مروارید سفیدم تو دریا غرق شد...

گفت گاهیم آدم میدونه، ولی به طرز عجیبی اصرار داره که قبولش نکنه، هزارتا دلیل واسه خودش میاره که ردش کنه، همیشه بهش امید داره و همیشه هم تهش ناامید میشه ازش، ولی باز هم ازش دست نمیکشه، فقط آخرش که دیگه چیزی ازش نموند بیخیالش میشه، که حتی اونجا هم هنوز بیخیالش نشده، فقط دیگه چیزی ازش نمونده که بخواد بی‌خیالش بشه یا نشه، تباهیی تهیی که دیگه حتی چندان وجود هم نداره.

احساس ناکافی بودن داره تمام وجودمو میخوره.

ادمایه آروم همیشه شخصیت جالبی داشتن.
کنجکاویم راجبشون اونقدری زیاده که میتونم ساعت ها بشینم راجب شخصیتشون مطالعه کنم و ازشون سوال بپرسم.
ارتباط گرفتن با ادمایه آروم اینطوریه که وایب عجیبی بهت میدن.
آروم' بی پروا.

قشنگ تو 'نمیدونم ترین'حالت ممکنم.

نسبت به آرزوهام، این حس رو دارم که اگه بیانشون کنم، دیگه محقق نمیشن. انگار اون نور جادویی آرزوها، وقتی که تبدیل به کلمه میشن، در معرضیت هوا و واقعیت قرار میگیره و خاموش و محو میشه.

سال 2024 قراره سال من باشه.

اینو خیلی جدی قول میدم.

فقط جایی برای نفس کشیدن می‌خواستم، فرصتی برای سر درآوردن. می‌خواستم مطمئن شوم آیا واقعا آن آدمی که فکر می‌کردم هستم یا نه.

و با بيقرارى خودم را به اغوش موسيقى پرتاب ميكنم. شايد كه صداى افكارم به خاموشى رود.