هرروز که میرم مدرسه فکر میکنم قراره تارا رو ببینم و‌ خوشحال میشم بعد یادم میاد تارا دیگه رفت بعد دوباره ناراحت میشم

کاش تارا تو مدرسه پیشم بود

گیسوی سرخِ او نه ز آتش بود و نه ز خون،
رنگی ز غروب داشت، آن‌گاه که خورشید خسته شود.
هر تارِ آن، رشته‌ای از شامِ زرّین بود،
چنان که باد، دست به آفتاب زده باشد.

تـــــارای عزیزم