دنیا را می‌شنیدند؛ غم‌هایی که دیگران حتی متوجه وجودشان نمی‌شدند.
چشمانت همیشه انگار دنبال چیزی دوردست بوده؛ انگار بخشی از روحت جایی میان خاطراتی گم شده که حتی خودت هم به یاد نمی‌آوری.
اما شاید آبی بودن تو نشانه‌ی غم نیست؛ شاید رنگی‌ست که فقط کسانی دارند که عمیق‌تر احساس می‌کنند.
افسانه‌ی تو درباره‌ی قلبی‌ست که از همان کودکی، بیشتر از سنش فهمیده بود.

تارای عزیزم