نمیتونم تشخیص بدم به چی نیاز دارم که اینجوری نباشم. رنگ مو؟ خودکشی؟ آسنترا؟ مواد؟ زندگی جدید؟ ریدن به آدما؟ فیلر لب؟ پیرسینگ؟ توجه؟ اورگاسم؟ پول؟ زید؟ خرید؟ مرگ.

شده یه آدم انقد رو مختون باشه که حتی اسمش بیاد حالتون بد شه؟
رو مخ که نه
بیشتر شبیه حس تنفر میمونه، من حتی از اینکه این آدم حتی تو کره خاکیم وجود داره حس بد و منفی میگیرم... نمیدونم دوستاش چطوری تحملش میکنن.

احساساتی هست، یک چیز هایی هست که نمي‌شود به دیگری فهماند، نمی شود گفت، آدم را مسخره می کنند. هر کسي مطابق افکار خودش دیگري را قضاوت می کند.

در واقعیت شخصیتی که دارم می‌سازم خیلی اوکیه.
کمتر به آدما اهمیت میدم،سرکاراشون حرص نمیخورم ، یه سریاشونم کلا انداختم دور...به هرحال از وقتی این روتینو شروع کردم که حرفارو هدایت کردم وضعیت اعصابم خیلی ارومتره.

تو طوری درباره‌ی درد حرف میزنی انگار چیز مهمی نیست، انگار همه چی خوبه. ولی‌‌ میدونم که حس‌ میکنی یه تیکه از وجودت در درونت مرده.

– ماتیلدا، هری استایلز

هیچوقت با دیلی هایی که با نظم و ترتیب پست میزارن و فعالیت میکنن و بیش از حد چالش فور میکنن کنار نیومدم، دیلی باید از اعماق قلب و تموم احساساتی که دارید باشه.
(نظر شخصیمه)

من هر روز مثل بچه ها: برگشتن از مدرسه مثل فشنگ در اوردن لباسام و دست صورت شستن تا مامانم نهار بیاره بشینم کارمن سندیگو ببینم.