Our scars have the power to remind us that the past was real.

داره میمیره دلم واسه مخمل نگات
همه رنگی رو شناختم من با اون رنگ چشات
مثل یک رویای خوش پا گرفتی تو شبام
از ی دنیای دیگه قصه ها گفتی برام
هنوز از هرم تنت داره میسوزه تنم
از تو سبزه زار شده خاک خشکه بدنم
دستای عاشق تو منو از نو تازه ساخت
دل ناباور من جز تو عشقی نشناخت.

در واقع من همیشه سعی کردم با همه‌ نوع شخصیتی، اخلاقی و همینطور رفتاری کنار بیام و خود واقعیشونو دوست داشته باشم و خودمو با شرایطی که هست وقف بدم و هیچوقت کسیو قضاوت نکنم.

The evil, it spread like a fever
ahead
It was night when you died, my firefly
What could I have said to raise you from the dead? Oh, could I be the sky on the Fourth of July?

"Well, you do enough talk My little hawk, why do you cry? Tell me, what did you learn from the Tillamook burn? Or the Fourth of July? We're all gonna die"
Sitting at the bed with the halo at
your head Was it all a disguise, like junior
high? Where everything was fiction, future, and prediction Now, where am I? My fading. supply

The hospital asked, "Should the body be cast?"
Before I say goodbye, my star in the sky

از سردرگمی متنفرم و هر اتفاقی که میوفته سردرگمی توش دخیله که زندگیمو میگیره.

میشه بذاری راه نفسم با لبخندت بازشه..؟