https://t.me/httpsAngellanddd
تو داری دنیا رو با لحظه‌های شیرین و آدم‌هایی که دوستشون داری پر می‌کنی، با جشن‌ها، دیدارها، گل‌ها و خنده‌ها. همه‌ی این‌ها واقعا قشنگن و دلگرم‌کننده. اما یه گوشه‌ی قلبت هنوز تو نقطه‌ی کوریه؛ هنوز یه تکه‌ای از تو نمی‌خواد باور کنه که خاطرات و آدم‌های خوب همیشه نمی‌تونن خلاهای عمیق درونت رو پر کنن.
تو نمی‌خوای قبول کنی که حتی وقتی خوشحالی، بخشی ازت هنوز منتظر، آسیب‌پذیر و حساسه؛ و اینکه ارزش واقعی تو از شادی‌ها و محبت‌هایی که دریافت می‌کنی جداست.
چیزی که روحت نمی‌خواد باور کنه: تو به اندازه‌ی تمام لحظه‌های زیبا و آدم‌هایی که دوستشون داری، کافی و ارزشمندی، حتی اگر خاطرات و عشق‌ها همیشه باهات نمانن.

من که اتیش نگرفتم ‌کاش پژوهش بگیره