یه زمانی برای خیلی چیزا جون می‌دادم؛ برای آدما، برای رویاها، برای فردایی که فکر می‌کردم قراره قشنگ‌تر باشه. ولی یه جایی وسط راه، انگار همه‌شون یهو رنگ باختن. یک روز بیدار شدم و دیدم دیگه هیچ‌کدومشون اون حس قبلی رو بهم نمی‌دن. انگار یه تیکه از وجودم خاموش شده. بدترین قسمتش همینه که دیگه غصه‌ از دست دادنشونم نمی‌خورم. فقط نگاه می‌کنم و می‌بینم زندگی اون مزه‌ای که یه روز داشت رو نداره. نه ذوقی مونده، نه شوقی، نه حتی انگیزه‌ای برای چسبیدن به چیزایی که یه زمانی همه‌ی دنیام بودن.
https://t.me/httpsAngellandd