اسمش را چه بگذاریم؟ افسردگی؟ او دائما احساس پستی، اضطراب، شک و تردید بی‌پایان به خود می‌کند اما نسبت به دیگران نیز به شدت قضاوتگر است! او احساسات خود را به خوبی در محل کار و با دوستان پنهان می کند. تلاشهای او طاقت فرسا هستند و او را از ایجاد روابط عمیق باز می دارند. این نمی تواند عادی باشد، هزارتویِ زندگیِ او هر روز بیشتر به باتلاقِ هیچی و پوچی نزدیک میشود! گمان میکنم پایان دردناکی برای اون نوشته شده باشد.

طرف چطوری انقد حال بهم زنه

جوراب بخشی از من شده طوری که دیگه انگار واقعا پوست پامه و انقد بهش عادت کردم که متوجه نمیشم جوراب پامه
خیلی جدی باهاش رفتم زیر دوش تا متوجه خیسی و سنگینی پام شدم که پارچه جذبش کرده یود

توروخدا بگید تنها من نیستم که با خوانوادم مشکل از بیخ و بن دارم و شمام هستید
وگرنه سکته میکتم

زندگی مزخرفیه نه؟