به نظرم تارا از اون آدم‌هاییه که احساساتش خیلی بیشتر از چیزی که سعی می‌کنه نشون بده، عمیقه. یه طرفش خیلی لطیف و خیال‌پردازه؛ با خاطره‌ها، شب، کافه، عکس، قطار و چیزهای کوچیک زندگی ارتباط می‌گیره و به جزئیاتی اهمیت می‌ده که شاید برای بقیه معمولی باشن. به نظر میاد خاطره‌ها براش ارزش زیادی دارن و آدم‌ها هم راحت از ذهنش پاک نمی‌شن؛ حتی بعد از مدت‌ها یه اتفاق کوچیک می‌تونه براش تبدیل به یکی از قشنگ‌ترین خاطراتش بشه.
ولی پشت این بخش لطیف، یه آدم خسته و حساس هم هست که خیلی وقت‌ها سعی می‌کنه با شوخی و شیطنت حال بدش رو سبک‌تر کنه. جمله‌هایی مثل «فقط می‌خوام بگذره» یا اینکه درد همیشه آدم رو قوی‌تر نمی‌کنه، نشون می‌ده برخلاف ظاهر شاعرانه و گاهی بامزه‌اش، سختی‌ها رو واقعاً عمیق تجربه می‌کنه و اهل شعار دادن درباره‌ی رنج نیست. به نظرم وقتی حالش خوب نیست، بیشتر از نصیحت به درک شدن و مهربانی احتیاج داره.
در عین حال، خیلی عاطفی و وابسته به آدم‌های مهم زندگیشه؛ از اون مدل آدم‌ها که وقتی کسی رو واقعاً دوست داشته باشه، حضورش براش معنی پیدا می‌کنه و دلش می‌خواد همه‌چیز رو باهاش شریک بشه. یه جور تضاد قشنگی توی شخصیتش هست: هم دنبال تنهایی و خلوت خودشه، هم عمیقاً دلش می‌خواد یک نفر باشه که کنارش احساس تنهایی نکنه. شوخ، احساساتی، خیال‌پرداز، کمی شکننده و خیلی خاطره‌باز؛ انگار با وجود تمام خستگی‌ها هنوز یه قسمت از وجودش دنبال اتفاق‌های قشنگ و آدم‌های موندگاره.
https://t.me/httpsAngellanddd